Rozdział 5 cz.3

 Dobra wreszcie przepisałam. Ale i tak to nie jest jeszcze całość. Jestem na siebie zła, bo jest krótkie i to bardzo.

Specjalną dedykacje dostaje moja przyjaciółka. Pomagała mi to wszystko pisać. Kocham ją <3.

Już jutro koncert, wszyscy zbieramy się, aby pójść  do sklepu po bilety. Jest nas mniej więcej 28 osób, kierowniczka puściła nas samych, bo uważa, że jesteśmy wystarczająco dorośli, aby móc samemu chodzić do sklepów. Tak sama pewnie zrobi na koncercie znając życie nie będzie jej się chciało nikogo wysyłać do nas. Do tego całego sklepu dotarliśmy po 20 minutach wypytywania się o drogę, wróciliśmy w połowie krótszym czasie.

Calutką noc nie mogłam spać, w dzień nie chciało mi się spać, myślałam, że rozniosę domek na kawałki i go podpalę. Przechodziłam ubrana na czarno od stóp do głów dostając przy tym wielki opierdol od kierowniczki, tak samo jak od kilku dziewczyn w tym od Jennifer. A co im się tak nie podobało to już ich problem, bo każdy ma prawo do własnych poglądów. Nie przejęłam się tym za bardzo, chociaż jak skrytykował mnie pokój Duff’a oprócz niego samego to miałam ochotę się przebrać. Także przebrałam się z długich spodni i glan na spodenki i trampki, a bluzka została ta sama. Za ciepło nie było jak na Florydę. Mniej więcej 25 stopni, gdzie zawsze jest około 30-35.

Koncert miał zacząć się o 20 zaplanowaliśmy wyjść o 19. Kolacje zrobili nam o 18, tak specjalnie dla koncertowiczów. W ciągu 30 minut byłyśmy gotowe i stałyśmy pod bramą wejściową. Ubrane tak samo bluzki z logiem Misfits, czarne spodnie i glany. Mój makijaż był ostrzejszy niż u przyjaciółki, oby dwie podkreśliłyśmy oczy czarnym cieniem jednak ja dodałam czerwoną pomadkę na usta, która podkreślała moje pełne usta. Przynajmniej tak mówiła Marry, że są pełne. Po chwili gadania z hipiską dołączyła reszta i tak ruszyliśmy w drogę na koncert.

W trakcie trasy parę osób poszło do monopolowego kupić alkohol. Także mieliśmy około 30 piw, 4 wódki i 10 butelek jakiegoś taniego wina. Po pół godzinie trafiliśmy na miejsce koncertu, wszyscy wpakowali się pod scenę. Tam wypiliśmy połowę trunków, chodziliśmy pijani i niektórzy coś odpierdalali. Z dwójką znajomych staliśmy przy barierkach i gadaliśmy. Chwilę potem kolega uczepił się mnie, więc dialog  przeniósł się na nas.

- Duff, odczepisz się w końcu ode mnie? – Spytałam lekko podenerwowana.

- Nie. – Odpowiedział pijanym głosem mało co nie wywracając barierki.

- Dlaczego?

Nie dostałam odpowiedzi tylko pocałunek w usta. Za pierwszą chwilą zatkało mnie, a za drugą stwierdziłam, że zachował się jak debil.

- E, i to jest twoje wytłumaczenie dlaczego się mnie czepiłeś?

-Tak.

- Człowieku przecież ty masz dziewczynę, ogarnij się. – Krzyknęłam na niego.

- E tam z dziewczyną. Ona już nie istnieje.

Spojrzałam na niego jak na człowieka, który uciekł ze szpitala psychiatrycznego i odwróciłam się w stronę sceny. Chyba alkohol rozpierdolił mu mózg, bo nie myśli jak normalny człowiek.

Koncert się rozpoczął, po pierwszych dwóch utworach rozkręciło się pogo. Jak na punka przystało wbiegiwałam do niego z dwadzieścia razy, ale jak zawsze musieli mnie wypychać z niego. Między pogowaniem razem z Mar zajmowałyśmy się wymachiwaniem głową przez barierkę.

Całe wydarzenie trwało półtorej godziny. Mieliśmy się spotkać na przeciwnej ulicy, byłam tam pierwsza. No tak bawiłam się w ninje po pijaku. Zawsze spoko. Za mną parę osób, a za nimi ‘kolega od pocałunków’.

- Dobry wieczór, jak wrażenia po koncercie panie McKagan?

- Zajebiste, chyba najbardziej udany koncert w moim życiu. – Powiedział zadowolony.

- Chyba całowanie mnie też, co?

- No, też.

Zauważyła, że temu wszystkiemu przysłuchuje się  przyjaciółka.

- Całowanie? Czy ja o czymś nie wiem? – Zapytała z zainteresowaniem.

- To on mnie zaczął całować… - Zaczęłam.

- Uważaj, bo ci uwierzę. – Rzekła z niedowierzaniem.

- Tak to prawda, to ja zacząłem. - Przyznał się.

Po chwili zaczęli przysłuchiwać się naszej rozmowie.

- Idziemy? – Zadałam pytanie.

- Wszyscy są? – Powiedziała głośno brunetka.

- Taak. – Usłyszałyśmy odpowiedź.

- To idziemy. – Krzyknęłam, machnęłam ręką na znak, aby szli za mną. Po drodze cały alkohol z nas wyparował. Dotarliśmy na równo 22. Poszłyśmy do domku, Jennifer spała. Po godzinie wpadło do nas starsze towarzystwo oraz pokój Duff’a, czyli on sam, Dave i James. Ze sobą mieli wódkę i wino, które zostało po koncercie. Poszliśmy do drugiego pokoju, gdzie nikt nie mieszkał. Rozkręcił się melanż, Marry i Dave’a wywiało z budynku po kwadransie, a ja z resztą czepiłam się picia i gadania. Po opróżnieniu butelki wódki zaczęliśmy grać z butelkę na pytania i zadania. Pamiętam tylko, że miałam za zadanie wypić pół butelki wódki i popić ją winem, potem całkowicie odebrało mi pamięć.

Przespałam pół dnia, tak samo jak towarzystwo. Kiedy już się obudziłam poszłam do łazienki i umyłam się. Zapomniałam wziąć ze sobą ubrań. Zaszłam do pokoju w samym ręczniku nie zauważając siedzącego na łóżku Jeny Duff’a. W tym  samym czasie Jennifer poszła do łazienki zajmując mi ją. Nie zauważyłam tego dalej stałam przy szafie i szukałam ubrań, które mogłabym na siebie włożyć. Nagle poczułam dotyk na swojej talii, gwałtownie odwróciłam się i złapałam spadający ręcznik. Ujrzałam uśmiechającego się do mnie szatyna, posłałam mu grożącą minę, ale on nic sobie z tego nie zrobił. Jego ręka dalej spoczywała na mej tali, przez chwilę stałam jak wryta. Wykorzystał tę sytuacje, jego dłoń odsunęła się i zaczął mnie całować. Stawiałam opór mimo mojego nieogarnięci, ale o miał znaczną przewagę. Nie miałam się gdzie ruszyć, a nawet gdyby to ręcznik by spadł. Jedną ręką trzymałam materiał, a drugą próbowałam go odepchnąć, lecz bez rezultatu, bo był zbyt silny. Jego ręka dalej spoczywała na moim biodrze, a drugą opierał o szafę uniemożliwiając mi jakikolwiek manewr. Oblegał moje usta, po chwili namysłu wzięłam się w garść błyskawicznie podniosłam kolano tym samym kopiąc go między nogi. W jednej chwili odskoczył ode mnie skomląc z bólu i trzymając się w miejsce gdzie go zabolało, dzięki temu mogłam uwolnić się i dać mu z liścia mówiąc:

- Nie ze mną te numery, kotku. Nie jestem tak łatwa jak reszta.

Duff popatrzył na mnie błagalnym wzrokiem jakby prosił abym już go nie biła. Siadłam na łóżku i poprosiłam go, żeby zrobił to samo naprzeciw mnie. Zauważyłam, że miał nieźle zaczerwieniony policzek. Kiedy był już naprzeciwko mnie:

- Duff, słuchaj ja naprawdę nie chciałam cię uderzyć, ale to była konieczność, bo dobierałeś się do mnie i poczułam się zagrożona, a tego nie lubię. A z resztą, czy ty przypadkiem nie masz dziewczyny?

- Wiem, zachowałem się jak idiota. Strasznie Cię przepraszam. Nie wiem co we mnie wstąpiło. A co do mojego związku z Jennifer ostatnio coś się miedzy nami nie układa i zastanawiam się nad zerwaniem z nią, bo zachowuje się jak ostatnia idiotka.

- Aha. Dobra wybaczam Ci, ale więcej się tak nie zachowuj, bo to było chamskie, a co do Jennifer to od razu zauważyłam jej zachowanie. A moja rada jest taka żebyś się jeszcze zastanowił nad zerwaniem.

- No ok. zastanowię się, dzięki za radę. Jesteś naprawdę fajna. Mogę cię chociaż przytulić?

- Może się chociaż ubiorę. – Powiedziałam z takim małym poirytowaniem.

- Ok. Poczekam.

- To się odwróć.

- Dobra.

Odwrócił się, a ja próbowałam się ubrać, bo czułam jak pożera mnie wzrokiem.

Rozdział 5 cz.2

- Mamo, mamy jakąś większą walizkę? – Krzyknęłam z góry.

- Nie, ta jest największa. – Usłyszałam.

- Reb, nie martw się zmieścisz się w tą. – Pocieszała mnie Marry.

- Tak, jak jedną czwartą miejsca zajmują glany. Jak ja mam się spakować? - Narzekałam.

- To weź tylko najbardziej potrzebne rzeczy.

- Ok. To je jeszcze raz przejrzę.

Zaczęłam je przeglądać stwierdziłam, że będę sobą i wezmę o połowę mniej ubrań niż miałam wziąć. No na przykład po co mi różowe bluzki, jeżeli słucham metalu i noszę głównie czarne rzeczy. W końcu udało mi się spakować. Uff… Ale ulga. Wybiła 3 po południu. Wyjazd zaplanowany na 9 wieczorem.

Siedziałyśmy z przyjaciółką w przedsionku na schodach i gadałyśmy o tym jak się mieszka jej w Seattle i jak mi tutaj. W trakcie mojego wyżalania na moje podwórko zawitał Will z Jeff’em. Przysłuchiwali się mojemu wyżalaniu o tym jak to dziura i jak chciałabym wrócić do Seattle.

- Na prawdę chciałabyś tam wrócić? – Usłyszałam głos Will’a. Spojrzałam na niego z zaciekawieniem.

- Tak, mam dość tych 3 lat w tym czymś. Tu nawet nie da się uciec ze szkoły, bo cię sąsiad zaraz zauważa i mówi wszystko rodzicom. A tam uciekało się na drugi koniec miasta, gdzie nikt cię nie znał i nie było lipy. – Pierw mówiłam z rozżaleniem, a później z fascynacją.

- Prawda. – Dodała Marry. – A tak w ogóle to jestem Marry. A wy chłopaki jak się zwiecie?

- Ja jestem Will. – Powiedział rudy i podał jej dłoń. Uścisnęła ją z uśmiechem na twarzy.

- A ja Jeff… Jeffrey. – Zrobił taki sam gest jak rudy kolega.

Tak zaczęła się rozmowa z Jeffem i Willem. Po 19 matka poprosiła chłopaków, aby już sobie poszli, bo za dwie godziny mieliśmy wyjazd, a zbiórka była w Indianapolis. Pożegnali się z nami i poszli, właściwie to rudy prosił mnie na słówko.

- Ej, Reb zauważyłaś, że Jeff jest jakiś inny jak spotkał Mary?

- A no i to jeszcze jak. – Powiedziałam z jakimś takim uśmiechem.

- Będziesz do mnie dzwonić?

- Aż tak będziesz chciał ze mną pogadać? – zapytałam ze zdziwioną miną.

- Tak, a zwłaszcza wieczorami.

- Wieczorami raczej będę miała czas. Ale zobaczymy czy telefon będziemy mieć w pokoju. – Powiedziałam z  zastanowieniem. Po czym pokazałam mu język i szłam w stronę domu. Zatrzymał mnie.

- Czekaj!

- Hmm…?

- Obiecasz, że jak będziesz miała czas to zadzwonisz.

- Ja nic ci nie będę obiecywać, ale jak tak chcesz to tylko kiedy będę miała czas to zadzwonię. – Dobra było to podejrzane, aż za bardzo. On chciał abym dzwoniła do niego wieczorami? Aha, zostawię to bez komentarza i udam niemyślącą osobę. Spojrzałam na niego jeszcze raz z zaciekawieniem. I posłałam mu krótkie ‘Cześć’, zrobił to samo.

- Mamo, nic się nie stanie, nie spóźnimy się! – Krzyczałam na zdenerwowaną matkę. Narobiła paniki o to, że przez nasze rozmowy się spóźnimy. Nie rozumiem tej kobiety. Brunetka siedziała cicho, czasami śmiejąc się. Znała dobrze moją matkę, a ja jej. Tak taka znajomość, były i są dalej przyjaciółkami od dzieciństwa. Mieszkały w Seattle, na tym, samym osiedlu, chodziły razem do szkoły, do klasy, na studia, razem wynajmowały mieszkanie. Wszystko robiły razem, były nierozłączne. Takie jak bliźniaki syjamskie.

- Oby. – Skomentowała.

- No tak, mamo.

- Proszę się nie martwić, pani Green. Na pewno zdążymy. Już jesteśmy prawie na miejscu. Poprowadzić panią na miejsce zbiórki?

- Tak. – Mówiła już spokojnym głosem.

Kiedy zobaczyłam busa to aż się zdziwiłam. Kiedy wysiadłyśmy mama poszła załatwiać potrzebne sprawy na wyjazd, a my zajęłyśmy się wypakowaniem naszych bagaży. Po mniej więcej 15 minutach dotarłyśmy pod bus i tam czekałyśmy aż otworzą bagażnik i tak się stało. Wsadziłyśmy walizki obok siebie, właściwie to jedna na drugą. Cieszyłam się z tego wyjazdu i to bardzo. Marry tak samo.

Droga jak droga, minęła wolno aż miałam jej dość. Z autokaru wyszłam cała obolała. Podróż trwała jakieś dwa i pół dnia. Podzielili nas po 6 osób na jeden domek.

W naszym przypadku trafiło się, że miałyśmy 3 osoby w domku. Domek podzielony był na przedpokój, salon, dwie sypialnie i łazienkę. Nam trafiła się koleżanka mojej przyjaciółki, czyli Jennifer. Na sam jej widok myślałam, że się porzygam. Taki chodzący plastik, jak się dowiedziałam później chodzi z Duffem. Kojarzyłam gościa.

Pod koniec dnia, gdy wszyscy dotarli, porozchodzili się po domkach i podzielili na grupy poszliśmy na spacer po plaży. Kiedy blondynka odeszła od Duffa, Marry poszła do niego i zaczęła za nim gadać. Sama nudząc się wsłuchiwałam się w ich dialog. Gdy usłyszałam o koncercie to uśmiechnęłam się do samej siebie.

- Czy ja dobrze słyszę? Koncert Misfits w sobotę? – Zapytałam zaciekawiona.

- Tak. To ty słuchasz takiej muzyki?

- Tak jak mogłabym nie słuchać. Może i nie wyglądam na aż taką wielką fankę punku jaką jestem, ale uwielbiam ją. – Mówiąc to spojrzałam po swoich ubraniach i otrzepałam je. Ubrałam się  w krótkie spodenki, szarą bluzkę z jakimś napisem i japonki. To nie było typowe dla osoby lubiącej rocka, punka i metalu. Ale mniejsza oto.

- Nigdy bym nie pomyślał. – Powiedział zaskoczony.

- Po późniejszym czasie sam byś to stwierdził. A właśnie mówiłeś już komuś o tym koncercie?

- Jak na razie tylko wam. Ale jeszcze pogadam z chłopakami z pokoju. Może znajdzie się parę osób i nas puszczą.

- A pytałeś kierowniczkę o zgodę? – Zapytałam. Chyba za dużo gadałam, albo zadawałam pytań jak na siebie, bo zobaczyłam, że nie był za bardzo zadowolony, tak samo jak brunetka.

- Nie pytałem.

 - To może pójdę się zapytać. – Powiedziałam

- Tak, to pójdę z tobą. – Zaproponował mi, ja tylko wytrzeszczyłam oczy. Chciałam iść sama, ale jak tak chce to ok.

- Eee… To chodź. – Odruchowo złapałam go za nadgarstek i ciągnęłam za sobą.

W końcu stanęliśmy naprzeciw kierowniczki. Aż się odsunęłam wpadając na Duffa, ten się roześmiał i zapytał panią o to czy moglibyśmy pójść na ten koncert.

- Ale jak to tak we dwoje? – Zapytała z oburzeniem. Myślałam, że zapadnę się pod ziemię.

- Yyy… Nie. – Wydukał szatyn. – Chcemy zgarnąć jeszcze parę osób i w tedy moglibyśmy pójść?

- Pomyślę. A teraz idźcie do grupy.– Odgoniła nas takim tekstem. Myślałam, że rzucę się na nią i ją pobiję. Ale Duff mnie powstrzymał.

- Tylko jej nie zabij.

Szłam w ciszy, mając burzę myśli w głowie.

Resztę wieczoru spędziłam zamulając. Połowa koloni dopytywała się co mi się stało, wyjaśniałam im tak, że po prostu zadużo gadam i chciałam się dzisiaj zamknąć. Zasnęłam szybko, wstałam wcześnie. Duff wpadł o jakiejś 8 rano do dziewczyny. Wychodząc zatrzymał mnie w drodze do łazienki i zapytał co robimy z tym koncertem. Stwierdziłam, że można by było na śniadaniu pochodzić po stolikach i popytać się ludzi, kto by chciał pójść. Tak jak zaproponowałam tak się stało. Na śniadaniu zebraliśmy jakieś 20 osób i 10 zastanawiało się czy jest sens iść skoro mogą nas nie puścić. Zapytaliśmy się reszty pań o to czy moglibyśmy pójść. Powiedziały, że jeżeli zbierzemy przynajmniej 25 osób to będziemy mogli. Zaczęłam skakać z radości myślałam, że wybuchnę z tego powodu. Aż tak się cieszyłam, jak małe dziecko. Z tego cieszenia rzuciłam się na McKagana. Przez chwilę nie wiedziałam co robię, bo odepchnął mnie od siebie i spojrzał na mnie jak na wariatkę.

- Przepraszam, to tak z radości. Przepraszam. – Powiedziałam zawstydzona.

- Nic się nie stało.

- Na szczęście. – Powiedziałam cicho odchodząc do swojego stolika. Przy nim dostałam milion pytań oraz złowrogie spojrzenie Jennifer.

Po śniadaniu poszliśmy na plażę. Leżałam z Marry i opalałam się. Po dłuższych chwili ktoś zasłonił mi słońce, wstałam z grymasem na twarzy i posłałam temu komuś, a właściwie to dwóm ktosiom wrogie spojrzenie. Ujrzałam szatyna z jakimś blondynem. Nawet był ładny, wysoki, ale nie wyższy do  swojego kolegi, blondyn o niebieskich oczach, od razu się w nie zapatrzyłam, jaka ze mnie idiotka. Pierwszy raz widzę gościa i już mu w oczy patrzę.

- Mamy już 27 osób. – Powiedział zacieszający Duff.

- Eee to super.

- Twój humor się udziela. Jesteś taka szczęśliwa, że skaczesz mi w ramiona z radości tak jak dzisiaj rano. – Powiedział z sarkazmem.

- Aha, czyli mam ci skakać w ramiona, gdy ty masz dziewczynę za plecami. – Uśmiechnęłam się chytrze.

- A jest za nami. – Zapytał zaciekawiony, a w odpowiedzi dostał tylko moje kiwnięcie głową. Odwrócił się i ją zobaczył.

- Co to miało znaczyć Duffy, co?

- Ale co? – Zapytał jak idiota, zaczęłam się śmiać, brunetka i blondyn też.

- To wszystko.

- Ale co?

- No ten cały twój tekst jak ona… - wskazała na mnie. - … Ma ci wskoczyć w ramiona z zaciszem na ryju. – Po usłyszeniu tych słów myślałam, że ją zabiję. Już miałam iść i to zrobić, jednak Marry mnie zatrzymała.

- Nie rób tego! Proszę!

- Niby, dlaczego?

- Bo tak będzie lepiej. Make peace not war!

- Dobra. – Uwielbiałam ją za to. Kurcze to zawsze mnie uspokajało. Uśmiechnęłam się do niej. Zrobiła to samo mimo tego, że zawsze była i jest uśmiechnięta.

Położyłam się ponownie na kocu i nagrzewałam swoje ciało w słońcu. Tak spędziłam kolejną godzinę, a jak wstałam to zauważyłam, że przód mojego ciała jest spalony. Wkurzyłam się i poszłam do oceanu, gdzie siedziało dużo osób w tym blondyn od Duff’a. Muszę się dowiedzieć jak się nazywa, spodobał mi się chłopak.

- Hej, jak się nazywasz? – Usłyszałam miły męski głos, ale nie żeby jakiś stary dziadek czy coś. Odwróciłam głowę w jego stronę i spojrzałam na osobę stojącą obok mnie. Słonce zasłoniło mi jego twarz, jednak przysłaniając oczy zauważyłam, ze był to blondyn z jakimś rudym chłopakiem. Oczywiście gadał on, czyli rudy. A ja wgapywałam się w blondyna.

- Yyy… Ja, Rebecca. A wy chłopaki?

- Ja jestem Dave. – Powiedział rudy chłopak.

- James. – Oparł nieśmiało blondyn. Uśmiechnęłam się do nich, zwłaszcza do Jamesa.

- Czego się tak uśmiechasz do mojego kolegi? – zadał pytanie Dave.

- Bo mi się… - Ups mało co się bym nie wygadała.

- Co ci się?

- Nic, nic. – Powiedziałam to schylając głowę i uśmiechając się sama do siebie.

Zaśmiali się i siedli obok mnie. Zaczęli się dopytywać czy idę na koncert, czy znam Duff’a. A jak się przyznałam, że go znam to dalej prowadzili wywiad. W końcu zapytałam się ich czy prowadzą jakieś śledztwo, czy co. Pokręcili głową i zaśmiali się, stwierdzili, że muszą już iść, bo niby pani ich woła na zbiórkę. Spojrzałam na nich jak na nienormalnych. Poszłam do hipiski i oznajmiła mi, że zaraz będzie zbiórka. Także zaczęłam się zbierać, trochę piekło mnie ciało.

Kiedy wszyscy stali w kolejce, właściwie tylko kilka osób siedziało przy stolikach. Nam stolik zajęła Jennifer. Zauważyłam, że koło naszego stołu kręcił się James. Chciałam z nim pogadać jednak blondynka odgoniła go. Myślałam, że ją zabije na miejscu, wezmę Jamesa i posadzę na jej miejscu. W końcu były 4 miejsca a nas było trzy. Jak dostałam jedzenie poszłam do niej i wytłumaczyłam, że tutaj są 4 miejsca a nas jest 3 i niepotrzebnie wyganiała blondyna z tego stolika. Do nas doszła Marry i zjadłyśmy obiad, właściwie to ja go nie zjadłam. Odniosłam cały nie ruszony do tego punktu gdzie odbierali naczynia. Po posiłku mieliśmy wolne dwie godziny. Do naszego domku przyszedł Duff z Davem i Jamesem i gadaliśmy na temat koncertu. Postanowiliśmy, że kto będzie chciał ten będzie pił w końcu nikt nie zauważy, a cały alkohol wyparuje z nas podczas koncertu. Dni do tego wydarzenia liczyłam z wielką radością.

Dzisiaj tylko tyle. Niestety sama bym więcej dopisała, ale mało czasu i dużo nauki. Może i=uda mi się coś na tygodniu dodać, bo jest tego więcej. I zaczynam pisać następny rozdział.

Inforamacja.

Tak wiem, miałam częściej dodawać rozdziały. Wrrr... Ale wyszło, że od jakiegoś tygodnia jest szkoła i mam zakaz wchodzenia na komputer na tygodniu. Bo wiadomo sprawdziany, kartkówki a w tym roku będę miała test i bierzmowanie. Także dużo czasu spędzonego w szkole i przy książkach, calutki zawalony plan od 7:30 do 15.
Następny rozdział dodam w sobotę lub niedzielę. Oraz kolejne będą co 2 tygodnie, chyba. Ale postaram się aby dodawać je w mniej więcej takim samym czasie.

Tak za długie to to nie było, ale ważne.
Mam nadzieję, że nikt się nie obrazi, czy przestanie czytać i takie tam.

Rozdział 5 cz.1

Wrrr... Zabije kiedyś moich rodziców. Przez nich dodaję to wprowadzenie dopiero dzisiaj, a nie wczoraj...

Nie wiem gdzie jestem, na pewno to nie Lafayette. Rosną tu palmy. Palmy? Jest gorąco, słonecznie i słyszę szum fal. Rozglądam się, widzę swoją przyjaciółkę Marry siedzącą na plaży z jakimś rudym i gadającą z nim.

- Marry, gdzie my jesteśmy? – Zapytałam podchodząc do niej.

- Na wakacjach, nie widzisz?

- No wiedzę.

- A teraz grzecznie proszę, mogłabyś pójść sobie, bo przeszkadzasz mi i Dave’owi? – Zapytała trochę zirytowana.

- Tak, nie przeszkadzam wam. – Tak jak mówiłam poszłam sobie, chodziłam po plaży w samych spodenkach i bikini.

- Cześć, co taka dziewczyna robi tutaj sama? – Powiedział jakiś chłopak o długich, ciemnych i kręconych włosach, z wyglądu nie wiele starszy ode mnie. Właściwie to dlaczego się mnie czepiają? Jest wiele innych ładniejszych dziewczyn na tej plaży.

- Spaceruje po plaży. – Powiedziałam tak żeby ten typek już sobie poszedł. Nie powiem wyglądał na miłego, ale nie miałam ochoty na spacerki z nieznajomymi. Jednak tego nie zrobił i nie poszedł.

- Pospacerujemy razem? – Zaproponował, spojrzałam na niego jak na idiotę. On czyta mi w myślach, ale jakoś na odwrót.

- Ty chyba sobie żartujesz ze mnie? – Powiedziałam kpiącym głosem.

- Nie, ja cię tylko zapraszam na spacer. – Uśmiechnął się.

- Aha, i ja mam ci uwierzyć, że jak będziemy gdzieś dalej to nie zabierzesz mnie w krzaki i nie zgwałcisz?

- Tak. Nie jestem taki. Naprawdę mi nie wierzysz? Nic ci nie zrobię.

- Tak, nie wierzę.

- No proszę. Tak na 10 minut.

- A niech Ci będzie. – Wywróciłam oczami. A co mi tam zaryzykuje.

Szliśmy plażą i gadaliśmy o wszystkim i o niczym. Dowiedziałam się, że przyjechał tutaj z San Francisco z rodziną. Ma tyle samo lat co ja. Zdziwiłam się. Nazywa się Mattie, ale wszyscy mówią do niego Matt. Chodziliśmy po tej plaży do późnego wieczora. Nie wiem jak to się stało, ale z 10 minut stało się parę godzin. Gdy musiałam już iść, podprowadził mnie pod same domki gdzie mieszkałam.

- To chyba będę musiała już iść. Dzięki za spotkanie, Matt.

- Też dziękuję. – Powiedział i po chwili dodał. - A na początku byłaś uparta i nie chciałaś iść.

- No, wiem.  – Uśmiechnęłam się słodko do niego. Odwzajemnił ten gest. – Spotkamy się kiedyś? – Zapytałam stojąc przy bramie i otwierając ją.

- Tak, z miłą chęcią.

- Co drugi dzień jestem na plaży, znajdziemy się. Ok?

- Tak.

Przeszłam przez bramę i chciałam ja zamknąć, zablokował ją nogą. Spojrzałam na niego z niepokojem. Podszedł bliżej mnie i pocałował mnie w policzek.

- To tak na pożegnanie. – Powiedział. Poczułam jak moje policzki robią się czerwone, schyliłam głowę, żeby tego nie zauważył. Takie gesty zawsze doprowadzały mnie do tego stanu.

- Cześć. – Podniosłam głowę i powiedziałam mu.

- Cześć. – Odpowiedział.

Weszłam do domku trochę nie ogarniając sytuacji. Cięgle myślałam o nowym koledze, a może nawet więcej niż koledze. Z tego zamyślenia wyrwała mnie przyjaciółka.

- Hej, Reb wszystko w porządku? - Zapytała z troską w głosie.

- Tak, wszystko.

- Wiesz jak my się martwiliśmy o ciebie?

- Nie i nie potrzebnie. Poznałam Matt’a. Jejku uroczy z niego chłopak. A właśnie jak tam twój związek z Davem?

- Dobrze. – Powiedziała rumieniąc się. Czyli nie tylko ja się rumienię. –  Matt? To ten koleś co cię zatrzymał na plaży, tak?

- Yhyym. – Powiedziałam kładąc się na łóżku.

- Opowiedz jak było. Wiesz ze wychowawczyni będzie zła, że szlajasz się z obcymi osobami po plaży i mieście?

- Tak, wiem. Jejku to było nie do opisania. Jest prze fantastyczny. Tak jak już wspomniałam nazywa się Matt, jest miły, wygadany, szczery. Podprowadził mnie pod samiutką bramę. Jeszcze się mamy spotkać. Tutaj przyjechał z San Francisco. Do domu wraca za tydzień, dosłownie 2 dni przed naszym wyjazdem. Chodziliśmy po calutkiej plaży, później po mieście. Jak na turystę dobrze zna miasto, aż mnie to zdziwiło. Coś jeszcze?

- Nie. Jak na razie wystarczy i tak w nocy się wygadasz.

- Zabije cię z to. - Spojrzałam na nią miną seryjnego zabójcy.

- Śmiało.

No tak przyjaciółki, grozimy sobie i grozimy, ale jak co do czego to do tego nie dochodzi. Chociaż teraz miałam ochotę rzucić się na nią. Ale nie zabiję przyjaciółki.

- Reb! Reb! Wstawaj! – usłyszałam czyjś głos.

- Marry?

- Tak, idiotko. – usłyszałam jak się śmiała i jak mówiła poszczególne słowa.

- Marry, jak ja za tobą tęskniłam. Kiedy przyjechałaś? – rzuciłam się jej w ramiona.

- Przed chwilą. Też tęskniłam.

Zauważyłam, że zasnęłam w salonie i dalej w nim jestem. Super. Jeszcze 2 dni do wyjazdu zapoznam ją z chłopakami. Spojrzałam na zegarek, wskazywał dziesiątą wieczorem. Oj to już jeden dzień do wyjazdu. Czyli nici z zapoznania.

- Rebecco pokaż Marry sypialnię i jej rzeczy.

- Dobrze mamo.

Zaprowadziłam ją do sypialni oraz oprowadziłam po całym domu żeby wiedziała co i jak. Mniej więcej po 2 w nocy poszłyśmy spać. Matka przychodziła z dziesięć razy i mówiła nam żebyśmy szły spać, bo moja przyjaciółka jest zmęczona.

Rozdział 4

 Ten rozdział wymęczyłam. Następny będzie lepszy. I jeszcze dodam, że będzie miał tak jakby wprowadzenie. To teraz życzę Wam miłego czytania. :D

- Tak jestem, mamo. – Krzyknęłam jej z góry.

- Chodź na chwilę na dół.

- Zostaniecie tutaj? – Zapytałam chłopaków.

- Tak, nie ma sprawy. – Odpowiedział Jeff.

Zeszłam z piętra i spotkałam nawet mocno niezezłoszczona matkę. Zaczęłam się bać i to nie na żarty, zawsze się jej bałam. Jak zła matka to zła matka.

- Wytłumaczysz mi droga panno, co tu się stało?

- Tak. Ale i tak mi nie uwierzysz.

- Dlaczego miałabym ci nie uwierzyć?

- Bo powiesz, że zmyślam, a mówię prawdę.

- Mów, a nie mnie zagadujesz.

- Dobrze. Dzisiaj rano jak ty byłaś pracy poszłam na łąki z psem spotkałam tam kolegę i gadaliśmy, po jakimś czasie wróciliśmy z Roxy do domu i zasnęłam na kanapie. Obudził mnie dzwonek okazało się, że to on, Jeffrey i jego kolega, William. No to więc ze swojej uprzejmości zaprosiłam ich do środka. Oglądaliśmy koncert i Jeff zaczął zamulać. – Zauważyłam, że coś się jej nie spodobało w mojej wypowiedzi. - To znaczy był smutny. Ja wyszłam do łazienki, a ten drugi za mną. Wygoniłam go z niej i skorzystałam z toalety. Kiedy już wychodziłam usłyszałam ich krzyki, szybko pobiegłam do salonu zobaczyć co się dzieje. Ten widok mnie przeraził. Will rozwalił nam pół salonu i jeszcze chciał rzucić w Jeff’a wazonem. Wydarłam się na nich i rozpłakałam się, poszłam do swojego pokoju. Po chwili przyszedł Will i zaczął mnie pocieszać. W tym samym czasie Jeff posprzątał pokój i chciał naprawić ławę. Zeszliśmy na dół i dokończyłam to co Jeff zaczął, kiedy okazało się, że kanapa jest połamana, chociaż nie wiem jak oni to zrobili, wszyscy poszliśmy i kupiliśmy nową, podobną i wazony. Zanim przyszłaś to siedzieliśmy i słuchaliśmy płyt od wujka Steve’a.

- Czyli tak to było?

- Tak. – Skuliłam się lekko, bo nie wiedziałam czego się spodziewać po niej.

- No dobra, ale masz mi ich przyprowadzić. Muszą mi to potwierdzić.

- Dobrze.

Poszłam po chłopaków i zawołałam ich. Tłumaczyli się jakąś godzinę przed moją mamą. Pod koniec to już wszystko robiło się śmieszne, bo nie wierzyła na słowo. Ale, że było nas troje to w końcu musiała w to uwierzyć. I tak się stało. Nie miałam żadnego szlabanu i obyło się bez bicia. Ale nie wiadomo co będzie jak chłopaki pójdą. I tego się właśnie boję.

Po jakiś dwóch godzinach mama w czasie kolacji oznajmiła, że ojciec nie żyje. Załamałam się, kochałam go mimo tego co mi robił. Płakałam cały wieczór, nie mogłam zasnąć. Przez calutki tydzień nie wychodziłam z domu, właściwie to z pokoju. Matka wspominała, ze chłopaki dzwonili i chcieli pogadać. Kolejny tydzień spędziłam, albo na podwórku, albo w salonie oglądając telewizję. Za jakiś tydzień miałam jechać na obóz i musiałam powiedzieć chłopakom o tym wyjeździe i o tym, że żyję. Zadzwoniłam najpierw do Jeff’a.

- Kto mówi? – Usłyszałam jego głos.

- Rebecca. Cześć, chciałam Ci wyjaśnić ta całą…

- Reb, już myślałem, że umarłaś. – Przerwał mi. Myślałam, że zaraz z tego telefonu wyjdzie tak się cieszył.

- Spotkamy się i pogadamy?

- Tak. Kiedy? – Zapytał brunet.

- No nawet teraz.

- To gdzie?

- Może na skrzyżowaniu Shenandoah i Greenbush? – Zaproponowałam.

- Dobra to ja się zbieram. – Powiedział.

- Ok. To do zobaczenia.

- Do zobaczenia.

Rozłączyłam się pierwsza. Zaczęłam się zbierać. Musiałam się jakoś ogarnąć. Wiedziałam że dojście do tego miejsca zajmie mu trochę drogi, a ja musiałam pójść do łazienki i umyć się. Także umyłam się, pomalowałam i nałożyłam czyste ubrania, żeby wyglądać jak człowiek. Wyszłam po pół godzinie,  na miejscu byłam 10 minut później. Siadłam na przystanku jednak nie na długo. Po dosłownie minucie przyszedł Jeff z uśmiechem na twarzy. Ze mną było gorzej, nawet nie potrafiłam się uśmiechnąć.

- Cześć. – Podszedł do mnie. – Uśmiechnij się.

- Jak?

- No normalnie, pomóc ci?

- Nie dzięki. Ale jak ja nie potrafię.

- Jak można nie umieć się uśmiechać? No ja Cię proszę.

- Ehhh… -  spuściłam głowę.

- Co się stało?

- Nic.

- A właśnie miałaś mi coś powiedzieć.

- A no tak. Bo pamiętasz, że nie wychodziłam 2 tygodnie z domu?

- Tak.

- No właśnie dlatego, że ojciec mi umarł.

- Ojoj. To nie zaciekawie.

- Wiem. – Rozpłakałam. Jeff podszedł i przytulił mnie. No tak nie ma to jak wypłakać się w ramię przyjaciela.

-  Nie płacz, no nie płacz. – Mówił mi do ucha. Spojrzałam na niego z pytającą miną. Jakieś takie do niego nie podobne. On tylko się uśmiechnął. Wytarłam ostatnie łzy.

-  Wiesz miałam wam coś powiedzieć, ale nie miałam kiedy.

- Wam? Czyli, że mi i Willowi?

- Tak. Bo ja z tydzień jadę na obóz na Florydę.

- A na długo?

- Trzy tygodnie. Idziemy do niego?

- Tak.

Poszliśmy do domu rudego. Akurat źle trafiliśmy, bo w domu trwała niezła kłótnia. Stanęłam zamurowana przed wejściem na jego podwórko. Jeff poszedł pod drzwi, a gdy już stał mało co nie dostał od wkurwionego Axla z drzwi. Cofnęłam się jakieś trzy kroki widząc go i wywaliłam się na ulicę. Roześmiali się, a ja wstałam z jezdni, otrzepałam się i podeszłam do nich z miną zabójcy.

- Reb chciała ci cos powiedzieć. – Powiedział brunet patrząc się na rudego.

- Jadę na kolonie na 3 tygodnie na Florydę.

- Że co?

- Wyjeżdżam na 3 tygodnie.

- O kurwa. Dlaczego mówisz dopiero teraz?

- Bo dopiero dzisiaj wyszłam na dwór. - Ta i zaraz zacznie się dopytywanie, dlaczego nie wychodziłam, co się stało, dlaczego wcześniej im tego nie powiedziałam.

-A właśnie, dlaczego nie wychodziłaś wcześniej? – Zapytał Will. Myślałam, że go uduszę albo coś innego. On mi czyta w myślach, normalnie. Westchnęłam.

- A czy ty musisz zadawać tyle pytań? – Zapytałam go.

- Czekaj, ja mu to wytłumaczę, ok?

- Dobra.

Jeff zaczął tłumaczyć mu całą sytuację jak małemu dziecku, nic nie rozumiał. Myślałam, że  obydwu zabije na miejscu. W końcu wytłumaczyłam im jak to było.

- No dobra, to teraz idziemy potopić smutki i oblać wyjazd Reb. – Powiedział Will.

- To ja się piszę. – Krzyknął Jeff.

- Ee, to idziemy. – Powiedziałam. – A skąd weźmiesz coś do picia?

- Ma się znajomości. – Poruszył brwiami, na co ja wybuchłam śmiechem. Jeff spojrzał na mnie z miną ‘O co ci chodzi?’ Wskazałam na rudego, spojrzał na niego i roześmiał się.

- Ale, o co wam chodzi.

- O nic. – Powiedzieliśmy razem.

- Ahhaaa. – powiedział tak jakby w zwolnionym tempie kiwając przy tym głową. Miał nas za idiotów, czy co?

- Idziemy? – spytałam. Ruszyliśmy się z miejsca po 5 minutach. 

Do domu wróciłam po północy. Matka nic nie powiedziała. Chyba zobaczyła, że się napiłam. A z resztą, co jej do tego. Umyłam się i poszłam spać. 

Jeżeli widzicie jakieś błędy to piszcie. Liczę na wasze komentarze. :)

Rozdział 3

Axl:

     Po chuja robiła taką awanturę o ten pokój skoro aż tak źle nie jest... Może jednak jest. Apokalipsa normalnie. Do okoła nas leżą porozbijane przeze mnie wazony i mnóstwo kwiatków. Zerwane zasłony i zalany alkoholem dywan oraz ściany. A skąd on się wziął tego już nie wiem, a może to tylko woda. Nieważne. Telewizor wywrócony na bok ledwo gra. Fotele, które stały  na przeciw okna są teraz pod nim do góry nogami . Kanapa jest przełamana na pół i leży 'na plecach', ława nie ma trzech nóżek i stoi na odwrót niż wcześniej, a obok wejścia do pokoju są jej nóżki. Wszystkie szafki są pootwierane i cała ich zawartość wala się gdzieś po podłodze. Wygląda to tak jakby przeszło przed chwilą tornado. Ojoj jednak było źle. Zauważyłem, że barek jest otwarty.

- Jeff, dlaczego barek jest otwarty?

- Dlatego, że chciałeś rzucić we mnie butelką ruskiej, idioto.

- Tylko nie idioto. Aż tak źle było?

- Tak, Reb pobiegła na górę przez to wszystko.

Ruszyłem w stronę drzwi przez mokrą podłogę, zatrzymało mnie to coś.

- Jak już do niej idziesz to chociaż ją przeproś. - Powiedział do mnie takim tonem jakby mówił do głupka.

- Ma się rozumieć.

 Poszedłem na górę do szatynki. Siedziała na łóżku oparta głową o kolana. Chyba płakała, nie mogłem tego stwierdzić gdyż miała zakrytą głowę. Stanąłem koło niej i oparłem swoje dłonie o jej kolana. Podniosła głowę do góry i popatrzyła mi w oczy.

- Płakałaś? -zapytałem widząc oczy przyjaciółki.

- Nie, wiesz siedziałam i nawadniałam nogawki spodni. - Odpyskowała mi.

- Nie złość się na mnie. - Powiedziałem do niej milszym głosem. Chciałem ją przytulić, odpychała mnie. - Przepraszam, Reb. Przepraszam, ze zniszczyłem ci salon. - Przez te słowa podniosła wyżej głowę i spojrzała na mnie z niedowierzaniem.

- Zobaczy się. Ale i tak salonu mi nie odkupisz. 

Przez chwilę zdawało mi się, że jest uśmiechnięta. Ale w tej chwili jej oczy się zaszkliły i zaczęła płakać.

- Wiem, ale wybaczysz mi?

- Ale ty uparty jesteś.- Mówiła przez łzy. Zacząłem wycierać jej policzki, jednak potoki łez leciały dalej.

-Aż tak źle jest?

- Tak. Pomyśl sobie, ze będę miała niezły opierdol, zrobią mi karę, pewnie będą mnie bić, albo gorzej. Zabiorą mi gitarę, płyty i cały sprzęt. No tak jakbym mogła zapomnieć o tym że będą chcieli żebym oddała im kasę za rozwalony salon. Nie będę mogła wychodzić przez miesiąc albo dłużej z domu, albo z pokoju, bo będę się bać swoich rodziców, że mi coś zrobią. Nie chodzić do szkoły, nie wychodzić do znajomych, nikogo nie zapraszać do siebie. Nic nie jeść, tylko pić samą wodę. To boli i to bardzo boli.

- Sam nie mam lepiej. - Dodałem ze smutkiem w głosie. Sam nie miałem łatwiej i wiem co ona przeżywa. Zrobiło mi się jej żal, aż mnie serce zabolało.

- Niby dlaczego?

- Bo mam tak samo. Ojciec mnie bije przy każdej napotkanej sytuacji, a matka tylko patrzy jak on to robi. Sama się go boi. To psychopata. - Kończąc wypowiedz po policzkach poleciały mi pojedyńcze łzy. Rozpłakałem się. Rozpłakałem? To nie było do mnie podobne, a jednak. Spojrzała na mnie i przytuliła mnie. Poczułem jakieś ciepło rozchodzące się po całym moim ciele.

- Jak ci mogę pomóc z tym salonem? - Odsunąłem się od niej i zadałem jej pytanie.

- Nie wiem. - Odpowiedziała z obojętnością w głosie.

- Jak to nie wiesz?

- No, po prostu. Najpierw muszę zejść i zobaczyć co da się odratować, albo odkupić.

- To idziemy na dół?

- Yhym.

Zeszliśmy na dół. Reb cała się trzęsła ze strachu. Przytuliłem ją do siebie, żeby się tak nie bała. W zamian dostałem jej nieufny wzrok. Dotarliśmy do tego pokoju, szybko uwolniła się ode mnie i przeszła przez próg drzwi. Stanęła i tak została. Zamroziło ją, czy co? Podszedłem do niej i ze mną było to samo, ale w mniejszym stopniu. Izzy posprzątał pokój. Wszystko stało na swoim miejscu oprócz ławy, wazonów zmiecionych w róg pokoju i zwiniętego dywanu. Nawet telewizor naprawił, pościerał podłogę i założył jakoś zasłony. Teraz brał się za naprawianie stolika. Widok mnie rozbawił. Jak on przybijał gwoździe  do blatu ławy to myślałem, że się posikam ze śmiechu. Zamiast przybijać nóżki do blatu to przybijał blat do nóżek. Na dodatek nie wbił tych gwoździ do końca tylko zostawił centymetr luzu między główką, a  ławą. Tak przybił dwie nóżki i brał się za trzecią. Ale przytrzasnął sobie palca. Rebecca ledwo stała patrząc na to.

- Jeff, co ty robisz? - zapytała śmiejąc się.

- Naprawiam ławę.

- Lepiej się odsuń, robisz to jak ostatnia sierota. - Mówiąc te słowa szatynka szła do niego. Zabrała mu młotek, gwoździe i wyjęła je ze stołu. Pomogła mu wstać i pobiegła do kuchni po klej. Skleiła go i postawiła na 'nogi'. Weszła na okno, poprawiła firanki, zeszła. Rozglądnęła się po pokoju  i pokręciła głową, zapytała nas, czy mamy jakieś pieniądze. Odpowiedzieliśmy, że w domu.

Izzy:

Will rozwalił pokój, a teraz poszedł sobie do Reb. Zacznę coś sprzątać. Zacząłem od postawienia telewizora i zwinąłem dywan, zmiotłem na bok rozbite wazony, wyrzuciłem kwiatki po drodze wziąłem szmatkę. Powycierałem podłogę. Gdy podłoga wyschła powkładałem rzeczy do mebli i ustawiłem fotele i kanapę. W końcu zacząłem naprawiać ławę, kiedy podeszła do mnie Reb i wyzwała od sierot. Pobiegła po klej i skleiła mebel. Poszła po kasę, a przed tym spytała nas, czy mamy jakąś. Wszedłem na  schody, gdy schodziła. Wyszliśmy z domu i wszyscy poszli w swoją stronę.

Spotkaliśmy się u Axl'a.

- Ile macie pieniędzy?

- Ja mam jakieś 300 dolców. - Powiedział rudy.

- Ja też. - Dodałem.

- Ja mam jakieś 1500 dolarów.

- Wow! Ale ty jesteś bogata. - Skomentował Will.

- Tak, bogata. Uważaj bo... To są lata zbierania pieniędzy na czarną godzinę. A teraz chłopaki idziemy do meblowego i kupujemy kanapę oraz wazony. Będziecie to wszystko nieść do mnie do domu.

Calutką drogę do domu i z domu do Rudego nuciłem jakąś nieznaną mi melodię. Wybraliśmy, a właściwie to pokłócili się  o to, która kanapa jest bardziej podobna do tej, która stoi w salonie. zapłaciliśmy za zakupy niecałe dwa tysiaki. Doszliśmy do domu zdyszani i ustawiliśmy ją na swoim miejscu. Zaprosiła nas do swojego pokoju, a sama polazła do kuchni. Wróciła z górą kanapek i napojami. Pokój jak pokój zwykły. Ściany koloru jasnego niebieskiego. Pod oknem łóżko i naprzeciwko drzwi i mała wnęka z półkami,a na nich winyle. Na ścianie obok stały dwa regały i biurko obok niego książki oraz gitara akustyczna. Will siadł na łóżku i gapił się na drzwi, a ja poszedłem zobaczyć winyle. Poukładane były alfabetycznie i rocznikiem wydania. Najbardziej zainteresowały mnie takie zespoły jak Iron Maiden, AC/DC i Motorhead. 

- Ho ho kto ogląda moje ukochane płyty? - Powiedziała widząc mnie przy półkach. - Jaka ci się najbardziej podoba?

-  Te trzy.- Wskazałem na nieznane mi płyty AC/DC i Iron Maiden.

- A wiec brytyjski heavy metal i australijski rock n roll.

- Włączysz jedną?

- Jasne.

- AC/DC?

Zabrała mi płytę i włączyła.

Rebecca:

 Nie warto było ich puszczać samych do mojego pokoju. Will rozwalił się na moim łóżku, a Jeff próbował zaopiekować się moimi płytami. Od tego myślenia to mnie nogi zabolały i usiadłam na biurku jedząc kanapki. W końcu Izzy poprosił mnie, żebym przełączyła płytę.

- Na jaką?

- Iron Maiden?

- Dobra. - zeszłam z biurka i przełączyłam na moją ulubioną demówkę żelaznych dziewic. Kocham swojego wujka, za to że dał mi ją tuż przed premierą. Wujcio Steve jest zajebisty i za to go kocham. Słuchając tej muzyki mało co mnie nie rozniosło. Tak ich uwielbiałam.

- Rebecco jesteś w domu?! - usłyszałam z dołu głos matki.

Rozdział 2

Trochę długi ten rozdział. Jeszcze nie mogę się przyzwyczaić do pisania jako takich rozdziałów. 

Dobra jeszcze mam pytanie. Czy ktoś czytałby opowiadanie o Metallice?

Rebecca:

Obudziłam się rano z mega wielkim kacem. Każdy dźwięk rozpierdalał mi bębenki w uszach, a o pragnieniu to nie ma co mówić. Myślałam, że wypiję pół Oceanu Atlantyckiego, tak więc poszłam do kuchni wzięłam 5 litrową butelkę i wypiłam ją do połowy. Nagle do kuchni wpadła mama.

- Dziecko, co ty wczoraj robiłaś? Ale ty masz pragnienie. – Pokręciła niezadowalająco głową na znak, iż jej się to nie podoba.

- Siedziałam z kolegami i…

- Tak, wiem co robiłaś!

- No mamo!

- Ja cię rozumiem sama w twoim wieku tak robiłam, a popatrz jak jest teraz.

- No i czego się mnie czepiasz. Ja się nie puszczam tak jak ty w moim wieku.

- Ale to było moje życie i ja o nim decydowałam. I chcę cię przed tym obronić.

- Tak, ty i twoja troska, mamo. Wiem, że się czepiasz, ale niepotrzebnie.

Wyszła, wreszcie. Miałam jej dość. Ciągle myśli, że jak koleguję się z chłopakami to się puszczam. A tak nie jest. Poszłam na górę, włączyłam moją ulubioną płytę i położyłam się na łóżku.

Izzy:

 

Właśnie wychodziłem z domu, gdy zatrzymała mnie matka mówiąc, że ktoś do mnie dzwoni.

- Halo?

- Siema, Izzy. Masz dzisiaj czas? – Powiedział Axl.

- Cześć. No mam i co z tego?

- Ty, słuchaj może poszlibyśmy dzisiaj do Reb? Jestem ciekawy, co by zrobiła jakbyśmy zapukali do jej drzwi.

- Nie uważasz, że to głupi pomysł? Wiesz jak na się mnie czepiła wczoraj jak wracaliśmy. Myślałam, że pójdzie za mną do domu, bo tak się ‘bała’ o mnie.

- Oo widzę, że cię polubiła.

- No, tak chyba aż za bardzo polubiła.

- To było jej pozwolić iść do siebie może byś skorzystał na tym.

- Kurwa, debilu ona chciała iść tylko po to, bo nie miała z kim pogadać. Nie wiesz jaką ona ma trudną sytuację w domu. I przy okazji nie wykorzystałbym jej. A taki nie jestem.- Krzyczałem na niego.

- To idziemy do niej czy nie?

- Dobra, ale to twój pomysł żebym nie musiał się tłumaczyć przed jej starymi. Ok.?

- Ma się rozumieć. Aż tak ma źle, że musi się tłumaczyć przed starymi?

- No powiedzmy. Opowiem Ci jak będziemy do niej iść.

- Dobra. O której i gdzie?

- Przyjdę do ciebie.

- Tylko uważaj.

- Nie ma sprawy.

- Narka.

Rozłączyłem się i wyszedłem z domu z Jeff’em (tutaj chodzi o psa). Chodziliśmy po okolicznych łąkach. Spotkałem tam Reb.

- Cześć. – Powiedziała pierwsza.

- Hej. – Odpowiedziałem.

Rebecca:

Nie no super, a już myślałam, że ich nie spotkam. A tu mi Jeff wyskoczył. Dziękuje mu bardzo.

- Widzę, że chodzisz z psem.

- Tak. Ty też. I co z tego?

- Nic. – Jak ja nie lubiłam spotykać ludzi jak chodziłam z Roxy. Nie miałam tematów do rozmowy. –Sorki, ale głowa mnie boli i nie mam jakoś tematów do gadania. - Uśmiechnęłam się przepraszająco. Roxy skoczyła mam mnie i wywaliłam się na trawę. – Idiotko, coś ty najlepszego mi zrobiła? – Weszła na mnie i polizała mnie po twarzy. Jak ona lubiła to robić, było to wkurzające, ale jak temu uroczemu psu zabronić to robić. Wiedziała kiedy to zrobić, zawsze kiedy nie miałam tematu do rozmów, albo jak nie miałam humoru. A teraz było to i to. Izzy zaśmiał się, mi tam nie było do śmiechu. Ale co tam. „Życie jest po to żeby się bawić”. Roześmiałam się.

- Widzę humor dopisuje?

- No można tak powiedzieć.

- To coś się stało?

- Nie, oj tak. Nie ważne… - Już nie wiedziałam co mówić. W końcu nie będę się wygadywać jakiemuś tam Jeff’owi, którego znam dopiero drugi dzień o tym jak mi matka ranek rozpierdoliła mówiąc, że niby się puszczam.

- Ktoś Ci popsuł dzień?

- Tak. I to jeszcze jak. – Wygadałam się. Mam wpierdol od samej siebie.

- To nie ciekawie.

- A żebyś wiedział. Nawet do domu nie chce mi się wracać.

- Rodzina?

- Można tak powiedzieć. Oj dobra, nie będę się wyżalać.

- Śmiało, opowiadaj.

- Nie, aż tak dobrze cię nie znam żeby wszystko tobie mówić.

- No jak chcesz.

Poszłam dalej z psem, Izzy szedł za mną. Nie miałam nic przeciwko temu. W końcu jego pies wyrwał mu się ze smyczy i pobiegł do mojej Roxy. Zaczęli się bawić, uśmiechnęłam się na ten widok i brunet też. Podszedł do mnie i tak stał patrząc na psy.

- Fajny widok. Mój pies rzadko się bawi. – Zagadałam.

- Fajny, fajny.

- A co ty taki przymulony, co?

- Nie. Czego miałbym być przymulony?

- Nie wiem, bo jakoś tak się dziwnie zachowujesz. Jakby Ci pies zdechł.

- Ale nie zdechł.

- To mów, co Ci po główce łazi.

- Bo Will cię polubił i ja cię też lubię.

- No to co?

- I chciał przyjść do ciebie.

- No to w czym problem? Bo ja nie wiedzę.

- Ale ja widzę.

- Jaki?

- Wczoraj wszystko mi powiedziałaś.

- Kurwa, dlaczego ja się wszystkim wygaduje? I to jeszcze po pijaku. Ja pierdole.

- Czyli to jednak prawda?

- Ale co ja Ci wczoraj powiedziałam?

- No, że… czekaj niech ja sobie przypomnę… - myślał i myślał. I nic nie wymyślił.

- No co?

- To, że u was się nie przelewa. Rodzice ciągle się kłócą i czasami to przeżywasz oraz to, że się ciągle czepiają ciebie o coś, a ty nie wiesz o co. Także wiesz… Potem powiedziałaś, że jak będziemy się dłużej znać to powiesz mi więcej.

- Aaa to dobrze, że tylko tyle. Aż mi kamień spadł z serca. Wiesz?

- Nie, nie wiem. Jak to jest?

- No tak, że masz taką ulgę.

- Wiesz nie znam takiego uczucia.

No tak nie ma to jak chłopaki. Oni nie mają uczuć, albo mi się zdaje. – Ty w ogóle masz uczucia? – Zapytałam prosto z mostu, nawet nie zastanawiałam się nad sensem pytania.

- Mam, jakieś mam. A co?

- Tak się pytam. – Mówiłam z pretensją. To brzmiało jakby chciał mi wmówić, ze nagle się w nim zakochałam. Ja pierdole. Aż taka głupia to ja nie jestem, żeby zakochiwać się w chłopaku poznanym wczoraj. – A tak w ogóle zapytam. To co ja wczoraj robiłam jak odholowaliśmy Will’a do domu?

- Pamiętam tylko to, że śpiewaliśmy piosenki Zeppelinów, gadaliśmy i pod koniec drogi uparłaś się, że chcesz mnie podprowadzić. – Na jego twarzy zawadniał chytry uśmieszek tak jakby miał coś jeszcze do powiedzenia.

- Aha i tylko tyle, bo to do mnie nie podobne?

- Powiedzmy…

- No weź, co jeszcze robiłam?

- No chyba tyle. Na pewno czepiłaś się mnie tego, że idę sam po ciemku do domu i chciałaś mnie zaprowadzić do niego. Jak się uparłaś to nie chciałaś odpuścić.

- Eee to nieźle. Wszyscy mi mówią, że jestem uparta, ale żeby aż tak. To nigdy.

- Nigdy nie mów nigdy.

- No co ty nie powiesz?

Nic się nie odezwał, ja z resztą też. Patrzyłam na psy biegające po wysokiej trawie.

 W końcu po kilkunastu minutach przybiegła do mnie Roxy z Jeff’em. Zapięłam psa i szłam w stronę domu. Izzy złapał mnie za ramie i obrócił tak bym na niego patrzyła. Przestraszyłam się.

- Mogę później wpaść do ciebie?

- Nie ma problemu.

- Tylko jak coś to dzisiaj się nie widzieliśmy, Ok?

- Ok.

Poszłam z psem do domu, nikogo nie było. Ucieszyłam się. Nie musiałam słuchać kazań na temat „ jak ja jestem, jaka będę, jaka była ona i jak jest teraz”. Wkurzała mnie tym całym gadaniem. Nastawiłam wodę na kawę i siedziałam na blacie kuchennym. Zamyślałam się, z tej czynności ‘obudził’ mnie dźwięk piszczącego czajnika. Zalałam kawę i poszłam z nią do salonu. Zasnęłam. Chyba naprawdę wczoraj przebalowałam, bo nigdy tyle nie śpię.

Obudził mnie dzwonek i pukanie, a właściwie to walenie pięścią do drzwi. Wstałam i poszłam do nich. Kogo tam ujrzałam to można było się spodziewać. Stał to nijaki Will oraz jego kolega Jeffrey. Z niechęcią otworzyłam im drzwi na twarzach chłopaków gościły uśmiechy.

- Nie macie kiedy przychodzić? – Zapytałam z pretensją.

- Nie. – Odpowiedział rudy.

- A mogę skopać wam tyłki?

- Nie.

- A znasz jakieś inne słowa oprócz ‘nie’?

- Tak.

- Oooo… Postępy robisz kolego. Ile jeszcze znasz słów?

- Ej, weź go nie denerwuj, bo czasami potrafi być niebezpieczny. Jak coś ja cię tylko ostrzegałem. – Wtrącił się Izzy.

- Ma się rozumieć. Aż taka wredna to nie jestem. – uśmiechnęłam się do nich.

- No, ja nie wiem.

- Coś sugerujesz?

- Nie.

- Jak widzę, że tak. Nie rób ze mnie idiotki.

- Ty, ona na serio jest uparta. – Przerwał mam Axl.

- No właśnie widzę.

- O ty umiesz mówić.

- Nie, nie umiem, wiesz? – W odpowiedzi 'strzeliłam' facepalma. Roześmiali się.

-  Ej, no będziecie tu tak stać, czy wchodzicie do środka póki was zapraszam?

- A to wchodzę. Nie wiem jak on? – Po tej odpowiedzi rudy wszedł do środka.

- Idziesz? -  Zapytałam bruneta.

- Tak, już.

Pokręciłam głową. Wszedł do domu. Poszliśmy do kuchni. Podałam im coś do picia. Siedzieliśmy i gadaliśmy. Gadaliśmy i piliśmy. Wreszcie Jeff spytał:

- Masz tu jakieś taśmy z koncertami?

- Jakieś tam mam. A co?

- Pooglądamy, bo głupio tak siedzieć i tylko gadać.

- A to spoko. Idę pogrzebać w szafkach i może cos znajdę.

Wyszłam  kuchni i szłam w kierunku salonu. Zatrzymał mnie Will.

- Czekaj. Mogę poszukać z tobą?

- Dobra. To chodź.

- Dlaczego  jesteś taka uparta?

- A dlaczego o to pytasz?

- Tak z ciekawości.

Stanęliśmy przy drzwiach pokoju chciałam puścić Will pierwszego, ale uparł się, że jestem kobieta to mam pierwszeństwo. Weszliśmy dyskutując o muzyce, a temat mojego charakteru poszedł w dal. Stojąc przy szafie z kasetami kazałam mu poszukać czegoś po prawej stronie. Ja sama szukałam od lewej w końcu stuknęliśmy się ramionami.

- I co nic nie znalazłeś?

- Nie, chociaż czekaj, - przejrzał jeszcze raz półkę. – O, mam. Areosmith?

- Yhym.- Wzięłam od niego kasetę i włożyłam ją do odtwarzacza. – Zawołasz Izzy’ego?

- Ej, Izzy idziesz oglądać ,czy będziesz siedział cały czas w kuchni. – krzyknął.

- Już idę!

- Proszę nie krzycz. Czego on taki zamulony?

- Nie wiem, cały czas jak jest ze mną jest taki zamulony.

- Aha.

Izzy wszedł do salonu rozglądając się po nim.

- Jeju, ale fajny salon.

- Normalny, jak każdy. Siadaj, bo zaraz się wywalisz od tego patrzenia na ściany. – Wstałam od magnetowidu i siadłam między will’em, a Jeff’em.

- Ej, no. – Oburzył się brunet.

- Co mam sobie iść na fotel? – Spytałam ze sztucznym smutkiem w głosie. Rudy roześmiał się. Wstałam z miejsca.

- Nie! - Zatrzymał mnie rudy.

- Mówiłam Ci żebyś nie darł swojego pięknego ryjła.

- Jak on nie chce to chodź do mnie na kolana.

- Ej, no nie tak łatwo kolego. Na to trzeba sobie zasłużyć. – Teraz to ja zaczęłam mówić z pretensją.

- Oj, no weź.

- Co mam wziąć?

- No nie wiem. Zobaczę później.

- To czekam z niecierpliwością. – Uśmiechnęłam się.

- Oj no chodź do mnie.

- Nie! Nie zasługujesz na to. Za krótko się znamy.

- Ale się poznamy.

- Zobaczymy. – Wystawiłam mu język i siadłam na fotelu.

- I co lepiej Izzy? – Zadał pytanie brunetowi.

- Tak. – Spojrzałam na nich złowrogim spojrzeniem. Nie doczekując się odpowiedzi.

Film zaczął się już dobre 10 minut wcześniej, a my dalej siedzieliśmy w ciszy.

- Boże, dlaczego tu tak cicho? – Zapytałam.

- Nikt tu Bogiem nie jest.

- To, to już wiem. Wczoraj się przekonałam.

- Nikt nie jest święty.

- No nie jest i nie będzie.

- Dobra ludzie oglądacie, czy mam słuchać waszej rozmowy? – wtrącił się Izzy.

- Kurwa oglądasz ten koncert?

- Próbuje, ale mi nie wychodzi, bo gadacie.

- To nie słuchaj nas. Problem?

- Nie, ale może trochę ciszej, co?

- Nie macie gdzie się kłócić?

- Nie! – Krzyknęli razem. Czy oni muszą krzyczeć? Uszy mi rozpierdolą.

- Kurwa nie krzyczcie, bo mi uszy rozpierdoli.

- Dobra ja się zamykam. – Powiedział Axl. Wreszcie to trzech próbach udało mi się wytłumaczyć rudemu żeby nie krzyczał.

Oglądaliśmy ten koncert w tej chorej atmosferze. W końcu nie wytrzymałam i wyszłam z pokoju. Usłyszałam kroki za mną, gwałtownie odwróciłam się i ten ktoś poleciał na mnie, wywalając nas na podłogę.

- Coś ty najlepszego zrobiła?

- Ja?

- Tak ty. – No tak, był to rudy.

- Odczep się ode mnie.

- Co ci się stało?

- Nic. Nie mogę iść do kibla?

- Eee no możesz.

- To, w czym problem?

- Bo ten głupek psuję całe oglądanie koncertu.

- No wow! Nie wiedziałeś?

- Wiedziałem, ale zaczyna mnie to wkurzać.

- Nie tylko ciebie. Dobra mogę wejść sama?

- A tak, już. Idę sobie.

Zaśmiałam się pod nosem. Jak on będzie tak za mną łaził to  go chyba zabiję. No ile można?

 Wychodząc z łazienki usłyszałam krzyki chłopaków. Pobiegłam do salonu, zobaczyłam jak Izzy stał pod ścianą, a Axl trzymał wazon na głową. Nie wiedziałam co zrobić, czy roześmiać się jak idiotka na środku salonu, czy zacząć płakać. I tak połowa salon było rozwalonego.

- Kurwa, co wyście tutaj narobili? Aż tak się wam nudzi? Poprawić wam humor? Axl odbiło ci naprawdę? Mam wam wpierdolić obydwu? Macie przestać i posprzątać mi dom!! – Wszyscy patrzyli na mnie jakby zobaczyli jakiegoś diabła, czy coś. Byłam nieźle wkurwiona. – Was się nie da zostawić na 5 minut samych. Zachowujecie się jak małe dzieci.

- Mówisz jak moja ciotka. – Powiedział rudy.

- Masz coś jeszcze do powiedzenia, czy już skończyłeś?  Może i ma rację. To teraz bierzcie się za sprzątanie salonu, bo jak rodzice tutaj przyjdą i to zobaczą to mnie zabiją.

- Dobra tylko się uspokój.

- Ja mam się uspokoić? Hahaha uspokoić? Powaliło cię chyba? Wiesz co wy zrobiliście? Rozwaliliście najcenniejszy pokój w tym domu.

- O kurwa. Że co?

- Nie ‘ o kurwa’ tylko sprzątacie to, czy mam to sama zrobić przy tym wywalając was za drzwi i dając psu do zjedzenia?

- Nie tak ostro, co? – Powiedział William.

- A jak? Wam naprawdę się  popierdoliło w główkach!

Z tego patrzenia się na to i darcia na chłopaków, aż siadłam na przewróconej przez nich kanapie i rozpłakałam się. Podszedł do mnie Jeff i zaczął coś mówić. Nie wracałam na to większej uwagi. Coś tam paplał o tym, ze to posprzątają, że zaczął Will i żebym nie płakała. Spojrzałam na niego jak na idiotę, odsunął się ode mnie i spojrzał na mnie z litością.

 - Izzy idziesz sprzątać, czy będziesz się na nią gapił?

- Zaraz.

- Zaraz to taka wielka bakteria. Rusz się, samo się nie posprząta.

Wstał i poszedł sprzątać.

- Gdzie masz jakąś zmiotkę, czy coś? - Zapytał po chwili.

- Czekaj zaraz przyniosę. – Poszłam do kuchni wzięłam to, o co mnie prosili. Dałam im i poszłam do pokoju. Miałam ich serdecznie dość.