Rozdział 29

No tak od ponad 20 dni nic nie dodawałam, ale miałam u siebie kuzynkę. Chociaż... Chciałam dać go wcześniej. Około 20 sierpnia. Co jak co? Nie wyszło, bo nie skończyłam. Nie wiem kiedy będzie kolejny. Nie wiem jak będzie z weną, ale mam już fragmenty dwóch kolejnych rozdziałów.
Zapraszam do czytania, komentowania i w ogóle :D.
A no i trochę zmieniłam w postaciach :)

Poczułam jak ktoś trzyma mnie za brzuch. Otworzyłam oczy. Pierw oślepiło mnie światło słoneczne, potem ujrzałam postać Marry patrzącą w okno. Za nim mijały miliony krajobrazów. Przyjaciółka odwróciła się w moją stronę, zaczęła się przyglądać. Po jej minie wywnioskowałam, że coś jest nie tak, albo że dużo się stało zanim zasnęłam. Tylko gdzie? Bo teraz siedzę na kolanach Żyrafy, a on mnie jeszcze dodatkowo próbuje udusić swoją ręką. Tylko co on z tego będzie miał jak mu zdechnę na kolanach? Chyba, że jest nekrofilem? Powiedzmy, że nie. Na pewno nie. To było by dziwne, ale świat jej pełen niespodzianek.

- Marry, mogłabyś mi pomóc? - zapytałam nie wiedząc co mam robić.

- Ale co ja mam robić? - dała mi taką odpowiedź, aż miałam ochotę walnąć się ręką po czole. Czego akurat nie zrobiłam, bo nie miałam jak i czym. To coś mnie jeszcze bardziej przygniotło do siebie, tym samym uniemożliwiając mi jakikolwiek ruch. No oprócz nóg, które były wolne. Zawsze mogę go skopać, wtedy wstanie i mnie puści. Można spróbować, ale nie teraz. Pierw spokojniejszym sposobem, później dopiero przemocą.

- Duffy, wstawaj - wyszeptałam mu do ucha. Farbowana kura wydała z siebie jakiś pomruk, puściła na chwilę, a gdy uwolniłam swoje ręce i chciałam zejść z jego kolan to musiał mnie przytrzasnąć swoim ramieniem. Furknęłam pod nosem i zaczęłam się wyrywać od niego.

- Reb, słonko, nie idź jeszcze ode mnie - mruknął przez sen.

- Duff, wstawaj. Nie jestem twoim słonkiem - burknęłam, trzęsąc nim tak żeby go obudzić.

- Jak to nie? - zapytał otwierając powoli oczy.

- Bo ja jestem z Jamesem, nie pamiętasz? - pomachałam mu ręką przed twarzą, żeby do tej blondyny coś dotarło. Nie że mam go za pustego, ale jak czegoś nie zrozumie to trzeba mu to wbić młotkiem do głowy. I tak było teraz. Chyba do niego jakoś nie dotarło to, że jestem z jego kolegą z LA.

- No tak, ale...

- Duff... - zaczęłam, a on aż cofnął się w fotelu. - ... Kiedy będziemy w Seattle?

- A która jest? - zapytał  przesuwając mnie na fotel obok.

- Czekaj, zapytam Marry - rzuciłam do niego, a po chwili darłam się do ucha przyjaciółki, która próbowała czytać jakąś książkę. - Marry, wiesz może która jest godzina?!

- Tak - oderwała się od książki i spojrzała na swoją prawą rękę. - Jest 12:45. - uśmiechnęła się, a ja skinęłam jej głową w podzięce. Czyli jedziemy już jakieś 17 godzin. No to jeszcze kolejne tyle samo i będziemy w Seattle. Nie wiem jak ja to wytrzymam. Toż to jakaś męczarnia jest, a nie przejazd busem z Los Angeles do Seattle. Zwłaszcza jak jest upał, a kierowca wlecze się prawie 50 na godzinę. Nawet moja mama szybciej jeździ niż to coś.

- Czy ktoś mi powie, kiedy będzie następna przerwa? - zapytał ktoś z tyłu. Po głosie poznałam, że jest to jakiś facet po 60-tce.

- Kierowca mówił, że za godzinę - odpowiedziała spokojnie jakaś kobieta z przodu.

Aż godzinę? Oni chcą mnie zanudzić w tym metalowym pudełku. Tak, ale moglibyśmy zostać w jakimś większym mieście na jakąś godzinę lub pół, bo mnie zaczyna roznosić.

Roznosić to mało powiedziane. Z jednej strony Duff zaczyna mnie obmacywać gdzie popadnie. Mnie to wkurza, bo nie ma takiego prawa i przy okazji James. Ale z drugiej strony mi się to podoba i nie chce aby przestał. No, ale trzeba się uwolnić, bo tak nie wypada się obmacywać w busie, jeszcze nas wygonią za to.

- Duff?

- Co? - mruknął przymykając oczy.

- Mógłbyś zabrać swoje łapy? - zapytałam trochę warcząc na niego.

- Nie tak ostro, dobra? - zabrał swoje ręce z moich czterech liter.

- Dobra, dziękuję - uśmiechnęłam się do niego i zeszłam mu z kolan.

Walnęłam się na fotel tuż obok Marry.

- Marry? - zaczęłam z miną proszącego pieska.

- Tak - popatrzyła na mnie poważnie, ale widząc moją minę mało co nie wybuchła śmiechem.

- Nic... - machnęłam ręką z uśmiechem na ryju. Sama nie wiem o co mi chodziło. Właściwie to wiem tylko tyle, że miałam się coś jej zapytać, ale już nie wiem co. Albo? Albo, wiem. - Marry mogłabyś mnie pilnować od Duffa. Żeby mnie nie ruszał. Przynajmniej do końca drogi. Nawet jak ja będę się do niego pchać to masz mnie trzymać - powiedziałam półgłosem. Tak żebyśmy tylko we dwie słyszały.

- Dlaczego? Przecież Duff jest niegroźny. Nic wam nie będzie - burknęła do mnie z nad książki.

- Co z tego, że jest niegroźny jak sama wiesz do czego może dojść - rzuciłam jej takim samym tonem co ona. A co? Nic mi się nie stanie. Chociaż może się coś stać. Ale nie mówmy teraz o tym, co nie? Co będzie to będzie.

***

- Gdzie jesteśmy? - zapytałam pół przytomna przez sen.

- Gdzieś koło Olimpii - powiedział Duff. Jak sobie dobrze kojarzę to Olimpia jest gdzieś obok Seattle. Tak.

- To niedaleko Seattle, prawda? - zapytałam. A zebrało mi się na zadawanie pytań.

- Tak. Jakieś ponad pół godziny jazdy po miastach, bez korków oczywiście. A jak już o tej godzinie będą to będziemy za godzinę lub dwie - oznajmiła Marry.

- To mogę jeszcze spać? - znowu padło pytanie, aż się zaśmiałam z samej siebie. - Jak ja dużo pytań zadaje.

- Tak. Jak ogarniesz się i skończysz robić przesłuchanie to możesz nie spać, a jak masz dalej taki zamiar to lepiej śpij - uśmiechnęła się wrednie.

- To ostatnie teraz pytanie - przyjaciółka aż zadrżała słysząc ostatni wyraz. - Która godzina?

- Nie masz zegarka? - odpowiedziała nieprzyjemnie.

- Nie, bo chyba został w walizce, albo... zostawiłam w domu - mój głos się załamał.

- Dobra, niech ci będzie - spojrzała na moją prawą rękę. No ale nie miałam zegarka na niej i raczej nie mam. Chyba że mi ktoś go nałożył jak spałam. Spojrzałam też tam gdzie przyjaciółka. Nic nie było. - Jest 7:05.

- Dopiero? Czy nie możemy jechać krócej? No Boże, ile można jechać?...  zaczęłam się wyżalać.

- Reb, zamknij się!  - krzyknął Duff. - Daj mi spać.

Tym mnie uciszył.

***

- Cześć mamo! - krzyknęła Marry widząc swoją mamę. Szła cała uśmiechnięta. Kobieta około czterdziestki, o kanciastych rysach. Może to spowodowane było tym, że była chuda. Niższa od swojej córki. Miała w dalszym ciągu długie falowany ciemnobrązowe włosy i takiego samego koloru oczy. Ubrana w kwiecistą spódnicę do kolan, jaskrawo żółtą bluzkę na ramiączkach i tęczowy szal, który miała na ramionach.

- Dzień dobry, pani Wissar - uśmiechnęłam się do niej, spojrzał na mnie, na swoją córkę i na Duffa z tyłu.

- Cześć. Chodźcie do samochodu - pokazała głową na starego czarnego cadillaca.

Poszliśmy z walizkami do samochodu. Duff pomógł jej wpakować to wszystko do bagażnika, ledwo co zamknęliśmy go, ale jakoś się udało.

- Widzę, że kalifornijskie słońce dobrze na was działa. Jacy wy jesteście opaleni. Nie wspominając już o Rebece... - kiedy tylko odpaliła silnik to zaczęła swoją przemowę. Ja po pierwszych pięciu minutach zrezygnowałam ze słuchania. Szczerze? Wolałam już obserwować ulicę Seattle. Dawno tutaj byłam. Z każdą sekundą docierało do mnie, ze trochę się tutaj zmieniło jednak droga do domu była ciągle taka sama.

- Mógłbym tutaj wysiąść? - padło pytanie Duffa, a ja oderwałam się od "myślenia".

- Nie - pokręciła głową. - Jak dobrze pamiętam to kilka dni temu omawiałam z panią McKagan, że dostarczę cię pod samiutki dom - tak, super. Jakbyśmy byli niemowlakami i trzeba było nas pilnować na każdym kroku.

- Ale proszę pani....

- Nie ma "proszę pani", tylko robię tak jak się z kimś umówiłam - mało co nie krzyknęła, jednak po tym ucichła. - Przepraszam, jestem po prostu za bardzo przewrażliwiona.

Ja tam nic się nie odezwałam. Właściwie to nikt się nie odezwał. Jechaliśmy w ciszy.

Kilka minut później podjechaliśmy pod dom McKaganów. Każda z nas wyściskała go, zabrał walizki i poszedł. W połowie drogi przed dom wyszła jego mama. Mama Marry pomachała jej na powitanie, a my skinęłyśmy jej z uśmiechem. Wsiedliśmy spowrotem do samochodu i ruszyliśmy do domu.

- Dziewczyny, co macie dzisiaj w planach? - zapytała nas pani Wissar.

- No wiesz, mamo... Jak narazie to nic nie planowałyśmy... - wypaliła Marry spojrzała na mnie takimi oczyma, że wiedziałam, że chce abym jej pomogła.

- Chyba będziemy się rozpakowywać, a później coś się wymyśli. Może wieczorem pójdziemy się przejść - powiedziałam ze sztucznym uśmiechem.

- Dobrze - usłyszałyśmy. Może nie była taka dziwna na jaką opowiadam, ale takie miałam pierwsze wrażenie. - O właśnie Reb... Twoja mama dzwoniła do mnie i mówiła, że przyjedzie do nas za dwa tygodnie - odwróciła się do tyłu.

- Mamo patrz co jest na ulicy - zwróciła jej uwagę córka. Odwróciła się i znowu zapadła niezręczna cisza. z jednej strony dobrze, a z drugiej nie. Sama nie wiem czemu. Po pięciu minutach byłyśmy pod domem. Wzięłyśmy walizki, poszły do domu z myślą, żeby pani Wissar nie poszła za nami. No tak jakbyśmy miały narkotyki w walizkach. Bez przesady. Ale miałyśmy jej dosyć.

- Marry, jak coś o idę na zakupy! Około 13 powinnam być w domu! - krzyknęła. Usłyszałyśmy tylko silnik i samochodu nie było. Nareszcie!

 Po rozpakowaniu się, ogarnięciu pokoju i jako takim zjedzeniu śniadanio-obiadu położyłyśmy się na kanapie w salonie, oglądałyśmy telewizje. Była akurat godzina 12. Gdzieś przed 13 zasnęłyśmy.

Obudziło nas ciche pukanie w drzwi, otworzyły się delikatnie, a zza nich wyszedł Duff. Obie uniosłyśmy głowy nisko, bo spałyśmy lekkim snem i spojrzałyśmy na blondyna.

- Spałyście? - spytał siadając na fotelu.

- Tak, a nie widać? - rzuciłam z sarkazmem, nic nie odpowiedział, a Marry zaśmiała się cicho.

- To co chciałeś? Że się do nas włamujesz, Żyrafo? - pierwszy raz słyszę jak moja przyjaciółka mówi tak do niego.

- Bo dzwonił do mnie mój znajomy, z resztą twój też...

- Jaki? - przerwała mu, a ja spojrzałam na nich jak na debili. Nawet tego nie zauważyli i dobrze.

- Matt... Ale kończę.

- Ten co ciągle robi imprezy?

- Tak! - krzyknął. - A teraz daj mi dokończyć. - kiwnęła głową. - No... I on robi znowu domówkę i zaprasza nas wszystkich. Nawet ciebie Reb - popatrzył na mnie.

- Fajnie! - skomentowałam, a w głowie miałam pustkę.

- Nie mamy się w co ubrać - powiedziała za nas brunetka.

- Jak nie? Rebecca ma dużo ubrań - pokazał na mnie brodą.

- Ale co mamy na siebie wziąć? - zapytałam.

- Jak dobrze, że ja nie mam takiego problemu - prychnął. - Ja tam biorę swoją ramoneskę, skórzane spodnie i bluzkę z logiem The Ramones - wzruszył ramionami.

- Okej, ja pójdę podobnie - wpadłam na pomysł.

- Jak? - zaciekawiła się przyjaciółka.

- Wezmę czarne spodnie, bluzkę z Led Zeppelin i swoją ramoneskę - uśmiechnęłam się. - Do tego czarne trampki za kostkę. Włosy złapie w kucyk, a oczy pomaluje na czarno.

- Ja też tak pójdę. Tylko, że wezmę T-shirt z Black Sabbath - Marry aż podskoczyła na kanapie.

Rozdział 28

 Dzisiaj świętujemy rocznicę bloga.
Mało, ale to nic. Macie dodatek, który powinien umilić wam czytanie  Van Helen, Jon Bon Jovi, Phil Collins, Prince  Lemon. Chociaż nie wiem. Nie znam się na angielskim.
Dedykacja dla Victorii, bo pisała ze mną jedną scenę, ale zawsze coś :)
No to zapraszam. Dzisiaj nie będę zrzędzić, że nie ma komentarzy, bo nie mam czasu ani ochoty. Może kiedy indziej.
Plus na out-of-my-own.blogspot.com jest rozdział. Już 6.

Tak przy okazji Wszystkiego Najlepszego dla Jamesa Hetfielda.


  Jakieś cztery dni temu wyjechali od nas William i Jeffrey. Z Marry całą noc opłakiwałyśmy jak głupie ten ich wyjazd. Biedna Żyrafa próbowała nas pocieszyć, ale nic nie wyszło. Kazałam im zadzwonić jak przyjadą i tak zrobili.  Mi tylko zbierało się na płacz jak rozmawiałam. Gorzej było z moją przyjaciółką.
  Trzy dni temu całą naszą trójką wbiliśmy na jakąś domówkę po tym jak najebaliśmy się tanim winem z pierwszego lepszego klepu. Pierwszy raz w życiu widziałam tak nie ogarniętego Duffa. Ale co jak co to tam lała się wódka z kranu, a narkotyki to miała co trzecia, jak nie co druga osoba. Jakoś tak o piątej nad ranem zbudziliśmy się, z dobrym humorem wyszliśmy z tego pobojowiska i po jakiejś godzinie szukania domu dotarliśmy do niego. Współczuje tym ludziom co to organizowali. Ale mieli do sprzątania.
  Tak, teraz siedzę w busie i wspominam poprzednie dni. Zapierdala on z prędkością światła. A mówiąc po ludzku to jakieś 60-70 kilometrów na godzinę. Jest jeszcze problem z tym, że Duff z Marry po obrażali się na siebie. Co mnie wkurzyło, bo liczyłam na inny przebieg tej "wycieczki". Przyjaciółka siedzi obok mnie, nawet słońce jebiące po oczach nie przeszkadza jej w spaniu, a blondyn po drugiej stronie busa,mało co się nie śliniąc z założonymi rękoma jak jakaś obrażona królewna.
 Według moich obliczeń jest jakaś czwarta nad ranem. Przez całą noc nie mogłam spać. Zaraz zanudzę się tutaj na śmierć. Wszyscy dookoła śpią, a ja jak już wspomniałam nie mogę. Jeszcze na dodatek siedzę w tej samej pozycji od jakiś trzech godzin i nogi zaczynają mnie roznosić. Nie wiem jak ludzie mogą tak długo wytrzymać w jednej pozie. No dobra, żeby nie było, że rozniosę busa, to zmienię to jak siedzę. Przesunęłam się na bok siedzenia, oparłam nogi o poręczę oddzielającą fotel od podłogi, albo może przestrzeni między dwoma fotelami. Głowę przytuliłam do oparcia i zaczęłam liczyć godziny jazdy.
  Wyruszyliśmy o dwudziestej. Teraz jest czwarta rano, więc jedziemy aż osiem godzin. Geniusz matematyczny ze mnie. Planowane jest jakieś 34- 36 godzina jazdy. Także przy takiej prędkości będzie gdzieś 36 godzin, czyli jakieś dwadzieścia osiem do końca. Powinniśmy być jutro na 8 rano na miejscu.
  Ciekawa jestem kiedy kierowca zrobi przerwę w jeździe, bo w końcu jedzie całą noc i zmęczony to on raczej jest. I chyba ma przy sobie pomocnika. Także mógłby zrobić małą dziesięcio minutową przerwę na na przykład kawę, lub inne takie podobne. Chyba każdy po przebudzeniu potrzebuje pójść do toalety lub napić się czegoś ciepłego. Ale dobra, jest rano i wszyscy jeszcze śpią.
  Szczerze to lepiej byłoby pojechać samochodem. Przynajmniej można by było się zatrzymać na noc, pospać w łóżku, a nie na tym czymś. No dobra ale co ja marudzę. Chociaż... Ktoś z nas może już mieć prawko i samochód. Mamy po 16 lat. No chociaż Duff nie, bo jemu brakuje jeszcze niecałego roku. Za dużo myślę, muszę zasnąć chociaż na pół godziny, zawsze będzie coś.

 Po chwili udało mi się zasnąć. Chyba. Obudziłam się. Ciemno tu jak w dupie i jebie fajkami. Prawie jak w melinie za barem. W tej chwili zorientowałam się, że siedzę na poduszce, ewentualnie kanapie i że ktoś chucha mi w twarz. No kurwa, ktoś wymyślił miętówki.
- E, Reb - ktoś mruknął mi cicho do ucha. Znałam ten głos. To McKagan.
- Co? - krzyknęłam szeptem co mnie rozbawiło i z jakiegoś powodu byłam mniej wkurwiona na niego.
- Nic - odpowiedział tak samo. - Wiesz, ciemno tu - mruknął, a ja zrobiłam minę typu "no co ty nie powiesz?". Niestety nie mógł jej zobaczyć. A szkoda - Przytulisz mnie? Boję się ciemności.
- Co? - zapytałam z niedowierzaniem odsuwając się od niego. - Chyba nie usłyszałam - powiedziałam głośniej i poczułam, że znajduję się w objęciach blondyna. - Puść mnie! - warknęłam - Marry będzie zła - wypaliłam. Powiedziałam cokolwiek byle uwolnić się z tego męczącego uścisku.
- Czemu Marry ma być zła? - zapytał. - Przecież ona jest z Willem - powiedział, a ja popatrzyłam na niego ze zdziwieniem. - A nie, ona jest z Jeffem - poprawił się.
- Piłeś coś? - zapytałam oszołomiona.
- Nie, chyba. Myślę, że Jeff to imię dla psa.
- Co? - usłyszałam głos Marry. - Reb wstawaj - warknęła, a ja wyrwałam się z głębokiego snu. - Mamy przerwę, wyłaź! -  Nie ogarnięta sytuacją wstałam i wyszłam za przyjaciółką w stronę czegoś podobnego do baru rozglądając się dookoła. Nigdzie jednak nie mogłam dostrzec tej wysokiej, farbowanej blondynki (tzn Duff).
- Eee... Marry, gdzie jest Duffy? - zapytałam teraz półprzytomna, a ona spojrzała na mnie jak na idiotkę.
- Duffy? Ta natapirowana wysoka kura? Śpi dalej. - Zrobiłam minę mówiącą "obudźmy go, bo potem się nam zsika, czy coś i będzie kłopot". - To ty obudź tą księżniczkę, bo on mnie wkurwia - Marry poszła do baroczegoś, a ja budzić Duffa.

  Po jakiś pięciu minutach bezczynnego próbowania wybudzenia ze snu mojego kolegi, wszyscy zaczęli się spowrotem zbierać. Zrezygnowałam z dalszych prób. Wyszłam z busa, żeby jeszcze raz rozprostować nogi. Zauważyłam Marry idącą z ciekawskim uśmiechem w moją stronę.
- I jak obudziłaś Duffa?  zapytała łapiąc mnie za rękę i wpakowując do busa. Siadłyśmy na naszysch miejscach.
- Nie, ma za mocny sen - pokręciłam głową i spojrzałam na Żyrafę kręcącą się w swoim siedzeniu. Nagle otworzył oczy, a ja przerzuciłam wzrok spowrotem na przyjaciółkę.
- Za to twój nie i na dodatek gadasz przez niego - uśmiechnęła się i zaczęła przyglądać Duffowi. - Nie wiem dlaczego w snach męczył cię Duff, ale coś mi się wydaje, że coś jest między wami - stwierdziła.
Spojrzałam na nią oburzona, prychnęłam i oparłam się na oparciu. Zaczęłam myśleć. Sama nie wiem o czym. Po prostu miałam pustkę w głowie i nie docierało do mnie nic z zewnątrz. Taki stan totalnego wyłączenia się od wszystkich.
- Jak to między nami coś jest? Ty chyba sobie żartujesz, co nie? - spytałam cicho.
- Nie, nie żartuje. Ja to widzę. - jej oczy zaczęły się śmiać, posłałam jej pytające spojrzenie. - Zobaczysz w Seattle co będzie. Tylko nie wiem jak ty sobie poradzisz z Jamesem.
- James - powtórzyłam jego imię bez żadnego uczucia.
 Aż dziwne, bo jeszcze miesiąc temu srałabym ze szczęścia słysząc jego imię, a teraz nie. Dziwne po raz drugi. Coś mi się wydaje, że wpadłam w niezłe kłopoty. Dlaczego? Bo zauroczona chciałam z nim być, a już mi przeszło. Byłby z niego niezły przyjaciel. Coś wątpię, ze będzie. Co ja poradzę, że zawsze jest tak, że jak ludzie zerwą ze sobą to obiecują sobie przyjaźń, a chwile później wszystko się jebie i nikt nie chce się znać. Zawsze warto mieć jakieś nadzieje, ze się ułoży. Ale tak to mówią optymiści, a ja nią nie jestem. Jestem realistką. To może żeby nie było, że zaczynam robić z siebie pesymistkę to powiem tak: "Pożyjemy zobaczymy".

Rozdział 27

Nic nie mowie o tym. rozdziale Sami oceniajcie, poprawiajcie i wszystko, bo ja się zmęczyłam samym przepisywaniem. Chociaż końcówkę pisałam z głowy. 

Aż zrobiłam sobie smaka na pizze z kukurydzą. Ale nie ważne.

Czytajcie, oceniajcie i w ogóle. Czekam na komentarze od tych którzy tu zajrzą. I nie tłuczcie mi o tym, ze nikomu się nie che, że Wy też tak macie. Nie ważne. Jak wszyscy to wszyscy. Następny będzie w sierpniu. No chyba, że uda mi się napisać coś jak dosiądę do internetów.

Widzę, ze zaczynam pierdolić bez sensu.

Także zapraszam.

  Obudził mnie dźwięk zamykanych drzwi od mojego pokoju.  Podniosłam leniwie powieki, żeby sprawdzić co to lub kto to jest. Jednak ku mojemu jakże "wielkiemu" zaskoczeniu, nikogo nie było, a okna i drzwi były zamknięte. Aha, była tutaj moja mama  pozamykała wszystko, bo stwierdziła, że zrobi się przeciąg w domu i wszyscy będą później chorzy. Tak, na pewno. Dostaniemy czterdziestostopniowej gorączki i będziemy siedzieć opatuleni w koce oglądając telewizje. Ona to ma zawsze same czarne scenariusze w głowie. Czy wszystkie matki tak mają? Nawet ojciec, świętej pamięci, stwierdziłby że tlen nam się przyda. A co!

  Wstałam z łóżka, od razu na proste nogi. Poczułam lekki ból w nogach. Aha, to chyba skutki wczorajszej włóczęgi po wzgórzach Hollywood. Spojrzałam na zegarek zawieszony na ścianie pomiędzy drzwiami, a szafą, tuż nad biurkiem. Od jakiegoś tygodnia tam wisiał, a ja może po raz drugi w życiu na niego patrze. Wskazywał dokładnie 10:00. Na co się trochę skrzywiłam, bo myślałam, ze dłużej pośpię. Widocznie nikt tego dzisiaj nie zaplanował.

  Otworzyłam drzwi szafy. Co tam ujrzałam? To co codziennie, czyli stertę ubrań porozwalanych po półkach, a na samym dole buty. Mnóstwo butów. Od glanów i kowbojek przez najzwyklejsze trampki po baleriny i szpilki. Szpilki? Coo? Ok kiedy to ja w szafie mam szpilki?

  Chwila zastanowienia. Już wiem! Któregoś pięknego, słonecznego, czerwcowego dnia wybrałyśmy się z mamą na zakupy. I tak przez przypadek w którymś sklepie z obuwiem mama znalazła czarne szpilki.  Szczerze, ja odmawiałam, ale ona jest zbyt uparta, żeby to zrozumieć. Ale co ma upartość do rozumienia? Chyba nic. Kupiła mi je mimo mojego już wspomnianego protestu, aż się na nas kasjerka dziwnie patrzyła. W domu powiedziała, że będę miała na rozpoczęcie roku szkolnego. Ta, tylko, że ja w tym nawet dziesięciu metrów nie przejdę, to co mówić całą szkołę. Najwyżej będzie mnie nosić z lasy do klasy.

  Wzięłam pierwsze lepsze spodenki i T-shirt z logiem Black Sabbath. W tej szafie można chyba znaleźć koszulki ze wszystkimi zespołami świata. Nałożyłam mój strój, umyłam twarz oraz zęby i zeszłam na dół domu.

 Po kuchni krzątała się mama czegoś szukając za pewne i nucąc lub czasami śpiewając pod nosem Presleya. Ojciec go wprost uwielbiał, zaraz po nim był Hendrix i Beatlesi. Mama za za to przepadała za Aerosmith i The Rolling Stones. Ona miała inne gusta.

  Zaczęłam razem z nią śpiewać kawałek Jailhouse Rock i prawie tanecznym krokiem weszłam do kuchni.

- Czego tak poszukujesz? - zapytałam po zakończonym śpiewaniu, siadając na krześle przy indeksie kuchennym łączącym kuchnie z salonem.

- Wszystkiego - powiedziała wesoło. - Wszystko po wczoraj mi się zgubiło. Torebki mi się porwała jak wchodziłam do domu i cała jej zawartość wyleciała... - jej głos z radosnego zmienił się pod wpływem tych słów przygnębiony.

 A chociaż dokumenty i portfel masz? - spojrzałam na blat gdzie leżały pozostałości po torebce. Jak mi przykro. - Jak ty pójdziesz do pracy?

- Dokumenty tak, a portfel jest na górze u mnie w pokoju. Tak aby banda zbuntowanych nastolatków nie dobrała się do moich oszczędności - zaśmiała się schylając się pod krzesłem. - Oo! Jest! - krzyknęła. - Właśnie ciebie szukałam. - podniosła z podłogi długopis. Spojrzałam na niego pytająco nie rozumiejąc jej przez chwil. - To chyba normalne, co nie?

- Nie, mamo. Rozmowa z długopisem przed czterdziestką nie jest normalna - pokręciłam niedowierzająco głową. Wstała z podłogi i położyła swoją zdobycz obok kupki rzeczy przy torebce. O której wcześniej nie wspomniałam.

- W czasach mojej młodości to było normalne. Nawet rozmawianie z butelką po alkoholu traktowaliśmy jako normalne - wzruszyła ramionami. A mi się zdawało, ze ona mnie wkręca. Zaczęła się rozglądać po całym pomieszczeniu. Z kim ja żyje? No, już zrozumiem romans pijanego Duffa z butelką wódki, albo Jeffa z chlebakiem, a nie pogawentki z biednymi procentami przy znajomych. Nawet rozmowy ze zwierzętami są najbardziej normalniejszą rzeczą przy tym, ale okej.

- Mamo, ale czasy się zmieniły... - zaczęłam, a ona mi przerwała zrezygnowanym głosem od przedrzeźniania mnie.

- Tak, i ludzie też.

- No właśnie - powiedziałam, triumfalnie wyprostowując się na krześle.

- Ty mi tutaj lepiej pomóż, a nie zaczynaj wykładu o tym, że czasy się zmieniły, ludzie tak samo. Bo co jak co, ale nic się nie zmieniło - oparła dłonie na biodrach.

- Dobra - skinęłam głową. Wstałam. - Co mam robić? - rozejrzałam się.

- Poszukaj w przedpokoju mojej szminki, tuszu i notatnika. Gdzieś tam powinny być - machnęła ręką wyganiając  mnie tym samym z kuchni.

- Dlaczego szukasz też w kuchni jeżeli stało się to przy wejściu? - zapytałam nie ruszając się z miejsca.

- Dlatego, że  niektóre rzeczy poleciały aż tutaj, niektóre rzuciłam na blat, a jeszcze inne zastały tam - spojrzała na na mnie groźnym wzrokiem. - Idź już szukać. Nie będę cię wieczność prosić i przy okazji  jak wszystko już zrobisz to upichcimy jakieś śniadania dla was - pochyliła się i złapała w palce ołówek. Po co jej ołówek? Co ona jeszcze trzyma w tej torebce. - No, Reb idź już sobie - pogoniła mnie.

- A co gumek szukasz? - palnęłam prosto z mostu śmiechem żartem, a ona aż się zarumieniła. Shit!  Nie o to mi chodziło. Nie to zamierzałam.  Jednak po chwili na jej twarzy pojawił się głupi uśmieszek, a ja nie mogąc wytrzymać wybuchłam śmiechem.

- A nawet jak szukam to co? - tym pytaniem to mnie zbiła z tropu. Ale jakiego to już sama nie wiedziałam. Nagle też ypadłam z toku myśleniowego.

- Yyy... - zatrzymałam się myśleniu. - No nic. - odpowiedziałam po jakiś trzech minutach ciszy. Zmieszałam się i to nieźle. Podrapałam się po tyle głowy i wolno wyszłam z pomieszczenia.

- Tylko pamiętaj o szmince i tuszu - krzyknęła z powagą, po czym zaczęła się śmiać i wydusiła przez śmiech. - Tylko... uważaj jak znajdziesz... gumki. One są.... moje... Masz mi je... oddać i tutaj... przynieść.

- Ha ha bardzo śmieszne - zawołałam z pół ironią w głosie. - Jeszcze mi przyjaciół przestraszysz jak to usłyszą.

  Nic nie odpowiedziała, a ja zaczęłam szukać jej kosmetyków po podłodze na czworaka. Musiało to śmiesznie wyglądać. Pod ławą leżała jej szminka, a nie daleko niej, prawie pod fotelem tusz. Wzięłam do ręki. Wstałam na proste nogi, przy tym mało co nie uderzając się w kant stolika głową. Zaniosłam to na blat i czekałam aż mama skończy szukać.

Jakieś pół godziny później:

- To jak śniadanie skończone? - zapytała mnie mama. A ja skinęłam głową. Byłam cała pochłonięta myślami o tak na prawdę niczym. - Przestań tyle myśleć, bo ci mózg wyparuje - zaśmiała się, a ja spojrzała na nią tak jakbym miała ja zaraz zabić wzrokiem.  No przecież żartuje  uśmiechnęła się łagodząco.

  Na blacie było już czysto. Mama zabrała swoje rzeczy do salonu, a ja w między czasie robiłam ciasto na omlety. Śpiochom zrobiłyśmy herbatę w wysokich kubkach. Teraz kuchnia wyglądała prawie jak z okładki jakiegoś magazynu z projektami domów, czy tam mieszkań.

  Obok, po lewej stronie wielkiego talerza z kilkoma omletami stało pięć czystych talerzy, po prawej natomiast cztery kubki z pyszną, gorącą herbatą. Sam widok robił mi to smaka.

- Może byś obudziła przyjaciół na śniadanie, a nie patrzysz jak to wszystko stygnie  zawołała mama machajac przed moimi oczami ręką.

- A no. Pójdę ich zbudzić  powiedziałam prawie nie przytomna. Zeskoczyłam z krzesła i pobiegłam jak małe dziecko budzić gości. Zaplanowałam, że zrobi im małą wojnę na poduszki. Nogi zaniosły mnie do mojego pokoju, rzuciłam się na łóżko. Jednak po chwili opamiętałam się, wzięłam poduszkę i tłumiąc śmiech pobiegłam budzić resztę ludzi. Chyba najtrudniej to Duffa zbudzić, jeżeli nie spał dłużej niż ja.

 Pierwszy pokój jaki zaliczyłam to pokój Willa i Jeffa. Jeffa nie było, więc trzeba było jakoś bezkonfliktowo oderwać od snu Wiewiórę. Podeszła do niego po cichu, klęknęłam przy jego poduszce.

- Will? - wyszeptałam mu do ucha. Jednak on tylko się poruszył. - Will - powiedziałam głośniej. Wybełkotał coś i lekko otworzył oczy. Uśmiechnęłam się promiennie widząc jego zielone* oczy. - Wstawaj. Śniadanie jest na dole i przy okazji trzeba zbudzić tą blond Żyrafę i parę kochanków, bo Jeffy wyparował gdzieś nad ranem do Marry - zaśmiałam się kiedy siadł na łóżku.

- Jak to? Przecież pilnowałem go cała noc - wymamrotał pocierając oczy dłońmi.

- Tak? To słyszałeś jak rozmawiałam z Duffem? - zapytałam zdziwiona.

- Nie, chyba wtedy już spałem. Obiecał mi, że nie pójdzie do niej i że pójdzie spać - burknął. U mnie pojawił się niegrzeczny uśmieszek i zaczęłam skakać po swojej poduszce. Rudy zaczął się na mnie dziwnie patrzeć. - Nie patrz się tak na mnie.

- To dlaczego skaczesz na poduszce?

- Bo miałam zajebisty plan jak was obudzić, ale jak zobaczyłam, ze jesteś sam to zrobiło mi się ciebie trochę szkoda... - Wcale, że nie szkoda tylko, że nie chciałam żeby się wkurwił i to z rana. W końcu złość piękności szkodzi. - ... i nie chciałam cię budzić poduszką. - Pokiwał głową mniej więcej rozumiejąc o co mi chodzi. Wstał na proste nogi. Nałożył spodnie i wziął swoją poduszkę.

- Chodziło ci o to, żeby zrobić im tak jakby wojnę na poduszki? - zapytał.

- Yhym... - wstałam ze swojej poduszki i poszłam do niego.

Razem wbiliśmy do pokoju Marry i Duffa. Co się okazało w środku? Że Jeff spał przytulony do Marry mało co nie spadając z łóżka, a Duff z uśmiechem próbował spać. Jednak niby tego nie widząc zaczęłam porozumiewać się z Willem.

- To ja się biorę za Duffa, a ty za parę młodą - powiedziałam. Oboje skinęliśmy głowami i podeszliśmy do przydzielonych nam łóżek.

  Obrzuciliśmy ich poduszkami. Jeff mało co nie zaczął wyklinać Willa chujów, kurw i takich innych. Marry zaczęła się śmiać zwłaszcza gdy zobaczyła mnie i Duffa. Ze mną było inaczej. Jak pierwszy raz trafiłam poduszką blondyna to on wstał, zabrał spod siebie poduszkę i zaczął we mnie nią napierdalać. Później z tego wyszło, że staliśmy na środku pokoju i nawalaliśmy się poduszkami jak pięciolatki, śmiejąc się na dokładkę. W końcu i wszyscy oprócz nas zamilkli. Po krótkiej chwili mi się zgapnęliśmy i ucichliśmy.

  Jednak to nie był koniec naszej wojny. Nagle padła komenda od Marry: "NA NICH!!!", potem zaczęła się śmiać i wszyscy rzucili się na nas z poduszkami.

  Ta nasza wojna nie skończyła się dopóki mama nie wparowała do pokoju z złożonymi rękoma. Zatrzymaliśmy się tak jakby ktoś włączył pauzę.

- Moje dzieci, śniadanie wam stygnie, a wy się tutaj bijecie poduszkami - powiedziała z powagą. - Chce was widzieć za maksymalnie dziesięć minut na dole.

Wyszła z pokoju, a my wybuchliśmy śmiechem.

- Nikt nie mówił, że jest śniadanie -odezwał się Jeffrey.

- Bo miałam was obudzić i powiedzieć, że jest śniadanie, ale wyszło co wyszło - odpowiedziałam mu wzruszając ramionami. Wzięłam w rękę swoją poduszkę i wyszłam z pokoju, nie zamykając drzwi za sobą.

- Reb? - Marry wyleciała z pokoju. Odwróciłam się w jej stronę. - Czyli mamy się zebrać i zejść na dół?

- Tak - powiedziałam z uśmiechem. - Ja czekam na dole.

Długo nie musiałam czekać na nich, jedynie jakieś pięć minut. Pierwszy zeszedł William. Za nim Jeff z Marry, którzy trzymali się za rękę. Zaczęłam bić brawo wychylając się zza indeksu. Na końcu półprzytomny Duff z bananem na twarzy, który chyba nie zdążył się ubrać, bo miał na sobie tylko spodnie, a bluzkę trzymał w ręku. Wchodząc do kuchni nałożył ją.

  Usiedliśmy dookoła zabudowania łączącego kuchnię z salonem. Podałam jedzenie i kubki z herbatą. Już nie była aż tata mocno ciepła. Ktoś w trackie jedzenia rzucił uwagę, że moja mama miała racje mówiąc, że wszystko nam wystygło. Ja siedziałam cicho skupiając się na jedzeniu niż na rozmowach prowadzonych przez chłopków.

  Pod sam koniec Will wstał z krzesła chcąc coś ogłosić. Ucichliśmy. Powiedział, że za dwa dni mają busa, którego załatwiła im mama Jeffa. Do mnie dotarło to jakieś dwadzieścia minut później jak zaczęłam zmywać naczynia po skończonym posiłku. Mama była już w pracy. Momentalnie mój nastrój zmienił się o 180 stopni.

* Gdzieś wyczytałam, że Rose miał niebieskie soczewki kontaktowe. Dlatego napisałam, że zielone, co nie?

Rozdział 26

Następna zapchaj dziura. Dlaczego? Bo nie jest to długie, ani też średnie, a wręcz krótkie. Nie mogłam tego napisać przez jakieś 2 tygodnie, a jak już się zebrałam to nie mogłam przepisać. Sama treść dużo nie wnosi, ale jednak coś zawsze jest. Pierwsza część pisana była na początku lipca, a ta druga dwa dni temu. Także macie takie coś. I cieszcie się,  że w ogóle coś wstawiłam, bo każdego wieczoru stwierdzam, że jest to beznadziejne i że nie ma sensu. Ale co ja się będę tutaj wyżalać. Tak jakbym nie miała pamiętnika.
Plus. Następny pojawi się gdzieś w sierpniu, bo dzisiaj wyjeżdżam do przyjaciółki na wieś, a tam nie będę pisać. Spędzę tam urodziny, a potem przyjeżdża do mnie kuzynka, gdzieś na tydzień, więc nic raczej nie napiszę. No chyba, że na kartce, ale za chuja nie lubię przepisywać rozdziałów.

Ale zanim rozdział to chciałam coś jeszcze.
23 lipca nasz kochany Slash kończy 48 lat! A co za tym idzie... Musze złożyć życzenia, mimo tego, że nie widzi.


No, no to drogi Saul'u Slashu Hudsonie życzę Ci abyś pograł i komponował nam jeszcze z milion lat, żebyś nie posiwiał i nie wyłysiał , żeby Ci kasy starczyło do ostatnich dni Twojego życia, widzę, ze się powtarzam także... Życzę Ci wszystkiego co najlepsze i spełnienia wszystkich marzeń :D.




Także miłego czytania i niech WSZYSCY, którzy to coś czytają niech się ujawnią.

- Rebecca... - nagle z zamyślenia wyrwało mnie czyjeś pytanie. Tylko problem był w tym, że nie usłyszałam go do końca.

- Co? Mógłby ktoś powtórzyć to co powiedział? - zapytałam telepiąc głową tak aby wszystkie myśli wyszły z mojej głowy i tak abym mogła skupić się nad osobą mówiącą i nad tym co mówi.

- Jak długo zajmie nam zejście na dół wzgórza? - zauważyłam, że był to Jeffrey.

- Yyy... - zaczęłam się zastanawiać nad odpowiedzią. - Pewnie z godzinę, a co?

- Moglibyśmy zostać tutaj do zachodu słońca? - zrobił prawie, że oczy kota ze Shreka.

- Jasne - skinęłam głową, a w niej przyszły mi wspomnienia i obrazy gdy byłam tutaj pierwszy raz. Było to jakiś miesiąc temu.

- Co ty taka nieobecna jesteś? - zapytał Duff podchodząc do mnie tym samym zostawiając Marry sam na sam z Jeffem.

- Bo przypomina mi się jak byłam tutaj pierwszy raz - uśmiechnęłam się do niego. Ale w sumie to nie był powód do tego aby chodzić nieprzytomnym i nie słyszeć co do ciebie luzie mówią.

- Z Jamesem?

- Tak, przecież to oczywiste.

- Pewnie ciekawe wspomnienia - stwierdził rozmarzonym głosem. Ale co on sobie wyobrażał w tym momencie to nie wiem.

- No w pewnym sensie tak - kiwnęłam głową.

- Ej? Czy tylko mi się wydaję, czy Jeff kręci z naszą Marry? - nagle Will przysunął się do nas. Stanął po przeciwnej stronie mnie niż Żyrafa

- Raczej ci się nie wydaje... - zaczął Duff. - Po tym co mi...

- Duff - burknęłam do niego tak żeby przestał mówić dalej.

- No co? - spojrzał na mnie pytającym wzrokiem.

- Cz ty musisz wszystko mówić? - zapytałam z pretensją w głosie.

- Ja myślałem, że w towarzystwie nie ma tajemnic - stwierdził Rudy.

- Yyy... no nie ma - odpowiedziałam.

- To o co chodzi, Reb?

- No bo Marry chciała aby nie mówić tego nikomu, a wiem to ja z Duffem. Bo mi Duff powiedział....

- Reb, a to podobno to ja wszystko rozgaduje - przerwał blondym burcząc do mnie i zakładając ręce na klatce piersiowej tak jakby się obraził. Pomyślałam, że wygląda i zachowuję się jak baba. Ale ja sama nie byłam lepsza.

- Ja tak nie mówiłam - broniłam się. - Jak już to to, żebyś dalej nie mówił. Ale przecież skoro w towarzystwie nie ma tajemnic to chyba mogę mówić, co?

- Ale to jej tajemnica i jeżeli mówiła abym tego nie mówił to nie powiem, a to co się stało u ciebie za domem w tamte wakacje to chyba nie jest tajemnicą?

- Chyba nie - wzruszyłam ramionami.

- A co za domem i na tamtych wakacjach? - zainteresował się Will.

- Chodzi o to, że powiedziałam Duffowi co stało się, jak siedzieliśmy u mnie za domem i jak ja poszłam odebrać telefon i jak Jeff założył się z Marry - powiedziałam przypominając sobie ten moment kiedy Marry całowała Jeffrey'a. Jaki był to dla mnie szok, widząc jak ona kogoś całuję. Ale potem wszystko się wyjaśniło.

- Wtedy co poszedłem do ciebie? - zapytał.

- Tak, i Marry miała pocałować Jeffy'ego jak mieliśmy przyjść razem - tak, a wszyscy byliśmy po flaszce.

***

  Około 23 trafiliśmy do domu padnięci schodzeniem z wzgórz. Marry marudziła coś do Jeffy'ego, a ja z Duffem wisieliśmy na Willu. Ciekawe musiało to wyglądać jak taka blond żyrafa wisiała na ramieniu rudej wiewióry, która zaczynała się irytować. Pod samym domem zaczął na nas warczeć żebyśmy go już puścili, bo jesteśmy pod drzwiami. Ja zaczynając się trochę bać, puściłam goi zaczęłam szukać kluczy do domu. Genialny Duff zauważył, że moja mama jest u siebie w pokoju, a co za tym szło, drzwi były otwarte. nie pomyślała o tym, ze ktoś w miedzy czasie mógłby się włamać i ukraść nam kuchnię, czy salon. Chociaż zawsze może się przestraszyć tą czystością co tutaj panuje, bo Żyrafa otwierając wrota krzyknął "O ja pierdole, jak tu czysto. Aż mnie oczy bolą od tego widoku ". Pobiegłam i ujrzałam cały biały pokój z ciemnobrązowymi panelami oraz meblami bez ozdób i ani grama kurzu. Co ona robi z tym mieszkaniem? Nie nudzi jej się przypadkiem? Nie ma pracy, albo nie ma co robić poza nią? Nie może znaleźć sobie faceta i dla mnie ojca, którego bym jako "zbuntowana" nastolatka nie tolerowała?

  W trakcie tego rozmyślania cała masa ludzi wpadła z jękiem do domu. Dlaczego jękiem i jakim jękiem? Bo byli zmęczeni i nie chciało im się iść do swoich pokoi. Oraz najwyraźniej stwierdzili, że podłoga jest wygodniejsza. Ja akurat nie byłam aż tak mocno zmęczona. Coś wewnątrz mnie mówiło, że w ciągu kolejnych dwóch godzin nie zasnę.

  Brunetka przysypiała już przyklejona do ramienia Jeffreya-zdobywcy dziewczyn, który próbował wstać tak żeby jej nie przeszkadzać. Powoli poszli do pokoju. Biedak musiał słuchać marudzenia Marry na temat tego, ze nie dają jej w domu spać. Uśmiechnęłam się jak to usłyszałam.

Czyli tak jakby wydało się, że są razem? Nieeee, to miało być dopiero rano, ale cóż. Czasami, życie nie jest takie jakie chcemy, żeby było. No to trzeba złożyć gratulacje, ale to rano. Nie będę ich budzić. Przechodząc do reszty towarzystwa to...  William padł na twarz na podłogę i już zaczyna chrapać. Biedaczek. Piaskowy dziadek przyszedł wcześniej niż on się spodziewał. Blondyn popatrzył na niego jak na niedojeba.

  Przyglądając się im, wpadłam na wprost genialny pomysł, aby zanieść tą rudą małpę do jego łóżka. Ale przecież sama tego nie zrobię. Z Duffem wymyśliliśmy, że on weźmie go za ręce, a ja za nogi. Niezły plan, ale... Ale on nie waży dwadzieścia kilogramów aby go nosić. Chociaż i tak dostałam mniej do dźwigania. Gorzej będzie jak rudzielec się zbudzi. Na szczęście tak nie było. Pewnie wkurwiłby się gdyby to zobaczył i stwierdził, że on sam umie wejść na górę domu i położyć się do łóżka, albo, ze lepiej byłoby go zbudzić. Ale mniejsza. Ważne, że wylądował w swoim łóżku oraz to że rozebraliśmy go do samej bielizny.

  Z Duffem powiedzieliśmy sobie "dobranoc" w drzwiach pokoju chłopaków z Laffayette.

  Co się okazało po dwóch godzinach? To, że nie mogłam zasnąć, leżałam w ciemnościach, albo przewracałam się z boku na bok. Jednak nie tylko to. Zaczęłam rozmyślać na temat mojego zbyt idealnego związku z Jamesem. Jakby nie patrzeć wszystkie na początku są idealne i każdy słodzi to, ze razem tak ładne wyglądamy to mi się rzygać chce. I to nie tylko tęczą.

 Przez kolejne pół godziny myślałam nad tym, że nie da rady zasnąć oraz, że muszę wyjść przed dom i trochę się przewietrzyć. Chociaż to jest bez sensu.

  Aby dotlenić sobie pokój i później dobrze spać otworzyłam okna na oścież, tak samo i drzwi balkonowe. Ale powiem wam, że w moim przypadku wyjście na balkon nic by nie dało. Wychodząc z pokoju zauważyłam, ze zrobiłam niezły przeciąg. Nie powiem, fajnie.

  Obrałam na nogi trampki, a one zaniosły mnie za dom, na sam koniec parceli, gdzie podziwiałam przez chwilę widok miasta, które jak widać w tej części dobrze się bawiło. Ciekawe, czy ja będę tak za parę lat balować? Wychodzić z domu załóżmy o tej osiemnastej, a wracać nad ranem. Powiedzmy, że tak. Westchnęłam cicho tak jakbym nie chciała nikogo obudzić. Dotarło do mnie to, że mniej niż kilometr jest jakaś domówka, ale u mnie było cicho. Wsłuchując się bardziej usłyszałam dźwięk świerszczy. Odgłos ten kojarzył mi się ze wczesnym dzieciństwem kiedy z Marry wieczorami biegałyśmy jak głupie, śmiejąc się z niewiadomo czego. Aż uśmiechnęłam się pod nosem. Jednak teraz te zwierzęta mnie zaczynały irytować.

  Posunęłam się do domu, kiedy stwierdziłam, że jednak nic nie da dotlenienie się. Dotarłam do domu i bardzo cicho zamknęłam drzwi. Powoli weszłam po schodach, ale nie całych, bo pod koniec zderzyłam się z czymś chudym i wysokim. Podniosłam wzrok i ujrzałam blond Żyrafę z worami pod oczami, który zaczął mnie przepraszać za to, że nie może spać i że to nie jego wina i że pieprzona bezsenność jest męczarnią. W sumie to co ja wiem o bezsenności. Nic. Zaśmiałam się cicho słysząc jego tłumaczenie. Trochę się zdziwił. Jednak po chwili siedzieliśmy na ostatnich schodkach.

  Zaczęło się od zwykłego "co sądzisz o ...?". I tak nasza rozmowa zaczęła się rozkręcać. Na początek było o zespołach takich jak The Ramones, Les Zeppelin, Aerosmith, czy też o Jimim Hendrixie. Później przeszło na temat gitar i naszych talentów, aż na końcu doszło do tego, że rozmawialiśmy o koloniach z poprzedniego lata. Dowiedziałam się kilku ciekawych informacji. Żyrafa zdradziła mi, że widać było po mnie, ze coś czuje do Jamesa. On mówił Duffowi, że chciał ze mną porozmawiać, ale się czegoś obawiał. Sama nie wiem czego.

  Zauważyłam jak pierwsze promienie słoneczne wpadają do salonu i z białego robi się różowe, moje oczy powoli zaczęły się zamykać.

- Duff, coś czuję, że za długo nie pociągniemy naszej rozmowy. Moje oczy odmawiają mi współpracy - zaśmiałam się, powoli wstając ze schodka. Poczułam jak mnie boli tyłek.

- Właśnie zauważyłem - uśmiechnął się do mnie. Zrobiłam kilka kroków w stronę swojego pokoju z zamkniętymi oczami. - Reb, czekaj, odprowadzę cię - podszedł do mnie.

- Dlaczego? - spojrzałam na niego. - Przecież wiesz, że nie jestem Willem i nie padnę teraz na podłogę.

- To co. I tak cię odprowadzę. I tak nie zasnę jeszcze co najmniej z godzinę - powiedział zrezygnowany.

- No okej - burknęłam. Trochę było mi go szkoda z tego powodu iż nie mógł zasnąć przez większość nocy.
   Przy samych drzwiach półprzytomna usłyszałam "kolorowych snów" i rzuciłam się na łóżku. Sekundę później byłam już w krainie snu.

Nie wiem co mam robić...

 Wiecie co? Wkurzyłam się. A wiecie dlaczego?
Bo dodaje rozdział po miesiącu oczekując, że będzie przynajmniej pięć komentarzy na temat rozdziału, a ty klapa i nie ma. No i się wkurzyłam. Mało co nie rozniosłam domu. Aż się mnie mama czepił, a pies to mnie omijał szerokim łukiem.

Obserwuje mnie 20 osób więc na dobrą sprawę mogłabym chcieć aby każda osoba czytająca to za przeproszeniem gówno mogłaby zostawić tutaj komentarz w stylu "Fajny  rozdział. Czekam na więcej :)", albo inny chuj. Ale nikomu się nie chce. No dziękuję bardzo, ale jeszcze mnie trzyma od piątku...

Już nawet nie wiem co miałam napisać...

No tak. Było to 5 nieszczęsnych komentarzy i co z tego? Nie ważne.

Plus wiem, że zaniedbałam Wasze blogi. Ale mimo tego, że było tak, że niektórzy robili sobie zaległości to ja czytałam ich blogi.

Szczerze mówiąc nie wiem kiedy dam rozdział, bo planowałam gdzieś teraz jak dobrze pójdzie. Ale co z tego jeżeli zabierając się do pisania rozdziału robi mi się niedobrze, albo mój mózg paruje i nie myślę.

Nie wiem co się ze mną dzieje. Jeszcze pół roku temu siedziałabym godzinami i pisałabym rozdziały, a teraz nie mogę. Może mi to ktoś wytłumaczyć? Może po prostu trochę się przemęczyłam i dam sobie spokój na jakiś czas?
Co wy o tym myślicie?


Pozdrawiam, Trish Adler :)

Rozdział 25

 No wreszcie coś jest. Ale taki chuju muju-zapchaj dziura, przed wyjazdem do Seattle. Nawet mam pomysł. Co jest dziwne, bo weny w chuj, a pomysłów brak.
No i aż się pochwalę na koniec mam średnią 4,37. Testy poszły tak o. Szału nie ma, staniki nie latają.
Ten ostatni tydzień szkoły był zajebisty. Pierw bal gimbazjalny, potem ognisko u znajomych.

Ej, no i dobre. Przez najbliższy czas nadrobię zaległości. Tylko jak ja ostatnio zobaczyłam ile tego jest to się załamałam i aż odechciało mi się czytać książki...

Oh i jeszcze jedno. Aredich proszę weź coś zrób z Twoim blogiem, bo jak dzisiaj chciałam zobaczyć czy coś dodałaś to mi wyskoczyło, że muszę być na jakiejś liście, czy inny chuj i się wkurwiłam. No to jakbyś mogła jakoś coś z tym zrobić to baaaaardzo, ale to baardzo Ci dziękuję.

Możliwe, że następny pojawi się dopiero w lipcu. A co tam. Możecie mnie zabić. Macie nie za dużo, ale jest. Za ewentualne błędy przepraszam. Szwankuje mi "a" w klawiaturze, więc może gdzie nigdzie nie być.
No, no to ZAPRASZAM do czytania.



Obudziło mnie wołanie Marry, Duffa i Jamesa. Ledwie otworzyłam oczy. Zauważyłam, że leże że własnym łóżku. Na myśl przyszły mi chwilę spędzone ostatniego wieczoru z Jamesem. Uśmiechnęłam się pod nosem.
- O, Reb jak fajnie, że już wstałaś - powiedziała z bladym uśmiechem Marry patrząc na mnie tak uważnie, że się zarumieniłam. Dlaczego? Nie wiem.
- No i co z tego...? - zaczęłam, ale mi przerwali. Dostrzegłam za oknem promienie słoneczne, które dawały ludziom na zewnątrz po oczach. Uznałam, że jest już późne popołudnie. Przymknęłam na chwilę powieki.
- Przespałaś ponad pół dnia. Jest już szesnasta. Człowieku, myśleliśmy, że coś ci się stało - teraz powiedział Duff.
- Wzięłaś wpierdoliłaś całą pizzę, potem popiłaś to winem i zasnęłaś. Twoja mama przyszła jakoś po dziesiątej, wypytywała się co się z tobą dzieje, że śpisz. Mówiła, że o tej porze to ciebie roznosi energia... - zaczęła swój wykład Marry.
- Oj no to co? Mniejsza. Musiałam się wyspać, okej? - przewróciłam oczami wstając z łóżka. Każdy mruknął coś do siebie i po kilku sekundach zostałam sama.
Westchnęłam cicho zmierzając ku łazience, ale przed tym wzięłam ze sobą czystą bieliznę.

Stałam przed lusterkiem w samym ręczniku z mokrymi włosami, które zaczęły mi się podkręcać. Co było dziwnym zjawiskiem, bo od zawsze przy suszeniu robiły się falowane. Wzruszyłam ramionami i poczułam jak po plecach ścieka mi woda z mokrych włosów. Owinęłam je w duży, puchaty ręcznik wiszący obok prysznica. Dokładniej się wytarłam, ubrałam bieliznę i weszłam do pokoju.
Na łóżku siedział James z rozweseloną miną i patrzył na mnie jakby chciał mnie zjeść.
- Marry mnie wygoniła ...- zaczął jak małe dziecko tłumacząc się. Kiwnęłam głową na znak, że rozumiem i żeby dalej mi nie tłumaczył. Podeszłam i otworzyłam szafę z zamiarem znalezienia czegoś co mogłabym na siebie ubrać. Wyciągnęłam starą jak świat bluzkę z Led Zeppelin. Z pewnością Will i Jeff będą zachwyceni moją bluzką. Odwróciłam się aby zapytać się o pogodę Jamesa, bo mimo słońca mogło być zimno. Chociaż to nie Indiana. On zamiast dalej siedzieć na łóżku i oglądać mój tył. Tak jakby wolał stać za mną i patrzeć z góry. Podniosłam głowę do góry. Poczułam jak jego niebieskie oczy intensywnie wpatrując się w moją osobę. Jak każdy chłopak gapił się na moje cycki. To już wiadomo dlaczego faceci są wyżsi.
- Ekhem, czy jeszcze długo będziesz się ślinił? - zapytałam zgryźliwie. - Chciałabym się jeszcze ubrać, chyba że masz inny zamiar.
- Możesz się ubrać - stwierdził patrząc mi w oczy. Wreszcie!
Odwróciłam się. Właśnie przypomniało mi się, że miałam się zapytać go o pogodę. Wybrałam dwie pary spodni. Długie, podarte jeansy i spodenki z wyższym stanem.
- Ej James, mam do ciebie jeszcze pytanie. Jak jest na dworze? Chodzi mi o to, czy lepiej wziąć krótkie, czy długie spodnie.
- Yy... Jak rano wychodziliśmy to było ciepło - odpowiedział po chwili zastanowienia.
- Aha, a gdzie byliście? - zapytałam zaciekawiona. Założyłam spodenki na siebie. Nie zapięłam ich, bo miałam włożyć w środek bluzkę.
- No, byliśmy w sklepie, bo prosiła nas twoja mama. I ja przy okazji poszedłem na chwilę do swojego domu... - zaczął. No ja rozumiem, że ma prawo rozmawiać, ale rozgadał się jak baba.
- James, James... - westchnęłam. - James! - krzyknęłam.
- Tak? Nie krzycz na mnie.
- Dobrze. Chciałam żebyś się przyciszył - powiedziałam prawie szeptem. Ubrałam swoją bluzkę i weszłam powoli na dół, za mną blondyn.
W kuchni siedziała Marry z moją mamą i rozmawiając robiły jakieś jedzenie. Jeff z Willem oglądali jakiś koncert, a Duff próbował nie spać w fotelu jednym okiem patrząc w TV. Stanęłam na samym środku domu zastanawiając się czy dołączyć do chłopaków, czy do Marry z moją mamą. W końcu zdecydowałam się na to, że pójdę do bab.

Znalazłam się w kuchni.
- Co robicie? - zapytałam siadając na krześle z bananem na twarzy.
- Babeczki - powiedziała wesoło Marry.
- Mogę się do was przyłączyć? - zeskoczyłam z krzesła. Podeszłam do przyjaciółki i  zaczęłam wyjadać masę na ciasteczka.
- Gdzie z łapami - zaśmiała się klepiąc mnie po rękach, tak abym zabrała je z miski.
- Ale to jest dobre - oblizałam palca.
- No wiem. Wszystko jest tutaj dobre. - uśmiechnęła się do mnie.
- To mogę wam pomóc? - zapytałam po chwili patrząc na gorące babeczki.
- Tak - pozwoliła mi mama. Wreszcie się odezwała. - A właśnie... Co ty tak długo spałaś? Wiesz jak oni się o ciebie martwili?
- A to podobno ty się martwiłaś o swoją córcie - zaczęłam patrząc na nią znacząco.
- Ja też, ale oni to się przestraszyli jak im powiedziałam, że zawsze rano wstajesz i że ciebie energia roznosi. - powiedziała z uśmiechem.
- Tak... - zaczęłam zamyślonym, filozoficznym głosem. - To jest dziwne, ale najwidoczniej Rebecca potrzebowała trochę więcej snu niż zwykle...
- Reb, z tobą jest wszystko w porządku? - zamartwiła się Marry.
- Tak, tylko głośno myślę - odpowiedziałam kiwając głową.

Po jakiejś godzinie zadzwonił telefon. Odebrałam go. Brat dzwonił po Jamesa. Po kilku minutach pożegnał się całując mnie najczulej jak mógł w usta i pobiegł do siebie, do domu.

Ten wieczór był spokojny w porównaniu z resztą. W domu była moja mama, ale to nie oznaczało, że nie można było pić. Sama się nas pytała czego nic nie pijemy. Co nie było dziwne z jej strony. Z zwłaszcza po przyjeździe do LA.
Około dwudziestej trzeciej wszyscy padliśmy w trakcie grania w karty. Dokładnie nie pamiętam w co, ale było to bardzo ciekawe. Jakimś cudem wszyscy trafili do swoich łóżek.

Wstałam pierwsza, tak jak to było w zwyczaju. Około godziny dziewiątej trzydzieści. Zeszłam na dół, do kuchni. Pierwsze co zrobiłam to zajrzałam do lodówki. Była pełna. Tak! Mama zrobiła zakupy. Wyjęłam z niej składniki na naleśniki i na sałatkę grecką. Zrobiłam jedzenie i poszłam się ubrać w cokolwiek, aby nie w piżamę. Wyjęłam z szafy pierwsze lepsze spodenki, bluzkę i koszule. Ubrałam się i zeszłam spowrotem na dół. Uświadomiłam sobie pewien fakt. Za trzy dni Will z Jeffem jadą do Lafayette. Zrobiło mi się trochę smutno, ale wiedziałam, że w końcu to będzie musiało nadejść, abym mogła pojechać do Marry. Jakaś tam wielka tragedia to nie była. Z sałatką powędrowałam do salonu.

Reszta towarzystwa zebrała się około godziny jedenastej, kiedy to ja męczyłam końcówkę sałatki.
- Jest coś jeszcze? - zapytał Duff pokazując palcem na miskę, którą trzymałam w rękach.
- Tu już prawie nie - odpowiedziałam patrząc do środka. - Ale wy macie w kuchni naleśniki.
- Dobra.
Za Duffem wszyscy poszli do kuchni. Skończyłam jeść i poszłam do nich. Siadłam na blacie kuchennym.
Kiedy już skończyli jeść wpadłam na świetny pomysł, aby wywlec nas na wzgórza Hollywood.
- Mam propozycje... - odwrócili się w moją stronę. - Może wybralibyśmy się nad Hollywood Sign, co?
- Byłaś tam? - zapytała Marry. Pokiwałam twierdząco głową. - A znasz dokładną drogę? - też pokiwałam.
- Co wy na to chłopaki? - zeskoczyłam z blatu, podchodząc do nich.
- No nawet fajny pomysł. A co potem będziemy robić? - wzruszył ramionami Jeff.
- A co chcecie?
- Nie wiem... - mruknął brunet.
- Może później przejdziemy się po wybrzeżu? - zaproponowała przyjaciółka. - Albo wyskoczymy na zakupy. - szturchnęła mnie w ramie.
- Nie... Tylko nie zakupy z dziewczynami - jęknął Duff.
- Marry, to możemy pójść jak chłopaki pojadą do siebie, co? - uśmiechnęłam się do niej, chcąc dogodzić Marry i Duffowi.
- No też możemy - odwzajemniła uśmiech.
- To kiedy się spotykamy? - zapytał Will.
- Ja mogę tak iść - podniosłam ręce do góry.
- Ja w sumie też - powiedział Duff stając obok mnie. Przyjrzałam mu się uważniej. Jak zawsze miał roztargane włosy w trzech, czy czterech kolorach; odcieniach blondu, czarni, czerwieni i brązu. Miał na sobie czarne spodenki niej więcej przed kolna i tego samego koloru bluzkę z logiem The Ramones. Aż się uśmiechnęłam na jej widok. Chłopaki w między czasie poszli do siebie, do pokoju.
- Tooo... Ja za pięć minut będę na dole - powiedziała zmieszana brunetka i poleciała jak najszybciej mogła na górę domu. Duff zaczął się śmiać.
- O co chodzi? - zapytałam zdezorientowana.
- Nie ważne... - machnął ręką, a na jego twarzy pojawił tak jakby zadziorny uśmiech.
- Oj, no weź mów - szturchnęłam go łokciem w żebro.
- No bo...  Ale nie powiesz tego chłopakom? - pokręciłam głową. - Bo Marry spodobał się Jeff.
- Hmmm... - przybrałam filozoficzny tok myślenia. - To wcale nie jest taki dziwne. Po ubiegłorocznych wakacjach to... To nawet nie jest głupie.
- Dlaczego? - zdziwił się.
- Bo była taka akcja, że ja się podobałam Willowi, co nie?
- Nie dziwie się mu - przyznał, a ja zaczęłam się rumienić.
- Ale nie o ty, nie o tym, Duff. Także... Wiesz, jak była u mnie Marry to zrobiliśmy sobie takie popołudnie za moim domem. No wiadomo, było trochę alkoholu, co nie? I w końcu James do mnie zadzwonił, więc poleciałam odebrać. Po chwili Will był też u mnie w domu. W między czasie Jeff z Marry złożyli się o to, że jeżeli on wróci ze mną, to Marry go pocałuje... - zobaczyłam jak we troje schodzą ze schodów.
- I...?
- I go pocałowała, bo razem wróciliśmy - ciągle patrzyłam na nich spowalniając to co mówię. - Tak mniej więcej to wyglądało - popatrzyłam na niego.
- Aha - mruknął i patrzył raz na Marry, raz na Jeffa. - Nawet do siebie pasują - kiwnął głową.
- Kto? - zapytała przyjaciółka.
- Yyy... No, James i Rebecca - palnął Duff łapiąc się za tył głowy. Wywróciłam oczami.
- No dzięki - burknęłam.
- Ej, to dla ciebie powinien być komplement - zauważyła brunetka.
- Tak, ale... To idziemy? - przerwałam sobie samej.
- Tak! - krzyknęli wszyscy.
Poszliśmy tam gdzie mówiłam. Droga zajęła nam jakąś niecałą godzinę.

- Reb, da się bliżej podejść? - zapytał Will podchodząc do mnie z błyszczącymi oczami. Byliśmy jakieś 200, czy 300 metrów od tych, że tak się wyrażę liter.
- Tak. A co chcesz iść dalej?
- Tak.
- To idziemy - rzuciłam i ruszyliśmy piątką na górę.

Po spędzeniu pod "literami" jakiś dwóch godzin poszliśmy spowrotem do domu. Po zjedzeniu pseudo obiadu. Poszliśmy na plaże pospacerować.

Przykre wieści...

Tak jak mówi nagłówek nie mam rozdziału, ale za to może nie złe wiadomości, ale nie za fajne.

Po pierwsze... Mam wene, ale rozdział się nie piszę.
Po drugie... Nie ma  czasu wchodzić na bloggera. Przynajmniej jak narazie.
Po trzecie... Walka o oceny trwa i nie mam czasu na nic, bo ciągle nauczyciele chcą więcej i więcej.
Po czwarte... Idę do liceum i martwię się, czy mnie przyjmą. Okazuje się że na tą klasę co chce iść jest 41 osób na 32 miejsca.
Po piąte... Mam zaległości u Was. Za co bardzo przepraszam.

Także możliwe, że jakoś po 25-tym czerwca zacznę nadrabiać zaległości i pisać rozdziały.

PS. Jak na dzień 16 czerwca zaczynam powoli nadrabiać. W nocy zacznę kolejne czytać.