Jestem na siebie zła...

Ludzie, dzisiaj miał pojawić się rozdział!
I się nie pojawił i nie pojawi chyba jeszcze do kolejnego weekendu.
A wiecie dlaczego?
Bo jestem zbyt leniwa i nie skończyłam tego co pisałam. Jak widać mogę sobie obiecywać... -,-

Także naprawdę przepraszam, ale dzisiaj na pewno nic się tutaj nie pojawi. No całkiem możliwe, że na tygodniu tak, ale nie dzisiaj. Mam za dużo na głowie. Pewnie zrozumiecie.
Nie da się połączyć najlepszego liceum z brakiem nauki i do tego z prowadzeniem bloga. Albo rybki albo akwarium. Nie tylko ja się odmóżdżam w mojej nowej szkole. Moje koleżanki zamiast pisać "życie" napisały "rzycie". Mogłabym się zacząć wyżalać, że jest źle, masakrycznie i że mam zapierdol, ale nie. Nie będę. Nie chce żebyście pomyśleli sobie, że skończę tego bloga, czy coś. Nie lubię takiego myślenia.


Mam prośbę. Jeszcze. Zanim połowa z Was się na mnie po obraża...
Mianowicie...
Znacie, czytacie i polecacie jakieś jeszcze mało znane, rozwijające się blogi? :)
Bo widzę, że większość, których czytałam, albo zawiesza blogi, albo przestaje mnie informować, że cokolwiek dodaje, a ja nie mam jak sprawdzać, gdyż jestem na telefonie i on nie ma opcji tak jak na normalnym blogerze...

Trish.

Rozdział 35

Wi-fi na informatyce naprawdę pomaga. Dodaję rozdział :D. No właściwie to pół planowanego, bo zaczynam już go męczę. I nawet mam lenia i nie chce mi się poprawiać.
Poprawki, opinie oraz komentarze zostawiam Wam.
Zapraszam do czytania :)



Cliff przybył akurat na równo siódmą. Chłopaki poszli zrobić próbę. Jenak po kilku minutach przyszedł (po mnie) James. Stał na końcu holu prowadzącego do ich garderoby, czy co tam było... Oj mniejsza jak to się nazywało i lustrował mnie tym swoim spojrzeniem.
- Chodź! - krzyknął do mnie podchodząc coraz bliżej. - Przecież chciałaś poznać Cliffa.
- Ano tak - dalej patrzyłam na postać blondyna. Poczułam się tak jakbym widziała go za pierwszym razem. Wtedy na Florydzie, na koloniach, na plaży, kiedy z Duffem zasłonili mi słońce. Mój Boże... Rebeka uspokój się... Nie chcesz żeby historia się powtórzyła... Tak, nikt dwa razy nie wchodzi do tej samej rzeki. A nawet jakby tak to... Przecież on nie długo wyjeżdża do San Francisco. Głupia jesteś.
- No chodź, nie będziemy czekać na ciebie całą próbę - usłyszałam jego poirytowany głos.
Poszłam za nim. Zaczął mi opowiadać po raz już setny o tym jak znaleźli Cliffa na którymś koncercie.
- Nie chce być wredna, ale opowiadasz mi to już po raz setny - wreszcie to powiedziałam.
- O dzięki - spojrzał na mnie z podzięką w oczach.
- Prosz.
Weszliśmy do tego "pokoju" gdzie mieli próbę. Pierwsze co zauważyłam to wzrok chłopaków na mnie. Cliff od razu do mnie podszedł. Pewnie mu James powiedział, że chce go bardzo poznać i że po mnie pójdzie.
- Jestem Cliff, slyszałem, że bardzo chciałaś mnie poznać - A nie mówiłam!
- Tak. Jestem Rebeka - uśmiechnęłam się do niego przyjaźnie.
Chwilę później zaczęli próbę. Tak jak mówił zepół, Cliff wymiatał na tej gitarze basowej. To co on robił było piękne i to bardzo. Tylko się nie wzrusz...
Ale przechodząc do reszty zespołu i próby. Chłopaki zagrali kilka coverów Misfits, Diamond Head, a na koniec Lars chciał grać Iron Maiden. Dave miał na to wszystko wyjebane i to olał, James jakoś za specjalnie nie chciał grać, a Cliff się nie odzywał. Jednak po tym jak perkusista zaczął robić awanturę, wokalista zgodził się. Zagrali dwa, czy trzy utwory z repertuaru Żelaznych Dziewic. Jednak to nie było to samo co oryginał, nie dorównają im. Kiedy skończyli próbę, jakiś koleś zabrał mi zespół na scene, a ochraniarze (sekjuriti kurwa xD) wyjebali mnie pod scene mówiąc, że po koncercie będę mogła wejść "za kulisy". Tak bardzo fajnie.
Jednak nie było tak źle pod tą sceną. Chłopaki grali zajebiście. Na początku zagrali kilka coverów Misfits i przeszli do swoich utworów, które przećwiczyli kiedy mnie nie było. Tłum szalał pod sceną.
Koncert skończył się koło 21. Lars porwał mnie samo kiedy miałam wychodzić z budynku.
- Chodź, obiecałaś nam, że przyjdziesz po naszym występie - zaczął mnie ciągnąć do ich garderoby.
- Tak? - zdziwiłam się.
- Tak - pokiwał głową.
Dowlekł mnie do tego ich pokoju. Cliff samo przyszedł z łazienki, Dave jak zwykle miał wyjebane, a James kończył się ubierać.
Po tym jak się ogarnęli, poszliśmy do nich do domu. Tam piwo lało się strumieniami. Koło drugiej w nocy padłam im w salonie.

Reklama :D

Witajcie!

Robie reklamę, ale muszę i chcę. Uwielbiam bloga Fiery i Fly :D. Także Drogie Dzieci zapraszam na bloga przyjaciółek, gdzie piszą "przepis na Duffa" :D. you-are-so-fuckin-crazy.blogspot.com  - Bajki tysiaca i jednego Gunsa

Zapraszam i to bardzo. Zwłaszcza do czytania i komentowania ;)
Sama siedziałam dzisiaj na angielskim i przedsiębiorczości czytając.

Rozdział 34

To ten... Dodaje rozdział i szykuję już kolejny na lekcjach, czyli może się pojawić na tygodniu lub na weekendzie :). Zależy to od enterów :D. Wiem, że to jest krótkie, ale jakoś wyszłam z pisania długich rozdziałów. Przepraszam. To zapraszam do komentowania :D. I macie tekst mojego nauczyciela od edb jak opowiadał nam o broni:

- Wszystko może być bronią.
Czyli zabije Jamesa parasolką xD? - pierwsza myśl jaka wpadła mi do głowy.

To czytajcie i komentujcie i nie wiem co jeszcze, ale zapraszam :D.


- Chyba nie – wyszczerzył się blondyn, widziałam go profilem. Podeszłam jeszcze bliżej nich.
- Ale na pewno? – zapytałam dla pewności. Odwrócił się przodem do mnie. Jego blond szopa zaczęła wiać razem z wiatrem.
- Tak - upewnił mnie, kiwnęłam głową na znak, że rozumiem. Ale jakoś specjalnie nie chciałam przyjąć tego do wiadomości. Sama kiedyś jeździłam na desce. Tak, jak miałam z 13-14 lat i czasami z Jeffem na roku szkolnym. Więc wiem jak to się wyjebać z deski i skręcić sobie kostkę nawet o tym nie wiedząc. Ale kostka to nie kolano, więc co się przejmujesz? A się przejmuję, bo... Bo... Bo sama nie wiem. Jakaś nadopiekuńczość, czy jak? Na to wygląda. Wzruszyłam ramionami i pomogłam razem ze Slashem wstać temu blondasowi. Chwile jeszcze potrzymał się za to swoje kolano, a potem wyprostował się.
- Chyba mi już przeszło - zamruczał pod nosem i wziął w rękę deskorolkę. Nagle poczułam chęć pojeżdżenia na tym. Zaczęłam patrzeć się na nią jak zahipnotyzowana. Wreszcie mulat zaczął znacząco chrząkać, podniosłam głowę.
- Umiesz jeździć? - spytał blondyn.
- Kiedyś umiałam, jak byłam młodsza - odpowiedziałam obojętnie, spojrzeli na mnie ciekawsko. - No co?
- Nic... - Mógłbyś się przedstawić - zaproponował Slash blondynowi.
- Yyy... No w sumie tak - złapał się za tył szyi. - Jestem Steven - przedstawił się.
- Rebecca - uśmiechnęłam się i oboje w tym samym czasie podaliśmy sobie dłonie. We trójkę wybuchliśmy śmiechem.

Pół godziny później Steven przypominał mi najróżniejsza "akrobacje", a Slash jeździł na swoim BMXie. Przypomniało mi się, że gdzieś w domu mam schowaną deskę, bo chyba z dwa lata temu mama przywiozła mi ją z Lafayette.
- Chłopaki! - krzyknęłam podjeżdżając pod nich i to w dosłownym tego słowa znaczeniu. Wjechałam w rower Saula mało co nie zderzając się z chłopakiem. Parsknęli śmiechem, a ja się zawstydziłam. - To ten... Miałam do was małą sprawę - wstałam z podłoża.
- Jaką? - zapytał mulat.
- Wal śmiało - powiedział blondynowaty.
- Bo ten... Gdzieś w domu mam deskę i ten... Mogłabym po nią pójść? - w końcu udało mi się to powiedzieć
- Jasne, a daleko mieszkasz? - zapytał Steven.
- Yyy... No na Bel Air - odpowiedziałam. Do domu było ponad godzinę, ale jakby się pośpieszyć to z pół by wyszło.
- To tak trochę daleko - podrapał się po głowie Slash. - Możemy pójść z tobą - zaproponował.
Zgodziłam się i ruszyliśmy pod mój dom. Droga zajęła nam jakoś ponad pół godziny przy miłej rozmowie o muzyce, sporcie, mieście i o wszystkim o czym można było porozmawiać.
Szukanie deski zajęło mi godzinę. Nie chciało nam się wracać więc pojechaliśmy na plaże na Santa Monica. Siedzieliśmy tam do późna, późno też wróciłam o domu.

 ***

Zadzwonił do mnie telefon. Nawet nie spodziewała się go o tej porze i w tym dniu. Wszyscy znajomi mówili, ze nie mają czasu, przy okazji nawet ja nie miałam czasu. Dzisiaj dowalili nam prac pisemnych, zwłaszcza z angielskiego i historii.
- Halo? - podniosłam się z łóżka, właściwie to wychyliłam głowę zza niego i podniosłam słuchawkę telefony, który leżał pod łóżkiem.
- Hej, Reb. Idziesz na nasz koncert? - usłyszałam głos Jamesa. Moja reakcja  na słowo "koncert": O Boże... Znowu? Nie mam co robić tylko chodzić na koncerty?
- A kiedy jest? - zapytałam bez entuzjazmu. - I gdzie? - chłopak tylko coś burknął.
- Dzisiaj, wieczorem. U nas w Troubadour. To chyba będzie nasz ostatni koncert przed wyjazdem do San Francisco. Nawet Cliff przyjedzie - wytłumaczył. Aż się ucieszyłam. Zawsze chciałam poznać Cliffa, podobno wymiatał na basie.
- To wiesz co... - zaczęłam kombinować hamując swój zaciesz cisnący się na moją twarz. - Wiesz co... Pójdę z wami... - teraz było już słychać ten mój entuzjazm w głosie.
- To przyjedziemy po ciebie koło... Eeee... Osiemnastej - rzucił. - To do zobaczenia.
- Do zobaczenia - powiedziałam rozłaczając się. Spojrzałam na zegarek, aż się przestraszyłam. Wskazywał godzinę 17. Mam godzinę na zebranie się. O mój Boże. Ale ja nie wyglądam. Nawet nie jestem ubrana. Zerwałam się z łóżka i pobiegłam do łazienki. Związałam włosy w wysokiego kucyka, umyłam twarz i wyszłam z łazienki. Z szafy wybrałam bluzkę z czaszką Misfits, czarne podarte spodnie. Pomalowałam oczy czarną wyrazistą kreską i wypudrowałam lekko twarz. Po kilku minutach zeszłam na dół domu i zaczęłam wiązać swoje długie glany. Potem tupiąc po całym domu zjadłam jabko, popiłam sokiem pomarańczowym. Kilka sekund później usłyszałam trąbienie samochodu. Zgasiłam światło w kuchni i zakladając ramoneskę wyleciałam z domu. Jednak w połowie drogi klepnęłam się w twarz. Usłyszałam śmiech chłopaków. Wróciłam się i zamknęłam dom przy okazji zabierając naszykowane pieniądze. Po kilku sekundach wsiadłam do wana, który należał do zespołu.
- Wreszcie... - westchnął Dave.
- Coś ci nie pasuje? - zapytałam z pretensją w głosie.
- Tak - odpowiedział pożerając mnie wzrokiem. Od zawsze jakoś nie za specjalnie się dogadywałam z tym rudowłosym człowiekiem.
- Skończyliście już? - odezwał się James.
- Tak - spojrzeliśmy na siebie wściekłym wzrokiem i razem odpowiedzieliśmy.
- To może dla pewności zamienię się miejscem z Davem. Żebyście się tam z tyłu nie pozabijali - zaproponował Lars.
- Z chęcią, przynajmniej będę miała z kim porozmawiać - zgodziłam się. Lars wyszedł z samochodu, po nim Dave. Kiedy wsiedli spowrotem do samochodu ruszyliśmy śpiewając Diamond Head z kasety, którą włączył Jaymz w trakcie kiedy oni robili wymianę. Po kwadransie byliśmy na miejscu. Wszyscy wysiedliśmy z wana i ruszyliśmy do środka baru. Ich menadżer dał nam przepustki. Dziwne, że wiedział o mnie.
- Kiedy wasz koncert się zaczyna? - zapytałam chłopaków. Dave na mnie głupio spojrzał, Lars wzruszył ramionami, a James mi odpowiedział:
- Planowany jest na 19:30, ale nie wiadomo kiedy będzie na miejscu Cliff.
- Aa okej - pokiwałam głową, rozglądnęłam się po pomieszczeniu. Jakoś za specjalnie to tu nie było, ale atmosfera tutaj panująca jest niezwykle miła jak na bary.

Takie tam heheszki :D

No to takie tam pozdrowienia ze szkoły, z edb i matmy na raz. Wiem, że jestem pierdolnięta na mózg, bo jestem na mat fizach a nie na humanie, ale lubie to <3.
Rozdział niedługo dodam. W końcu :D.

Mam pytanie. Co sądzicie o nowej akcji bloga? Oraz zapraszam do komentowania :D

Rozdział 33

I jest! Nowy. Wyjątkowo krótki. Chyba najkrótszy w całej historii mojego bloga. Wiem, ze głupio skończony i ogólnie nic nie pasuje do siebie, ale jest. Mam kolejne do napisania i jeszcze muszę dodać na drugiego bloga.
Macie, możecie ponarzekać :D. Z chęcią poczytam.


Listopad 1982 roku.

Minęło ponad trzy i pół roku. Wszystko się pozmieniało. Moje życie to już w ogóle. Zwłaszcza po tym jak przyjechałam do LA.

No tak, co mogę powiedzieć? Dużo i to bardzo dużo.

Ale opowiem w skrócie jak to było. Po przyjeździe matka kazała mi się spotkać z Jamesem, którego miałam całkowicie w dupie. Tak jak powiedziałam Mary miałam straszne wyrzuty sumienia od tego, że przespałam się z Duffem, ale Jamesowi tego nie powiedziałam. Nie mogłabym! Zresztą obiecaliśmy sobie, że nikt więcej się o tym nie dowie. Jamesowi powiedziałam, że przemyślałam trochę to co się między mami działo i stwierdziłam, że to bez sensu. Chłopak po jakimś tygodniu ciszy zgodził się i zostaliśmy "przyjaciółmi". Do końca liceum, do czerwca mówiliśmy sobie tylko "cześć". Gdzie pod koniec brakowało mi jego towarzystwa. Było mi głupio i dziwnie, bo potrzebowałam przyjaciół, a jedna przyjaciółka ze szkoły i Lars, który ciągle mi gadał żebym porozmawiała z chłopakiem mi nie wystarczało. No oczywiście byli jeszcze Will z Jeffem i Mary z Duffem, ale przez listy to nie to samo co mieć ich obok siebie. Na zakończenie ostatnich klas liceum, Lars z Jamesem przyszli lekko wstawieni i "porwali" mnie tuż po rozdaniu świadectw i dyplomów zakończenia szkoły i zdania egzaminów. Oczywiście nie było nas na zdjęciach i kronice, ale za to fajnie się bawiliśmy u mnie nad basenem z piwem pod pachą. Schlaliśmy się i zostaliśmy przyjaciółmi już naprawdę. Teraz jest tak, że przychodzimy do siebie. Chociaż chłopaki mają zespół i niedługo wyjeżdżają do San Francisco, bo basista ich zespołu postawił warunek, że mają tam zamieszkać. Niedługo wydają pierwszą płytę. To już jest sukces! To teraz z innej strony… Z Mary i Duffem ciągle utrzymuje kontakt, głownie przez listy. Chociaż przez jedno lato pojechałam do wujka Harrisa na dwa miesiące, bo matka miała mnie dosyć, a on mnie zapraszał od kilku lat do siebie. Także towarzyszyłam Iron Maiden w tournee po Ameryce Północnej w '81. Chłopaki z zespołu myśleli, że jestem o wiele młodsza. Kiedy tak przyjechałam do nich zdziwili się, sam Steven był pod wrażeniem, że tak wyrosłam. Widział mnie jeszcze jak miałam z pięć lat.

***

- Dziewczyno, coś ci wypadło! – Dobiegł mnie jakiś męski głos za mną. Odwróciłam się aby zobaczyć kto to. - Ojej, przepraszam, myślałem, że jesteś o wiele młodsza – moim oczom ukazał się chłopak. Dokładnie to brunet o dłuższych kręconych włosach wyglądających jak świderki, był niewiele wyższy ode mnie i chyba nie wiele starszy. Przynajmniej tak mi się wydawało. Ubrany w czarne jeansowe spodnie, ciemnoszarą bluzkę i skórzaną kurtkę z podwiniętymi rękawami. W prawej ręce trzymał moje okulary, które rozpadły się na pół.

- O mój Boże! Moje okulary! – krzyknęłam łapiąc się dłońmi za policzki.

- Pewnie musiały być drogie?

- Nie, ale bardzo ważne dla mnie – krzywo się uśmiechnęłam. – Jestem Rebecca – spojrzałam na chłopaka i wyciągnęłam rękę w jego stronę. – A ty? – W tej samej chwili zauważyłam, że jest jednak w moim wieku, jak nie nawet młodszy.

- Slash… ale tak naprawdę to Saul Hudson – przedstawił się i zaczął mi się przyglądać. No tak, jakoś za specjalnie to ja nie wyglądałam. Miałam na sobie stare, znoszone, jasno jeansowe spodenki mojej mamy, szary luźny podkoszulek i czarne trampki i na to jasno jeansowa koszula mojego taty, która sięgała mi do połowy ud. Włosy to oczywiście jeden wielki nieogarnięty mop. Nawet ich nie uczesałam.

- Czyli mam na ciebie mówić Slash, rozumiem? – spytałam dla pewności.

- Tak - uśmiechnął się. Jaki on miał słodki ten uśmiech, na dodatek jeszcze jego ciemne oczy zaczęły wesoło błyszczeć.

- Okej, zrozumiałam. A teraz mogłabym odzyskać swoje okulary? – wyciągnęłam dłoń w jego kierunku.

- Tak, jasne.

Właśnie miał mi podawać moje rozbite okulary, kiedy usłyszeliśmy jak ktoś się wyjebał. A że było to w parku, gdzie jeździło dużo deskorolkarzy to było normą, że ktoś zjebał się z deski. Zaśmiałam się, właściwie to zachichotałam i we dwoje spojrzeliśmy w to miejsce skąd dochodził odgłos upadku.

- O kurwa! Moje kolano! – krzyknął blondyn obejmując swoją część ciała.

- Nic ci nie jest? – podleciał do niego Slash i klepnął go porządnie w ramie. Znowu się zaśmiałam. Podeszłam do nich z zacieszem na twarzy. Czułam, że to nie będzie taka sobie przelotna znajomość.

Rozdział 32

Jak chciałam coś napisać to nie mogłam. Macie krótki i mam już kilka do opracowania i myślę, że może w październiku jeszcze dodam z jeden.
Było tego więcej, ale mi się DZIWNYM cudem usunęło.
Zapraszam do czytania.



- Mamo! Już jesteś! - krzyknęłam widząc moją rodzicielkę przed domem państwa Wissar. - Myślałam, że przyjedziesz później.
- Nie. Chciałam zabrać cię do domu na urodziny. Jeszcze niecały tydzień, a do Los Angeles nie jedzie się trzech godzin tylko ponad półtora dnia. Jeszcze James się o ciebie wypytuje. Nie! Wczoraj zaczął pod pretekstem, że miałaś do niego zadzwonić, a nie dzwonisz - powiedziała, a ja zrobiłam wielkie oczy. A no tak. Kiedyś obiecałam mu to, ale po dniu wypadło mi to z głowy.
- Yyy... No bo miałam do niego zadzwonić, ale wypadło mi z głowy - wytłumaczyłam się. - A kiedy masz zamiar ruszać spowrotem do domu? - zapytałam.
- Wszystko zależy od Anne - wzruszyła ramionami. - Ale mam nadzieję, że za dwa dni. Gdzie ona jest?
Spojrzałam za siebie i ujrzałam Marry, jej tatę i mamę.
- Yy... W domu. Właśnie odbywają rozmowę - odwróciłam się do niej. Nagle przy drzwiach pojawiła się córka z matką. O nie! Czas witań rozpoczęty.
- Och, Florence... Jak ja cię dawno nie widziałam... Widzę, że przez tą przeprowadzkę i kalifornijskie słońce wyładniałaś...
Miałam ochotę komuś przyłożyć, albo lepiej schować się, bo to co tu się działo to jedna wielka masakra. Marry zaczęła się śmiać słysząc to.
- Czy one zawsze muszą sobie tak słodzić? - zapytałam ze spokojem w głosie.
- Chyba tak. My też takie będziemy - powiedziała z uśmiechem na twarzy. - Też będziemy się tak odmładzać? - zapytała z lekkim obrzydzeniem w głosie.
- Na to wychodzi - wreszcie się uśmiechnęłam.
- Czego ty taka bez uśmiechu chodziłaś dzisiaj?
- Bo mama przyjechała i wspomniała o Jamesie. Wiesz, że on się o mnie wypytywał?
- Nie, a to źle? - weszła przede mnie. - Chodź siądziemy i pogadamy - wskazała głową na fotele ustawione przy końcu tylnej werandy domu.
- Okej - burknęłam.
- Reb, ciesz się, że ktoś się tobą interesuje - usiadła po turecku w jednym z trzech foteli.
- Ale po co? Przez to co zrobiłam wtedy u Matta mam wyrzuty sumienia. Nie chcę być z Jamesem. Chciałabym żebyśmy byli przyjaciółmi, ale to tera raczej nie możliwe... - zaczęłam się wyżalać do przyjaciółki.
- Reb, dlaczego widzisz to wszystko tak pesymistycznie. A może będzie tak, że razem tak stwierdzicie i na najbliższym spotkaniu powiecie sobie właśnie to - zaproponowała.
- Też tak może być, ale to raczej nie jest możliwe - pokręciłam głową.
- Jest. Może jesteście wyjątkiem od reguły. Może właśnie tak będzie. Nie myśl pesymistycznie - poklepała mnie po ramieniu.
- No dobra. Spróbuje - na mojej twarzy pojawił się uśmiech.
- Dziewczynki! Idziecie z nami na obiad do restauracji? - zapytał ojciec Marry.
- Yyy... - zacięłam się.
- Chyba raczej nie. Zamówimy sobie pizzę i zaprosimy Duffa do domu, albo pójdziemy z nim, co ty na to? - odpowiedziała jemu.
- Jak chcecie.
 Kiwnęłam głową na znak, że rozumiem. Za to Marry popatrzyła na ojca jak na kogoś, kto jej nie rozumie.
- Ale mi chodziło o konkrety, tato - mruknęła.
- Ale co ja ci mogę powiedzieć? - podszedł do nas. - Co? Żebyś nigdzie nie szła? - pokiwała głową. - Nie. A czy ja ci kiedykolwiek czegoś zabraniałem?
- Tak. Jak byłam mała to zabraniałeś mi przechodzić przez ulice - powiedziała z powagą. Zaśmiałam się.
- Marry nie przesadzaj. Mi też nie pozwalali przechodzić przez ulice i na dodatek prowadzili mnie do szkoły, która była trzy ulice dalej za rękę - powiedziałam ledwo co wytrzymując komizm tej sytuacji.
- No tak, pamiętam. Jak we dwie prowadzali nas do szkoły, z tymi wielkimi plecakami... - zaczęła wspominać.
- No dobra dziewczyny. My tu chcemy iść, a wy tutaj gadu gadu, a ja miałem jeszcze po pytaniu do was - przerwał nam pan Wissar.
- Proszę mówić - spojrzałam na niego.
- Tak, tato. Mów. Słuchamy - przyjaciółka odwróciła się do niego przodem.
- Pierw do Reb... Czy twoja mama wszystko je? - padło pytanie do mnie.
- Yy... No chyba tak - odpowiedziałam po dokładniejszym zastanowieniu się, potem dla ponownego przypomnienia czy przypadkiem czegoś nie zapomniałam zaczęłam wyliczać na palcach. - Mięso je, ryby też, warzywa też, słodycze tak samo. Wszystko je.
- Och. No dzięki - uśmiechnął się do mnie i zwrócił się z pytaniem do swojej córki. - Mów ile zostawić wam pieniędzy na jedzenie.
- To ja pójdę do mamy w takim razie... - wskazałam kciukiem na drzwi i już miałam wstawać.
- Nie, zostań - zatrzymał mnie.
- No ale...
- Nie ma ale. Marry, mów ile mam wam zostawić.
- Yyy... Nie wiem. Ile dasz. My sobie jakoś poradzimy - odpowiedziała.

Zostawił nam kasę i poszli gdzieś na miasto. My zebrałyśmy się w ciągu piętnastu minut i ruszyliśmy do Duffa śpiewając piosenki z dzieciństwa. Z Żyrafą zaswędzaliśmy się gdzieś na zadupie Seattle. Wróciliśmy po jedenastej. Rodziców dalej nie było w domu i Duff został z nami, bo udawałyśmy, że boimy się ciemności.
Pierwsze co zrobiliśmy to poszliśmy do pokoju Mary. Po pierwszej padliśmy wszyscy na jednym łóżku grając w karty.

Trzy dni później musiałyśmy z mamą jechać. Droga zajęła nam jakieś 2 dni i nie była męcząca. Przynajmniej dla mnie. Na początku wyłam jak głupia, Mary tak samo. Duff nas pocieszał i ciągle powtarzał żebyśmy nie płakały. Co jak co było jeszcze gorzej.