Rozdział 5 cz.5

Najdłuższy. Chyba i ostatni związany z koloniami na Florydzie. Mam mnóstwo pomysłów na napisanie kolejnych rozdziałów. Jednak jedna osoba mi przeszkadza. Dobra przechodzę do rozdziału:

Tydzień jak tydzień minął powoli. Ja i Marry trzymałyśmy sztamę z chłopakami oraz ze starszym towarzystwem. Co drugi dzień robili popijawę, kiedy przychodziły do  nas wychowawczynie to albo chowaliśmy napoje i udawaliśmy, że gramy w karty, albo z nami piły. Dzień w dzień chodziliśmy na plażę, a ja przyglądałam się pewnym trzem młodzieńcom. Stwierdziłam, że nie będę taka jak inne dziewczyny i pójdę do nich. Aktualnie grali w siatkę w wodzie mniej więcej po biodra na co facetki darły się abyśmy dalej nie chodzili. Miałam wyjebane na to co mówią, a zwłaszcza kierowniczka.

Któregoś dnia po kolacji większość kolonii zorganizowała dyskotekę, których nienawidzę. Świeżutko po kolacji Jennifer wpadła do pokoju i wywróciła go do góry nogami za co dostała ode mnie kilka gróźb. Przecisnęłam się przez stertę jej ciuchów  do swojego łóżka. Siadłam na nim patrząc na zegarek, który wisiał naprzeciwko mnie. Oglądanie kręcących się wskazówek były o wiele ciekawsze niż gadanie z Marry, czy tym bardziej Jenny.

Kiedy wybiła dwudziesta blondynka wyleciała jak rakieta z domku nic nie mówiąc, bo w sumie po co coś mówić skoro można wypierdolić z pokoju w ciągu sekundy. Ja zbuntowana nastolatka nie chciałam iść na to coś zwane dyskoteką, czy jakoś tak. Pani kierownik przyszła po mnie po piętnastu minutach.

- Rebecco, dlaczego nie idziesz na dyskotekę? – Zapytała miłym głosem. Jak na razie miłym.

- Bo proszę pani brzuch mnie boli. – Zaczęłam zmyśla tylko po to aby nie iść.

- To chociaż chodź i tam posiedź. – Zachęciła mnie.

- No dobrze. – Rzekłam niezbyt przyjemnym głosem.

I tak poszłam do świetlicy gdzie była ‘impreza’, siadłam na krześle i pusto wgapywałam się przed siebie.

Wyszłam z tego budynku i poszłam pod werandę gdzie rozmawiali starsi koledzy. Usiadłam na ławce obok bodajże Mike. Takiego bruneta o dłuższych, ciemnych włosach i przesłodkich brązowych oczach. Akurat rozmawiali o… O koncercie? Że co? Dołączyłam się do nich.

W trakcie konwersacji pod daszek wpadła mała Julia, która lubiła nasze towarzystwo. Nawet słuchała z nami muzyki jak załatwili nam gramofon. W końcu z nudów zapytałam o to czy  zrobilibyśmy pogo.

- Pojebało cię?! Do takiej muzyki? – Dostałam pytania od kolegi.

- Nie, nie pojebało. A co nie można? W szkole zawsze robimy. – Odpowiedziałam z uśmiechem.

- Pojebana jesteś. – stwierdziła moja przyjaciółka śmiejąc się.

- Wiem.

- To idziemy. – Krzyknął ktoś ze środka werandy.

Poszliśmy, właściwie to pobiegliśmy do świetlicy gdzie była ‘dyskoteka’. I się zaczęło tak że wbiliśmy do budynku grupką na całą ludność tańczącą do muzyki. Na początku nie wiedzieli co się dzieje, kiedy zorientowali się co się dzieje to stali obok i patrzyli na to całe zajście. Na sam koniec znalazłam Marry i śmiałyśmy się jak głupie.

- I co mówiłam, ze fajny pomysł?

- No, ale było zajebiście. – Usłyszałam odpowiedź z sobą.

Udałam się przodem pod werandę, rozmawiałam z małymi dziewczynkami, które w trakcie naszego występy poszły pod nią. Chwileczkę później usłyszałam kroki Jenny, jak podchodzi do mnie i od tyłu grze się ‘co to miało być?’. Zignorowałam to.

- Cindy idziesz ze mną do świetlicy potańczyć? – zapytała przerywając mi rozmowę z mniejszą koleżanką.

- Nie. - odpowiedziała piskliwym głosikiem.

- No chodź. – namawiała ją w dalszym ciągu.

- Jeju ja nie chce iść to jej nie zmuszaj. – rzekłam w jej stronę. Na co zdenerwowała się.

- Nie odzywaj się. Nie ciebie pytam.

- No to co. Ale nie widzisz tego, że nie chce iść?

- Zamknij się! – krzyknęła na mnie.

- To ty ją zostaw w spokoju, zabierz inne swoje koleżanki i z nimi tańcz, a nie wyciągasz ma siłę małą. Masz jakiś problem ze sobą?

-Nie, chyba ty je masz!

- Zostaw ją! – warknęłam kiedy szarpała małą Cindy.

- Nie mów mi co mam robić!

- Możecie się nie kłócić? – zadała pytanie roztrzęsionym głosem mała blondynka.

- Tak, mała. Ja przestanę tylko, żeby ta idiotka skończyła ciebie ciągnąć na tą dyskotekę.

- Idiotka? – spytała podchodząc do mnie.

- Tak. Bo tak zachowujesz się, wiesz?

Nic się nie odezwała jednak na jej twarzy wyrysowało się coś w stylu połączenia zdenerwowania, idiotyzmu i furii. Nie mogłam tego opisać. Spojrzała na mnie zabójczym wzrokiem, po czym odeszła z blondynką, która wyrywała jej się z prośbą abym jej pomogła. Nie mogłam siedzieć i patrzeć na o co wyprawia, podeszłam do niej i wyrwałam z rąk Jenifer małą dziewczynkę. Odwróciła się i wypchała z werandy i wrzuciła do błota. Potrzepała rękoma i poszła udając jaka to ona jest dumna ze swojego uczynku.

Chwilę później wszyscy znaleźli się obok mnie. Cindy pomogła mi wstać, byłam cała w błocie. Dosłownie w tej samej chwili jak się podniosłam podbiegł do mnie Duff, chwycił za nadgarstki i zapytał czy nic mi nie jest. Odpowiedziałam, ze nie oraz żeby mnie puścił.

- Martwiłem się o ciebie. – zaczął. – Na pewno nic ci nie jest?

- Dlaczego martwiłeś się o mnie?

- Bo ona ciebie wywaliła do tej kałuży. – wskazał na błoto. Właściwie to nie wiem skąd się ono wzięło, w końcu nie padało dzisiaj. Ale była i ja w niej też.

- Oj nie raz przeżyłam gorsze upadki, czy wpadki. – kiwnęłam ramionami uśmiechając się krzywo. Puścił moje przeguby i momentalnie mnie przytulił. Przytulił? Zdziwiłam się jego zachowaniem, nagle stał się jakiś bardzo miły.

- Co to miało być. – spytałam kiedy przestał mnie obejmować.

- Uścisk przyjaźni.

- Okej. – powiedziałam w zwolnionym tępię oddalając się trochę od niego. Zauważyłam z dala zbliżającą się blondynkę.

- Co ty robisz? – zapytała Duff’a przy czym patrząc na mnie wzrokiem zabójcy. Co za wstrętna suka. Myśli, że on tego nie widzi. Chyba ślepy nie jest. Spojrzałam na nich ostatni raz na co szatyn się roześmiał. Jak tak można? – Dlaczego się śmiejesz? Miałeś odpowiedzieć mi na poprzednie pytanie.

- Co robię to nie twoja sprawa, nie jesteś moją matką żebyś mogła sprawdzać co robie i z kim robię. – prychnął.

Tak zaczęli się kłócić. Na co ja przybrałam ciekawą minę, bo to było coś tak jakby zaciekawienie połączone z niedowierzaniem. Marry podeszła do  mnie i zabrała do pokoju, abym mogła się przebrać.

Było ciemno przed domkiem i za specjalnie nic nie widziałyśmy. Przyjaciółka na ślepaka otworzyła drzwi. Specjalizowała się tym, że kiedy nieźle się napiłyśmy to bez żadnych problemów otwierała drzwi co wiadomo nikomu dobrze nie idzie takiej sytuacji. Wbiegając do środka nawet bez zapalania światła wyjęłam czyste ubranie, pobiegłam do łazienki ale już włączyłam je. Usłyszałam śmiech mojej przyjaciółki.

- Ej no. – oburzyłam się.

- Śmiać się nie można? – zapytała wyglądając przez okienko drzwi od łazienki.

- Można, można. Ale nie w takiej sytuacji. Mar nie przesadzajmy. – zaczęłam się śmiać.

Kiedy miałam już wychodzić usłyszałam trzask drzwi i głosy kłócącej się pary. Walenie pięścią w drzwi i krzyki z przed domku. Zdezorientowana wyszłam z łazienki i spoglądając na wydzierającą się Jenny wpadłam do pokoju gdzie siedziała brunetka z obojętną miną. Usiadłam obok niej i wpatrywałam się w nią z zaciekawieniem.

Drzwi gwałtownie otworzyły się, do środka wpadł zdenerwowany Duff, a Jennifer  schowała się za nami. Także nie zrobił sobie problemu i wszedł. Nie chciałam mu przeszkadzać w takiej sytuacji. Wiedziałam co chodzi mu po głowie. Czyżby posłuchał się mojej rady? Podszedł do niej, wyciągnął za rękę i wyprowadził przed domek. Usłyszałyśmy tylko, że ich związek nie ma sensu, że to koniec i nawet nie na szans na to co było wcześniej. Blondynka wpadła z płaczem, po czym rzuciła się na łóżko oraz przykryła poduszką. Westchnęłam cicho. Wyszłam z pokoju siadłam w przedpokoju przy ścianie. Marry podeszła do mnie, wypytywała się co się stało. Wytłumaczyłam jej, że któregoś razu poprosił mnie o radę i mu powiedziałam, że jeżeli będzie się tak zachowywała to, żeby z nią zerwał, bo to nie ma sensu. I że mam wyrzuty sumienia z tego powodu. Powiedziała żebym się nie przejmowała. Do końca koloni chodziłam trochę przygnębiona z tego powodu, ale nie dawałam poznać po sobie. Duff często pytał mnie dlaczego mam takie zachowanie w stosunku do niego, bo nie gadałam z nim po ich rozstaniu. Chyba, ze on zaczął rozmowę. Z Jamesem calutki czas chodziliśmy i śmialiśmy się z nauczycielek jak nie radzą sobie z młodszymi dziećmi, bo z nami nie było problemów. Jakoś to zakochanie przeszło na drugi plan. Przed wyjazdem powymienialiśmy się numerami telefonów oraz adresami gdzie mieszkamy. Całą drogę powrotną beczałam jak jakaś beksa. A zwłaszcza rozmawiając z Jamesem, nie rozmawiając tylko… No nawet tego się w słowa nie da ubrać. Tragedia. Pierwszy przestanek to Nowy Jork, drugi Indianapolis. Dlaczego akurat teraz nie mogą zrobić od końca? Jakoś przeżyję.

- Reb, a ty wiesz że ja z tobą wysiadam?- powiedziała Marry.

- Taaak? – zapytałam ze łzami w oczach

- Tak, idiotko zostaję u ciebie na weekend. Ostatnim razem jak rozmawiałam z matką stwierdziła że przyjedzie po mnie w poniedziałek.

- Kocham cię po prostu. – rzuciłam się jej w ramiona.

Pożegnałam się ze znajomymi i z przyjaciółką wysiadłyśmy z busa, zabrałyśmy walizki. Podeszła do nas moja matka, przytuliła nas, a ja beksa rozpłakałam się. Całą drogę do tej wioski zwaną Lafayette ryczałam. 

Poprawiać mnie jak by były jakieś błędy.

Znowu ode mnie.

No tak zaraz koniec miesiąca i nic nie dodaję. To nic... Następna i ostatnia część tego jakże krótkiego rozdziału będzie dłuuuuga, bo chce ją skończyć i mieć spokój. A mam dużo pomysłów na kolejne rozdziały. I szczerze nie wiem kiedy ją dodam, bo wchodzę tylko na informatyce lub jak odrabiam pracę domową... -,-
Już mam dosyć szkoły. Tam sprawdziam, tu sprawdzian. Tu konkurs, tam konkurs...
Także nie ma  przelewek i nie wiem kiedy ogarnę to wszystko.
Nie żebym przestała pisać, bo będę dalej to robić.

I jeszcze jedno... Weźcie się wpisujcie w tą zakładkę. Bo nie będę nikogo informoawać.

Rozdział 5 cz.4

Dobra także dodaję kolejny rozdział po 2 tygodniach. Dopiero. Życie jest beznadziejne, ale mniejsza o to. Dzisiaj piszę na bieżąco, gdyż i ponieważ moja koleżanka zabrała mi mój zeszyt z opowiadaniem i nie mam jak przepisać. Ten człowiek mnie rozwala swoimi tekstami, ale jak na razie mam ochotę ją zabić. Także przechodzę do pisania rozdziału, bo więcej nie mam wam do zakomunikowania. I tak było to nudne.
Jeszcze mam jedną prośbę:  wpisujcie się do zakładki informowanych, bo nie chce mi się szukać po całym blogu i potem włazić. Wiem, jestem leniwa. Oraz jakbyście zauważyli jakieś błędy to PISAĆ.


Szybko poszłam do drugiego pokoju i tam na spokojnie ubrałam się. Siadłam na łóżku obok Duff'a.
- To mogę cię przytulić? - zapytał krótko z uśmiechem na ryjku.
- No dobra.
Przytulił mnie, ale puścić to mnie nie chciał. Miałam widok na wychodzącą z łazienki Jennifer, także zauważyłam jej wściekłą minę, fuknięcie i głośne trzaśniecie drzwiami. Szatyn momentalnie podskoczył puszczając mnie ze swych objęć, spojrzałam na niego trochę ze zdziwieniem i z zakłopotaniem. Wzruszył zamianami i dalej siedział jak pojebany na tym łóżku.
- Czego do niej nie idziesz? - zapytałam.
- A po co? Przecież strzeli focha i zaraz przyjdzie z sapami do nas, że niby co my robiliśmy.
- Czyli chcesz powiedzieć, że...
- Tak jest głupia i trzeba jej wytłumaczyć, że przytulanie to też przyjazny gest.
- Ona tak zawsze?
- Tak, a nawet czasami gorzej.
- To ja ci współczuje takiej dziewczyny.
Tak jak się spodziewałam i jak mówił Duff zjawiła się panna obrażalska i zaczęła drzeć mordę na nas. Chłopak chciał wytłumaczyć co się stało, ale bez szczegółów. Wiadomo jakich. Ale ona go spoliczkowała, a mnie wyzwała od kurw, szmat i takich innych, gdzie to ja mało co się nie rzuciłam na nią. Właściwie to ona szybko wyszła i nie zdążyłam jej złapać. Ze zrezygnowaniem siadłam na swoim łóżku i założyłam ręce na klatkę piersiową. Kolega przez cały czas tarł dłonią swój policzek, na ten widok tylko pokręciłam głową.

Poczułam jak mój żołądek domagał się jedzonka, a od wczorajszej kolacji nic nie jadłam, czyli jakieś 13 godzin. Brawo dla mnie. Wstałam z mebla i polazłam do lodówki, którą mieliśmy w pokoju, wyjęłam musli i jogurt i musli. Wymieszałam składniki  i posiliłam się, byłam napchana. Za godzinę był obiad, a ja ledwo co chodziłam. Na tak nie ma to jak przeżarcie. Położyłam się na łóżku i nawet nie miałam ochoty wstawać z niego. Zielonooki wstał, pożegnał się i wyszedł.

 Po tej godzinie leżenia poszłam na obiad i jakoś go zjadłam. Dzisiaj mieliśmy zajęcia edukacyjne, czy jak to się tam zwie. Wróciłam z Marry do domku gadając o tym co się z nią stało.
- No, ale naprawdę. Przecież wiesz, że ja taka nie jestem.
- No na pewno.
- Tak, to mam ci powiedzieć co robiliśmy? - zapytała z lekkim zdenerwowaniem.
- Tak.
- Wyszliśmy z domku zaraz po tym ja wy zaczęliście pić, chodziliśmy po całym ośrodku i rozmawialiśmy na różne tematy. Padł temat ciebie, Duff'a i Jeny, odpowiedziałam mu, że ja się do was nie wtrącam i, że miedzy wami nic nie ma. To się zapytał dlaczego on ciebie całował, westchnęłam oraz powiedziałam, że był pijany i nie pamiętał co robił. Po tem całą noc spędziliśmy u niego w domku, ale nic nie było. Graliśmy w karty, a ja padłam po 10 razie, zasnęłam. Dave obudził mnie o 7 rano, nie wiedziałam co tam robię, ale on wszystko mi wytłumaczył i poszliśmy na śniadanie. Na nim nie było dwóch trzecich ludzi z koncertu i kierowniczka uskuteczniła mowę związaną z ostatnim takim wypadem na koncert na tych koloniach. Poprosiła wszystkich obecnych koncertowiczów do siebie po śniadaniu dostaliśmy opierdol. I tyle było. A do obiadu siedzieliśmy we dwoje i przeprowadzaliśmy rozmowę na temat wczorajszego koncertu.
- Tyle? -zapytałam zdziwiona.
- Tak.
- A ok. Nie potrzebnie się czepiałam. Przepraszam.
- Oj nic się przecież nie stało.

Chwilę później poszłyśmy we dwie do grupy na zajęcia. Hipiska siadła obok swojego kolegi, ja natomiast pomiędzy Duff'em i Jamesem.
- Proszę pani co będziemy robić? - padło pytanie od jakiegoś bruneta.
- Siedzieć i gadać. - odpowiedziała tak, że ledwo co ją zrozumiałam. Spojrzałam na nią z jakimś obrzydzeniem na co chłopaki odpowiedzieli śmiechem.
- Ha ha bardzo śmieszne.- powiedziałam wywracając oczami.
- Nie wywracaj tymi oczami. - skomentował James.
- To ty się odzywasz?
- Tak. Wyglądasz jak dziewczyna Duff'a.
- Dziękuje. - powiedziałam sarkazsycznie.
- Proszę cię bardzo.
- To był sarkazm.
- Wiem, aż taki głupi to ja nie jestem, co?
- Nie wiem jeszcze cię nie poznałam także mnie o to nie pytaj.
- A no ok, rozumiem. - rzekł zrezygnowany.
- Ale wiesz możemy się jeszcze poznać. - zaproponowałam. - I bardzo bym chciała to zrobić. - dokończyłam w myślach.
- Nawet dobry pomysł. - powiedział zaciekawiony, uśmiechnęłam się.
- Czy ja dobrze słyszę? Czy wy razem gadacie? - zapytał szatyn siedzący po lewej stronie mnie.
- Tak, dobrze i nie przesłyszało ci się. - powiedziałam tak jakby na zapas.
- Fajnie, że odpowiedaiłaś na moje pytanie jeszcze zanim je zadałem. TY! CZYTASZ! W! MYŚLACH!
- Nie, po prostu cie poznałam i wiem jakich pytań mogę się po tobie spodziewać.
- Aha.
- Gorzej niż baba. - skomentowałam.
- Dlaczego?
Nie odpowiedziałam, tylko posłałam mu chytry uśmieszek po czym odwróciłam się od niego. I rozmawiałam z Jamesem. Nagle wychowawczyni zaczęła przemowę na temat wczorajszego koncertu i naszego zachowania. Miałam to w dupie i nie słuchałam. Ważne było to, że istniałam niż wywody jakiejś głupiej baby po 40-tce.
- Proszę pani można do toalety? - zapytałam wstając z miejsca. Grupa roześmiała się, lubiłam kiedy to robiła.
- Tak, idź Rebecco.
Pochyliłam się nad blondynem i zapytałam, czy nie poszedł by ze mną. Posłał mi minę w stylu "chyba cię pogięło", poprawiłam wypowiedź mówiąc mu, ze idę się przejść, bo nie chce mi się jej słuchać. Odpowiedział mi,że zaraz. No ok. Poszłam niby pod domek, a kolega mnie dogonił. Tak przez pół godziny siedzieliśmy na schodkach i prowadziliśmy konwersację na temat nas samych.
Przyszła Marry i oznajmiała nam, że zebranie rodziny kolonistów się zakończyło. Odetchnęłam z ulgą.

Reszta czasu minęła szybciej niż sobie wyobrażałam. Po ostatnim posiłku chciałam zadzwonić do Will'a, bo chłopak się stęsknił za mną. Biedaczek. Świeżo po 9 dostałam się do telefonu. Wybrałam numer do jego domu. Odebrała jego mama, miła kobieta. Zawołała mego przyjaciela, na początku nie chciał rozmawiać, bo nie wiedział kto dzwoni, a później jak się rozgadaliśmy to nie mogliśmy skończyć. Dopiero kiedy kierowniczka zaczęła mnie wyganiać to pożegnałam się z nim i rozłączyłam. Trochę szkoda mi było kończyć rozmowę, bo samo naszedł najfajniejszy temat do rozmów. Ciągle wspominał, że tęskni za mną co mnie zdziwiło. I chyba wyczułam jakieś uczucie w stosunku do mnie z jego strony. Ale mniejsza o to.


Dzisiaj tyle. Nie wiem kiedy dodam następny i tu jest problem. Hah jak ja uwielbiam swoich rodziców. Przypominam o zakładce informowani. Super ie mogę na miesiąc wchodzić na kompa. Pozdro. Także wiecie kiedy będzie następny. :/

Rozdział 5 cz.3

 Dobra wreszcie przepisałam. Ale i tak to nie jest jeszcze całość. Jestem na siebie zła, bo jest krótkie i to bardzo.

Specjalną dedykacje dostaje moja przyjaciółka. Pomagała mi to wszystko pisać. Kocham ją <3.

Już jutro koncert, wszyscy zbieramy się, aby pójść  do sklepu po bilety. Jest nas mniej więcej 28 osób, kierowniczka puściła nas samych, bo uważa, że jesteśmy wystarczająco dorośli, aby móc samemu chodzić do sklepów. Tak sama pewnie zrobi na koncercie znając życie nie będzie jej się chciało nikogo wysyłać do nas. Do tego całego sklepu dotarliśmy po 20 minutach wypytywania się o drogę, wróciliśmy w połowie krótszym czasie.

Calutką noc nie mogłam spać, w dzień nie chciało mi się spać, myślałam, że rozniosę domek na kawałki i go podpalę. Przechodziłam ubrana na czarno od stóp do głów dostając przy tym wielki opierdol od kierowniczki, tak samo jak od kilku dziewczyn w tym od Jennifer. A co im się tak nie podobało to już ich problem, bo każdy ma prawo do własnych poglądów. Nie przejęłam się tym za bardzo, chociaż jak skrytykował mnie pokój Duff’a oprócz niego samego to miałam ochotę się przebrać. Także przebrałam się z długich spodni i glan na spodenki i trampki, a bluzka została ta sama. Za ciepło nie było jak na Florydę. Mniej więcej 25 stopni, gdzie zawsze jest około 30-35.

Koncert miał zacząć się o 20 zaplanowaliśmy wyjść o 19. Kolacje zrobili nam o 18, tak specjalnie dla koncertowiczów. W ciągu 30 minut byłyśmy gotowe i stałyśmy pod bramą wejściową. Ubrane tak samo bluzki z logiem Misfits, czarne spodnie i glany. Mój makijaż był ostrzejszy niż u przyjaciółki, oby dwie podkreśliłyśmy oczy czarnym cieniem jednak ja dodałam czerwoną pomadkę na usta, która podkreślała moje pełne usta. Przynajmniej tak mówiła Marry, że są pełne. Po chwili gadania z hipiską dołączyła reszta i tak ruszyliśmy w drogę na koncert.

W trakcie trasy parę osób poszło do monopolowego kupić alkohol. Także mieliśmy około 30 piw, 4 wódki i 10 butelek jakiegoś taniego wina. Po pół godzinie trafiliśmy na miejsce koncertu, wszyscy wpakowali się pod scenę. Tam wypiliśmy połowę trunków, chodziliśmy pijani i niektórzy coś odpierdalali. Z dwójką znajomych staliśmy przy barierkach i gadaliśmy. Chwilę potem kolega uczepił się mnie, więc dialog  przeniósł się na nas.

- Duff, odczepisz się w końcu ode mnie? – Spytałam lekko podenerwowana.

- Nie. – Odpowiedział pijanym głosem mało co nie wywracając barierki.

- Dlaczego?

Nie dostałam odpowiedzi tylko pocałunek w usta. Za pierwszą chwilą zatkało mnie, a za drugą stwierdziłam, że zachował się jak debil.

- E, i to jest twoje wytłumaczenie dlaczego się mnie czepiłeś?

-Tak.

- Człowieku przecież ty masz dziewczynę, ogarnij się. – Krzyknęłam na niego.

- E tam z dziewczyną. Ona już nie istnieje.

Spojrzałam na niego jak na człowieka, który uciekł ze szpitala psychiatrycznego i odwróciłam się w stronę sceny. Chyba alkohol rozpierdolił mu mózg, bo nie myśli jak normalny człowiek.

Koncert się rozpoczął, po pierwszych dwóch utworach rozkręciło się pogo. Jak na punka przystało wbiegiwałam do niego z dwadzieścia razy, ale jak zawsze musieli mnie wypychać z niego. Między pogowaniem razem z Mar zajmowałyśmy się wymachiwaniem głową przez barierkę.

Całe wydarzenie trwało półtorej godziny. Mieliśmy się spotkać na przeciwnej ulicy, byłam tam pierwsza. No tak bawiłam się w ninje po pijaku. Zawsze spoko. Za mną parę osób, a za nimi ‘kolega od pocałunków’.

- Dobry wieczór, jak wrażenia po koncercie panie McKagan?

- Zajebiste, chyba najbardziej udany koncert w moim życiu. – Powiedział zadowolony.

- Chyba całowanie mnie też, co?

- No, też.

Zauważyła, że temu wszystkiemu przysłuchuje się  przyjaciółka.

- Całowanie? Czy ja o czymś nie wiem? – Zapytała z zainteresowaniem.

- To on mnie zaczął całować… - Zaczęłam.

- Uważaj, bo ci uwierzę. – Rzekła z niedowierzaniem.

- Tak to prawda, to ja zacząłem. - Przyznał się.

Po chwili zaczęli przysłuchiwać się naszej rozmowie.

- Idziemy? – Zadałam pytanie.

- Wszyscy są? – Powiedziała głośno brunetka.

- Taak. – Usłyszałyśmy odpowiedź.

- To idziemy. – Krzyknęłam, machnęłam ręką na znak, aby szli za mną. Po drodze cały alkohol z nas wyparował. Dotarliśmy na równo 22. Poszłyśmy do domku, Jennifer spała. Po godzinie wpadło do nas starsze towarzystwo oraz pokój Duff’a, czyli on sam, Dave i James. Ze sobą mieli wódkę i wino, które zostało po koncercie. Poszliśmy do drugiego pokoju, gdzie nikt nie mieszkał. Rozkręcił się melanż, Marry i Dave’a wywiało z budynku po kwadransie, a ja z resztą czepiłam się picia i gadania. Po opróżnieniu butelki wódki zaczęliśmy grać z butelkę na pytania i zadania. Pamiętam tylko, że miałam za zadanie wypić pół butelki wódki i popić ją winem, potem całkowicie odebrało mi pamięć.

Przespałam pół dnia, tak samo jak towarzystwo. Kiedy już się obudziłam poszłam do łazienki i umyłam się. Zapomniałam wziąć ze sobą ubrań. Zaszłam do pokoju w samym ręczniku nie zauważając siedzącego na łóżku Jeny Duff’a. W tym  samym czasie Jennifer poszła do łazienki zajmując mi ją. Nie zauważyłam tego dalej stałam przy szafie i szukałam ubrań, które mogłabym na siebie włożyć. Nagle poczułam dotyk na swojej talii, gwałtownie odwróciłam się i złapałam spadający ręcznik. Ujrzałam uśmiechającego się do mnie szatyna, posłałam mu grożącą minę, ale on nic sobie z tego nie zrobił. Jego ręka dalej spoczywała na mej tali, przez chwilę stałam jak wryta. Wykorzystał tę sytuacje, jego dłoń odsunęła się i zaczął mnie całować. Stawiałam opór mimo mojego nieogarnięci, ale o miał znaczną przewagę. Nie miałam się gdzie ruszyć, a nawet gdyby to ręcznik by spadł. Jedną ręką trzymałam materiał, a drugą próbowałam go odepchnąć, lecz bez rezultatu, bo był zbyt silny. Jego ręka dalej spoczywała na moim biodrze, a drugą opierał o szafę uniemożliwiając mi jakikolwiek manewr. Oblegał moje usta, po chwili namysłu wzięłam się w garść błyskawicznie podniosłam kolano tym samym kopiąc go między nogi. W jednej chwili odskoczył ode mnie skomląc z bólu i trzymając się w miejsce gdzie go zabolało, dzięki temu mogłam uwolnić się i dać mu z liścia mówiąc:

- Nie ze mną te numery, kotku. Nie jestem tak łatwa jak reszta.

Duff popatrzył na mnie błagalnym wzrokiem jakby prosił abym już go nie biła. Siadłam na łóżku i poprosiłam go, żeby zrobił to samo naprzeciw mnie. Zauważyłam, że miał nieźle zaczerwieniony policzek. Kiedy był już naprzeciwko mnie:

- Duff, słuchaj ja naprawdę nie chciałam cię uderzyć, ale to była konieczność, bo dobierałeś się do mnie i poczułam się zagrożona, a tego nie lubię. A z resztą, czy ty przypadkiem nie masz dziewczyny?

- Wiem, zachowałem się jak idiota. Strasznie Cię przepraszam. Nie wiem co we mnie wstąpiło. A co do mojego związku z Jennifer ostatnio coś się miedzy nami nie układa i zastanawiam się nad zerwaniem z nią, bo zachowuje się jak ostatnia idiotka.

- Aha. Dobra wybaczam Ci, ale więcej się tak nie zachowuj, bo to było chamskie, a co do Jennifer to od razu zauważyłam jej zachowanie. A moja rada jest taka żebyś się jeszcze zastanowił nad zerwaniem.

- No ok. zastanowię się, dzięki za radę. Jesteś naprawdę fajna. Mogę cię chociaż przytulić?

- Może się chociaż ubiorę. – Powiedziałam z takim małym poirytowaniem.

- Ok. Poczekam.

- To się odwróć.

- Dobra.

Odwrócił się, a ja próbowałam się ubrać, bo czułam jak pożera mnie wzrokiem.

Rozdział 5 cz.2

- Mamo, mamy jakąś większą walizkę? – Krzyknęłam z góry.

- Nie, ta jest największa. – Usłyszałam.

- Reb, nie martw się zmieścisz się w tą. – Pocieszała mnie Marry.

- Tak, jak jedną czwartą miejsca zajmują glany. Jak ja mam się spakować? - Narzekałam.

- To weź tylko najbardziej potrzebne rzeczy.

- Ok. To je jeszcze raz przejrzę.

Zaczęłam je przeglądać stwierdziłam, że będę sobą i wezmę o połowę mniej ubrań niż miałam wziąć. No na przykład po co mi różowe bluzki, jeżeli słucham metalu i noszę głównie czarne rzeczy. W końcu udało mi się spakować. Uff… Ale ulga. Wybiła 3 po południu. Wyjazd zaplanowany na 9 wieczorem.

Siedziałyśmy z przyjaciółką w przedsionku na schodach i gadałyśmy o tym jak się mieszka jej w Seattle i jak mi tutaj. W trakcie mojego wyżalania na moje podwórko zawitał Will z Jeff’em. Przysłuchiwali się mojemu wyżalaniu o tym jak to dziura i jak chciałabym wrócić do Seattle.

- Na prawdę chciałabyś tam wrócić? – Usłyszałam głos Will’a. Spojrzałam na niego z zaciekawieniem.

- Tak, mam dość tych 3 lat w tym czymś. Tu nawet nie da się uciec ze szkoły, bo cię sąsiad zaraz zauważa i mówi wszystko rodzicom. A tam uciekało się na drugi koniec miasta, gdzie nikt cię nie znał i nie było lipy. – Pierw mówiłam z rozżaleniem, a później z fascynacją.

- Prawda. – Dodała Marry. – A tak w ogóle to jestem Marry. A wy chłopaki jak się zwiecie?

- Ja jestem Will. – Powiedział rudy i podał jej dłoń. Uścisnęła ją z uśmiechem na twarzy.

- A ja Jeff… Jeffrey. – Zrobił taki sam gest jak rudy kolega.

Tak zaczęła się rozmowa z Jeffem i Willem. Po 19 matka poprosiła chłopaków, aby już sobie poszli, bo za dwie godziny mieliśmy wyjazd, a zbiórka była w Indianapolis. Pożegnali się z nami i poszli, właściwie to rudy prosił mnie na słówko.

- Ej, Reb zauważyłaś, że Jeff jest jakiś inny jak spotkał Mary?

- A no i to jeszcze jak. – Powiedziałam z jakimś takim uśmiechem.

- Będziesz do mnie dzwonić?

- Aż tak będziesz chciał ze mną pogadać? – zapytałam ze zdziwioną miną.

- Tak, a zwłaszcza wieczorami.

- Wieczorami raczej będę miała czas. Ale zobaczymy czy telefon będziemy mieć w pokoju. – Powiedziałam z  zastanowieniem. Po czym pokazałam mu język i szłam w stronę domu. Zatrzymał mnie.

- Czekaj!

- Hmm…?

- Obiecasz, że jak będziesz miała czas to zadzwonisz.

- Ja nic ci nie będę obiecywać, ale jak tak chcesz to tylko kiedy będę miała czas to zadzwonię. – Dobra było to podejrzane, aż za bardzo. On chciał abym dzwoniła do niego wieczorami? Aha, zostawię to bez komentarza i udam niemyślącą osobę. Spojrzałam na niego jeszcze raz z zaciekawieniem. I posłałam mu krótkie ‘Cześć’, zrobił to samo.

- Mamo, nic się nie stanie, nie spóźnimy się! – Krzyczałam na zdenerwowaną matkę. Narobiła paniki o to, że przez nasze rozmowy się spóźnimy. Nie rozumiem tej kobiety. Brunetka siedziała cicho, czasami śmiejąc się. Znała dobrze moją matkę, a ja jej. Tak taka znajomość, były i są dalej przyjaciółkami od dzieciństwa. Mieszkały w Seattle, na tym, samym osiedlu, chodziły razem do szkoły, do klasy, na studia, razem wynajmowały mieszkanie. Wszystko robiły razem, były nierozłączne. Takie jak bliźniaki syjamskie.

- Oby. – Skomentowała.

- No tak, mamo.

- Proszę się nie martwić, pani Green. Na pewno zdążymy. Już jesteśmy prawie na miejscu. Poprowadzić panią na miejsce zbiórki?

- Tak. – Mówiła już spokojnym głosem.

Kiedy zobaczyłam busa to aż się zdziwiłam. Kiedy wysiadłyśmy mama poszła załatwiać potrzebne sprawy na wyjazd, a my zajęłyśmy się wypakowaniem naszych bagaży. Po mniej więcej 15 minutach dotarłyśmy pod bus i tam czekałyśmy aż otworzą bagażnik i tak się stało. Wsadziłyśmy walizki obok siebie, właściwie to jedna na drugą. Cieszyłam się z tego wyjazdu i to bardzo. Marry tak samo.

Droga jak droga, minęła wolno aż miałam jej dość. Z autokaru wyszłam cała obolała. Podróż trwała jakieś dwa i pół dnia. Podzielili nas po 6 osób na jeden domek.

W naszym przypadku trafiło się, że miałyśmy 3 osoby w domku. Domek podzielony był na przedpokój, salon, dwie sypialnie i łazienkę. Nam trafiła się koleżanka mojej przyjaciółki, czyli Jennifer. Na sam jej widok myślałam, że się porzygam. Taki chodzący plastik, jak się dowiedziałam później chodzi z Duffem. Kojarzyłam gościa.

Pod koniec dnia, gdy wszyscy dotarli, porozchodzili się po domkach i podzielili na grupy poszliśmy na spacer po plaży. Kiedy blondynka odeszła od Duffa, Marry poszła do niego i zaczęła za nim gadać. Sama nudząc się wsłuchiwałam się w ich dialog. Gdy usłyszałam o koncercie to uśmiechnęłam się do samej siebie.

- Czy ja dobrze słyszę? Koncert Misfits w sobotę? – Zapytałam zaciekawiona.

- Tak. To ty słuchasz takiej muzyki?

- Tak jak mogłabym nie słuchać. Może i nie wyglądam na aż taką wielką fankę punku jaką jestem, ale uwielbiam ją. – Mówiąc to spojrzałam po swoich ubraniach i otrzepałam je. Ubrałam się  w krótkie spodenki, szarą bluzkę z jakimś napisem i japonki. To nie było typowe dla osoby lubiącej rocka, punka i metalu. Ale mniejsza oto.

- Nigdy bym nie pomyślał. – Powiedział zaskoczony.

- Po późniejszym czasie sam byś to stwierdził. A właśnie mówiłeś już komuś o tym koncercie?

- Jak na razie tylko wam. Ale jeszcze pogadam z chłopakami z pokoju. Może znajdzie się parę osób i nas puszczą.

- A pytałeś kierowniczkę o zgodę? – Zapytałam. Chyba za dużo gadałam, albo zadawałam pytań jak na siebie, bo zobaczyłam, że nie był za bardzo zadowolony, tak samo jak brunetka.

- Nie pytałem.

 - To może pójdę się zapytać. – Powiedziałam

- Tak, to pójdę z tobą. – Zaproponował mi, ja tylko wytrzeszczyłam oczy. Chciałam iść sama, ale jak tak chce to ok.

- Eee… To chodź. – Odruchowo złapałam go za nadgarstek i ciągnęłam za sobą.

W końcu stanęliśmy naprzeciw kierowniczki. Aż się odsunęłam wpadając na Duffa, ten się roześmiał i zapytał panią o to czy moglibyśmy pójść na ten koncert.

- Ale jak to tak we dwoje? – Zapytała z oburzeniem. Myślałam, że zapadnę się pod ziemię.

- Yyy… Nie. – Wydukał szatyn. – Chcemy zgarnąć jeszcze parę osób i w tedy moglibyśmy pójść?

- Pomyślę. A teraz idźcie do grupy.– Odgoniła nas takim tekstem. Myślałam, że rzucę się na nią i ją pobiję. Ale Duff mnie powstrzymał.

- Tylko jej nie zabij.

Szłam w ciszy, mając burzę myśli w głowie.

Resztę wieczoru spędziłam zamulając. Połowa koloni dopytywała się co mi się stało, wyjaśniałam im tak, że po prostu zadużo gadam i chciałam się dzisiaj zamknąć. Zasnęłam szybko, wstałam wcześnie. Duff wpadł o jakiejś 8 rano do dziewczyny. Wychodząc zatrzymał mnie w drodze do łazienki i zapytał co robimy z tym koncertem. Stwierdziłam, że można by było na śniadaniu pochodzić po stolikach i popytać się ludzi, kto by chciał pójść. Tak jak zaproponowałam tak się stało. Na śniadaniu zebraliśmy jakieś 20 osób i 10 zastanawiało się czy jest sens iść skoro mogą nas nie puścić. Zapytaliśmy się reszty pań o to czy moglibyśmy pójść. Powiedziały, że jeżeli zbierzemy przynajmniej 25 osób to będziemy mogli. Zaczęłam skakać z radości myślałam, że wybuchnę z tego powodu. Aż tak się cieszyłam, jak małe dziecko. Z tego cieszenia rzuciłam się na McKagana. Przez chwilę nie wiedziałam co robię, bo odepchnął mnie od siebie i spojrzał na mnie jak na wariatkę.

- Przepraszam, to tak z radości. Przepraszam. – Powiedziałam zawstydzona.

- Nic się nie stało.

- Na szczęście. – Powiedziałam cicho odchodząc do swojego stolika. Przy nim dostałam milion pytań oraz złowrogie spojrzenie Jennifer.

Po śniadaniu poszliśmy na plażę. Leżałam z Marry i opalałam się. Po dłuższych chwili ktoś zasłonił mi słońce, wstałam z grymasem na twarzy i posłałam temu komuś, a właściwie to dwóm ktosiom wrogie spojrzenie. Ujrzałam szatyna z jakimś blondynem. Nawet był ładny, wysoki, ale nie wyższy do  swojego kolegi, blondyn o niebieskich oczach, od razu się w nie zapatrzyłam, jaka ze mnie idiotka. Pierwszy raz widzę gościa i już mu w oczy patrzę.

- Mamy już 27 osób. – Powiedział zacieszający Duff.

- Eee to super.

- Twój humor się udziela. Jesteś taka szczęśliwa, że skaczesz mi w ramiona z radości tak jak dzisiaj rano. – Powiedział z sarkazmem.

- Aha, czyli mam ci skakać w ramiona, gdy ty masz dziewczynę za plecami. – Uśmiechnęłam się chytrze.

- A jest za nami. – Zapytał zaciekawiony, a w odpowiedzi dostał tylko moje kiwnięcie głową. Odwrócił się i ją zobaczył.

- Co to miało znaczyć Duffy, co?

- Ale co? – Zapytał jak idiota, zaczęłam się śmiać, brunetka i blondyn też.

- To wszystko.

- Ale co?

- No ten cały twój tekst jak ona… - wskazała na mnie. - … Ma ci wskoczyć w ramiona z zaciszem na ryju. – Po usłyszeniu tych słów myślałam, że ją zabiję. Już miałam iść i to zrobić, jednak Marry mnie zatrzymała.

- Nie rób tego! Proszę!

- Niby, dlaczego?

- Bo tak będzie lepiej. Make peace not war!

- Dobra. – Uwielbiałam ją za to. Kurcze to zawsze mnie uspokajało. Uśmiechnęłam się do niej. Zrobiła to samo mimo tego, że zawsze była i jest uśmiechnięta.

Położyłam się ponownie na kocu i nagrzewałam swoje ciało w słońcu. Tak spędziłam kolejną godzinę, a jak wstałam to zauważyłam, że przód mojego ciała jest spalony. Wkurzyłam się i poszłam do oceanu, gdzie siedziało dużo osób w tym blondyn od Duff’a. Muszę się dowiedzieć jak się nazywa, spodobał mi się chłopak.

- Hej, jak się nazywasz? – Usłyszałam miły męski głos, ale nie żeby jakiś stary dziadek czy coś. Odwróciłam głowę w jego stronę i spojrzałam na osobę stojącą obok mnie. Słonce zasłoniło mi jego twarz, jednak przysłaniając oczy zauważyłam, ze był to blondyn z jakimś rudym chłopakiem. Oczywiście gadał on, czyli rudy. A ja wgapywałam się w blondyna.

- Yyy… Ja, Rebecca. A wy chłopaki?

- Ja jestem Dave. – Powiedział rudy chłopak.

- James. – Oparł nieśmiało blondyn. Uśmiechnęłam się do nich, zwłaszcza do Jamesa.

- Czego się tak uśmiechasz do mojego kolegi? – zadał pytanie Dave.

- Bo mi się… - Ups mało co się bym nie wygadała.

- Co ci się?

- Nic, nic. – Powiedziałam to schylając głowę i uśmiechając się sama do siebie.

Zaśmiali się i siedli obok mnie. Zaczęli się dopytywać czy idę na koncert, czy znam Duff’a. A jak się przyznałam, że go znam to dalej prowadzili wywiad. W końcu zapytałam się ich czy prowadzą jakieś śledztwo, czy co. Pokręcili głową i zaśmiali się, stwierdzili, że muszą już iść, bo niby pani ich woła na zbiórkę. Spojrzałam na nich jak na nienormalnych. Poszłam do hipiski i oznajmiła mi, że zaraz będzie zbiórka. Także zaczęłam się zbierać, trochę piekło mnie ciało.

Kiedy wszyscy stali w kolejce, właściwie tylko kilka osób siedziało przy stolikach. Nam stolik zajęła Jennifer. Zauważyłam, że koło naszego stołu kręcił się James. Chciałam z nim pogadać jednak blondynka odgoniła go. Myślałam, że ją zabije na miejscu, wezmę Jamesa i posadzę na jej miejscu. W końcu były 4 miejsca a nas było trzy. Jak dostałam jedzenie poszłam do niej i wytłumaczyłam, że tutaj są 4 miejsca a nas jest 3 i niepotrzebnie wyganiała blondyna z tego stolika. Do nas doszła Marry i zjadłyśmy obiad, właściwie to ja go nie zjadłam. Odniosłam cały nie ruszony do tego punktu gdzie odbierali naczynia. Po posiłku mieliśmy wolne dwie godziny. Do naszego domku przyszedł Duff z Davem i Jamesem i gadaliśmy na temat koncertu. Postanowiliśmy, że kto będzie chciał ten będzie pił w końcu nikt nie zauważy, a cały alkohol wyparuje z nas podczas koncertu. Dni do tego wydarzenia liczyłam z wielką radością.

Dzisiaj tylko tyle. Niestety sama bym więcej dopisała, ale mało czasu i dużo nauki. Może i=uda mi się coś na tygodniu dodać, bo jest tego więcej. I zaczynam pisać następny rozdział.

Inforamacja.

Tak wiem, miałam częściej dodawać rozdziały. Wrrr... Ale wyszło, że od jakiegoś tygodnia jest szkoła i mam zakaz wchodzenia na komputer na tygodniu. Bo wiadomo sprawdziany, kartkówki a w tym roku będę miała test i bierzmowanie. Także dużo czasu spędzonego w szkole i przy książkach, calutki zawalony plan od 7:30 do 15.
Następny rozdział dodam w sobotę lub niedzielę. Oraz kolejne będą co 2 tygodnie, chyba. Ale postaram się aby dodawać je w mniej więcej takim samym czasie.

Tak za długie to to nie było, ale ważne.
Mam nadzieję, że nikt się nie obrazi, czy przestanie czytać i takie tam.

Rozdział 5 cz.1

Wrrr... Zabije kiedyś moich rodziców. Przez nich dodaję to wprowadzenie dopiero dzisiaj, a nie wczoraj...

Nie wiem gdzie jestem, na pewno to nie Lafayette. Rosną tu palmy. Palmy? Jest gorąco, słonecznie i słyszę szum fal. Rozglądam się, widzę swoją przyjaciółkę Marry siedzącą na plaży z jakimś rudym i gadającą z nim.

- Marry, gdzie my jesteśmy? – Zapytałam podchodząc do niej.

- Na wakacjach, nie widzisz?

- No wiedzę.

- A teraz grzecznie proszę, mogłabyś pójść sobie, bo przeszkadzasz mi i Dave’owi? – Zapytała trochę zirytowana.

- Tak, nie przeszkadzam wam. – Tak jak mówiłam poszłam sobie, chodziłam po plaży w samych spodenkach i bikini.

- Cześć, co taka dziewczyna robi tutaj sama? – Powiedział jakiś chłopak o długich, ciemnych i kręconych włosach, z wyglądu nie wiele starszy ode mnie. Właściwie to dlaczego się mnie czepiają? Jest wiele innych ładniejszych dziewczyn na tej plaży.

- Spaceruje po plaży. – Powiedziałam tak żeby ten typek już sobie poszedł. Nie powiem wyglądał na miłego, ale nie miałam ochoty na spacerki z nieznajomymi. Jednak tego nie zrobił i nie poszedł.

- Pospacerujemy razem? – Zaproponował, spojrzałam na niego jak na idiotę. On czyta mi w myślach, ale jakoś na odwrót.

- Ty chyba sobie żartujesz ze mnie? – Powiedziałam kpiącym głosem.

- Nie, ja cię tylko zapraszam na spacer. – Uśmiechnął się.

- Aha, i ja mam ci uwierzyć, że jak będziemy gdzieś dalej to nie zabierzesz mnie w krzaki i nie zgwałcisz?

- Tak. Nie jestem taki. Naprawdę mi nie wierzysz? Nic ci nie zrobię.

- Tak, nie wierzę.

- No proszę. Tak na 10 minut.

- A niech Ci będzie. – Wywróciłam oczami. A co mi tam zaryzykuje.

Szliśmy plażą i gadaliśmy o wszystkim i o niczym. Dowiedziałam się, że przyjechał tutaj z San Francisco z rodziną. Ma tyle samo lat co ja. Zdziwiłam się. Nazywa się Mattie, ale wszyscy mówią do niego Matt. Chodziliśmy po tej plaży do późnego wieczora. Nie wiem jak to się stało, ale z 10 minut stało się parę godzin. Gdy musiałam już iść, podprowadził mnie pod same domki gdzie mieszkałam.

- To chyba będę musiała już iść. Dzięki za spotkanie, Matt.

- Też dziękuję. – Powiedział i po chwili dodał. - A na początku byłaś uparta i nie chciałaś iść.

- No, wiem.  – Uśmiechnęłam się słodko do niego. Odwzajemnił ten gest. – Spotkamy się kiedyś? – Zapytałam stojąc przy bramie i otwierając ją.

- Tak, z miłą chęcią.

- Co drugi dzień jestem na plaży, znajdziemy się. Ok?

- Tak.

Przeszłam przez bramę i chciałam ja zamknąć, zablokował ją nogą. Spojrzałam na niego z niepokojem. Podszedł bliżej mnie i pocałował mnie w policzek.

- To tak na pożegnanie. – Powiedział. Poczułam jak moje policzki robią się czerwone, schyliłam głowę, żeby tego nie zauważył. Takie gesty zawsze doprowadzały mnie do tego stanu.

- Cześć. – Podniosłam głowę i powiedziałam mu.

- Cześć. – Odpowiedział.

Weszłam do domku trochę nie ogarniając sytuacji. Cięgle myślałam o nowym koledze, a może nawet więcej niż koledze. Z tego zamyślenia wyrwała mnie przyjaciółka.

- Hej, Reb wszystko w porządku? - Zapytała z troską w głosie.

- Tak, wszystko.

- Wiesz jak my się martwiliśmy o ciebie?

- Nie i nie potrzebnie. Poznałam Matt’a. Jejku uroczy z niego chłopak. A właśnie jak tam twój związek z Davem?

- Dobrze. – Powiedziała rumieniąc się. Czyli nie tylko ja się rumienię. –  Matt? To ten koleś co cię zatrzymał na plaży, tak?

- Yhyym. – Powiedziałam kładąc się na łóżku.

- Opowiedz jak było. Wiesz ze wychowawczyni będzie zła, że szlajasz się z obcymi osobami po plaży i mieście?

- Tak, wiem. Jejku to było nie do opisania. Jest prze fantastyczny. Tak jak już wspomniałam nazywa się Matt, jest miły, wygadany, szczery. Podprowadził mnie pod samiutką bramę. Jeszcze się mamy spotkać. Tutaj przyjechał z San Francisco. Do domu wraca za tydzień, dosłownie 2 dni przed naszym wyjazdem. Chodziliśmy po calutkiej plaży, później po mieście. Jak na turystę dobrze zna miasto, aż mnie to zdziwiło. Coś jeszcze?

- Nie. Jak na razie wystarczy i tak w nocy się wygadasz.

- Zabije cię z to. - Spojrzałam na nią miną seryjnego zabójcy.

- Śmiało.

No tak przyjaciółki, grozimy sobie i grozimy, ale jak co do czego to do tego nie dochodzi. Chociaż teraz miałam ochotę rzucić się na nią. Ale nie zabiję przyjaciółki.

- Reb! Reb! Wstawaj! – usłyszałam czyjś głos.

- Marry?

- Tak, idiotko. – usłyszałam jak się śmiała i jak mówiła poszczególne słowa.

- Marry, jak ja za tobą tęskniłam. Kiedy przyjechałaś? – rzuciłam się jej w ramiona.

- Przed chwilą. Też tęskniłam.

Zauważyłam, że zasnęłam w salonie i dalej w nim jestem. Super. Jeszcze 2 dni do wyjazdu zapoznam ją z chłopakami. Spojrzałam na zegarek, wskazywał dziesiątą wieczorem. Oj to już jeden dzień do wyjazdu. Czyli nici z zapoznania.

- Rebecco pokaż Marry sypialnię i jej rzeczy.

- Dobrze mamo.

Zaprowadziłam ją do sypialni oraz oprowadziłam po całym domu żeby wiedziała co i jak. Mniej więcej po 2 w nocy poszłyśmy spać. Matka przychodziła z dziesięć razy i mówiła nam żebyśmy szły spać, bo moja przyjaciółka jest zmęczona.