Reklama :D

Witajcie!

Robie reklamę, ale muszę i chcę. Uwielbiam bloga Fiery i Fly :D. Także Drogie Dzieci zapraszam na bloga przyjaciółek, gdzie piszą "przepis na Duffa" :D. you-are-so-fuckin-crazy.blogspot.com  - Bajki tysiaca i jednego Gunsa

Zapraszam i to bardzo. Zwłaszcza do czytania i komentowania ;)
Sama siedziałam dzisiaj na angielskim i przedsiębiorczości czytając.

Rozdział 34

To ten... Dodaje rozdział i szykuję już kolejny na lekcjach, czyli może się pojawić na tygodniu lub na weekendzie :). Zależy to od enterów :D. Wiem, że to jest krótkie, ale jakoś wyszłam z pisania długich rozdziałów. Przepraszam. To zapraszam do komentowania :D. I macie tekst mojego nauczyciela od edb jak opowiadał nam o broni:

- Wszystko może być bronią.
Czyli zabije Jamesa parasolką xD? - pierwsza myśl jaka wpadła mi do głowy.

To czytajcie i komentujcie i nie wiem co jeszcze, ale zapraszam :D.


- Chyba nie – wyszczerzył się blondyn, widziałam go profilem. Podeszłam jeszcze bliżej nich.
- Ale na pewno? – zapytałam dla pewności. Odwrócił się przodem do mnie. Jego blond szopa zaczęła wiać razem z wiatrem.
- Tak - upewnił mnie, kiwnęłam głową na znak, że rozumiem. Ale jakoś specjalnie nie chciałam przyjąć tego do wiadomości. Sama kiedyś jeździłam na desce. Tak, jak miałam z 13-14 lat i czasami z Jeffem na roku szkolnym. Więc wiem jak to się wyjebać z deski i skręcić sobie kostkę nawet o tym nie wiedząc. Ale kostka to nie kolano, więc co się przejmujesz? A się przejmuję, bo... Bo... Bo sama nie wiem. Jakaś nadopiekuńczość, czy jak? Na to wygląda. Wzruszyłam ramionami i pomogłam razem ze Slashem wstać temu blondasowi. Chwile jeszcze potrzymał się za to swoje kolano, a potem wyprostował się.
- Chyba mi już przeszło - zamruczał pod nosem i wziął w rękę deskorolkę. Nagle poczułam chęć pojeżdżenia na tym. Zaczęłam patrzeć się na nią jak zahipnotyzowana. Wreszcie mulat zaczął znacząco chrząkać, podniosłam głowę.
- Umiesz jeździć? - spytał blondyn.
- Kiedyś umiałam, jak byłam młodsza - odpowiedziałam obojętnie, spojrzeli na mnie ciekawsko. - No co?
- Nic... - Mógłbyś się przedstawić - zaproponował Slash blondynowi.
- Yyy... No w sumie tak - złapał się za tył szyi. - Jestem Steven - przedstawił się.
- Rebecca - uśmiechnęłam się i oboje w tym samym czasie podaliśmy sobie dłonie. We trójkę wybuchliśmy śmiechem.

Pół godziny później Steven przypominał mi najróżniejsza "akrobacje", a Slash jeździł na swoim BMXie. Przypomniało mi się, że gdzieś w domu mam schowaną deskę, bo chyba z dwa lata temu mama przywiozła mi ją z Lafayette.
- Chłopaki! - krzyknęłam podjeżdżając pod nich i to w dosłownym tego słowa znaczeniu. Wjechałam w rower Saula mało co nie zderzając się z chłopakiem. Parsknęli śmiechem, a ja się zawstydziłam. - To ten... Miałam do was małą sprawę - wstałam z podłoża.
- Jaką? - zapytał mulat.
- Wal śmiało - powiedział blondynowaty.
- Bo ten... Gdzieś w domu mam deskę i ten... Mogłabym po nią pójść? - w końcu udało mi się to powiedzieć
- Jasne, a daleko mieszkasz? - zapytał Steven.
- Yyy... No na Bel Air - odpowiedziałam. Do domu było ponad godzinę, ale jakby się pośpieszyć to z pół by wyszło.
- To tak trochę daleko - podrapał się po głowie Slash. - Możemy pójść z tobą - zaproponował.
Zgodziłam się i ruszyliśmy pod mój dom. Droga zajęła nam jakoś ponad pół godziny przy miłej rozmowie o muzyce, sporcie, mieście i o wszystkim o czym można było porozmawiać.
Szukanie deski zajęło mi godzinę. Nie chciało nam się wracać więc pojechaliśmy na plaże na Santa Monica. Siedzieliśmy tam do późna, późno też wróciłam o domu.

 ***

Zadzwonił do mnie telefon. Nawet nie spodziewała się go o tej porze i w tym dniu. Wszyscy znajomi mówili, ze nie mają czasu, przy okazji nawet ja nie miałam czasu. Dzisiaj dowalili nam prac pisemnych, zwłaszcza z angielskiego i historii.
- Halo? - podniosłam się z łóżka, właściwie to wychyliłam głowę zza niego i podniosłam słuchawkę telefony, który leżał pod łóżkiem.
- Hej, Reb. Idziesz na nasz koncert? - usłyszałam głos Jamesa. Moja reakcja  na słowo "koncert": O Boże... Znowu? Nie mam co robić tylko chodzić na koncerty?
- A kiedy jest? - zapytałam bez entuzjazmu. - I gdzie? - chłopak tylko coś burknął.
- Dzisiaj, wieczorem. U nas w Troubadour. To chyba będzie nasz ostatni koncert przed wyjazdem do San Francisco. Nawet Cliff przyjedzie - wytłumaczył. Aż się ucieszyłam. Zawsze chciałam poznać Cliffa, podobno wymiatał na basie.
- To wiesz co... - zaczęłam kombinować hamując swój zaciesz cisnący się na moją twarz. - Wiesz co... Pójdę z wami... - teraz było już słychać ten mój entuzjazm w głosie.
- To przyjedziemy po ciebie koło... Eeee... Osiemnastej - rzucił. - To do zobaczenia.
- Do zobaczenia - powiedziałam rozłaczając się. Spojrzałam na zegarek, aż się przestraszyłam. Wskazywał godzinę 17. Mam godzinę na zebranie się. O mój Boże. Ale ja nie wyglądam. Nawet nie jestem ubrana. Zerwałam się z łóżka i pobiegłam do łazienki. Związałam włosy w wysokiego kucyka, umyłam twarz i wyszłam z łazienki. Z szafy wybrałam bluzkę z czaszką Misfits, czarne podarte spodnie. Pomalowałam oczy czarną wyrazistą kreską i wypudrowałam lekko twarz. Po kilku minutach zeszłam na dół domu i zaczęłam wiązać swoje długie glany. Potem tupiąc po całym domu zjadłam jabko, popiłam sokiem pomarańczowym. Kilka sekund później usłyszałam trąbienie samochodu. Zgasiłam światło w kuchni i zakladając ramoneskę wyleciałam z domu. Jednak w połowie drogi klepnęłam się w twarz. Usłyszałam śmiech chłopaków. Wróciłam się i zamknęłam dom przy okazji zabierając naszykowane pieniądze. Po kilku sekundach wsiadłam do wana, który należał do zespołu.
- Wreszcie... - westchnął Dave.
- Coś ci nie pasuje? - zapytałam z pretensją w głosie.
- Tak - odpowiedział pożerając mnie wzrokiem. Od zawsze jakoś nie za specjalnie się dogadywałam z tym rudowłosym człowiekiem.
- Skończyliście już? - odezwał się James.
- Tak - spojrzeliśmy na siebie wściekłym wzrokiem i razem odpowiedzieliśmy.
- To może dla pewności zamienię się miejscem z Davem. Żebyście się tam z tyłu nie pozabijali - zaproponował Lars.
- Z chęcią, przynajmniej będę miała z kim porozmawiać - zgodziłam się. Lars wyszedł z samochodu, po nim Dave. Kiedy wsiedli spowrotem do samochodu ruszyliśmy śpiewając Diamond Head z kasety, którą włączył Jaymz w trakcie kiedy oni robili wymianę. Po kwadransie byliśmy na miejscu. Wszyscy wysiedliśmy z wana i ruszyliśmy do środka baru. Ich menadżer dał nam przepustki. Dziwne, że wiedział o mnie.
- Kiedy wasz koncert się zaczyna? - zapytałam chłopaków. Dave na mnie głupio spojrzał, Lars wzruszył ramionami, a James mi odpowiedział:
- Planowany jest na 19:30, ale nie wiadomo kiedy będzie na miejscu Cliff.
- Aa okej - pokiwałam głową, rozglądnęłam się po pomieszczeniu. Jakoś za specjalnie to tu nie było, ale atmosfera tutaj panująca jest niezwykle miła jak na bary.

Takie tam heheszki :D

No to takie tam pozdrowienia ze szkoły, z edb i matmy na raz. Wiem, że jestem pierdolnięta na mózg, bo jestem na mat fizach a nie na humanie, ale lubie to <3.
Rozdział niedługo dodam. W końcu :D.

Mam pytanie. Co sądzicie o nowej akcji bloga? Oraz zapraszam do komentowania :D

Rozdział 33

I jest! Nowy. Wyjątkowo krótki. Chyba najkrótszy w całej historii mojego bloga. Wiem, ze głupio skończony i ogólnie nic nie pasuje do siebie, ale jest. Mam kolejne do napisania i jeszcze muszę dodać na drugiego bloga.
Macie, możecie ponarzekać :D. Z chęcią poczytam.


Listopad 1982 roku.

Minęło ponad trzy i pół roku. Wszystko się pozmieniało. Moje życie to już w ogóle. Zwłaszcza po tym jak przyjechałam do LA.

No tak, co mogę powiedzieć? Dużo i to bardzo dużo.

Ale opowiem w skrócie jak to było. Po przyjeździe matka kazała mi się spotkać z Jamesem, którego miałam całkowicie w dupie. Tak jak powiedziałam Mary miałam straszne wyrzuty sumienia od tego, że przespałam się z Duffem, ale Jamesowi tego nie powiedziałam. Nie mogłabym! Zresztą obiecaliśmy sobie, że nikt więcej się o tym nie dowie. Jamesowi powiedziałam, że przemyślałam trochę to co się między mami działo i stwierdziłam, że to bez sensu. Chłopak po jakimś tygodniu ciszy zgodził się i zostaliśmy "przyjaciółmi". Do końca liceum, do czerwca mówiliśmy sobie tylko "cześć". Gdzie pod koniec brakowało mi jego towarzystwa. Było mi głupio i dziwnie, bo potrzebowałam przyjaciół, a jedna przyjaciółka ze szkoły i Lars, który ciągle mi gadał żebym porozmawiała z chłopakiem mi nie wystarczało. No oczywiście byli jeszcze Will z Jeffem i Mary z Duffem, ale przez listy to nie to samo co mieć ich obok siebie. Na zakończenie ostatnich klas liceum, Lars z Jamesem przyszli lekko wstawieni i "porwali" mnie tuż po rozdaniu świadectw i dyplomów zakończenia szkoły i zdania egzaminów. Oczywiście nie było nas na zdjęciach i kronice, ale za to fajnie się bawiliśmy u mnie nad basenem z piwem pod pachą. Schlaliśmy się i zostaliśmy przyjaciółmi już naprawdę. Teraz jest tak, że przychodzimy do siebie. Chociaż chłopaki mają zespół i niedługo wyjeżdżają do San Francisco, bo basista ich zespołu postawił warunek, że mają tam zamieszkać. Niedługo wydają pierwszą płytę. To już jest sukces! To teraz z innej strony… Z Mary i Duffem ciągle utrzymuje kontakt, głownie przez listy. Chociaż przez jedno lato pojechałam do wujka Harrisa na dwa miesiące, bo matka miała mnie dosyć, a on mnie zapraszał od kilku lat do siebie. Także towarzyszyłam Iron Maiden w tournee po Ameryce Północnej w '81. Chłopaki z zespołu myśleli, że jestem o wiele młodsza. Kiedy tak przyjechałam do nich zdziwili się, sam Steven był pod wrażeniem, że tak wyrosłam. Widział mnie jeszcze jak miałam z pięć lat.

***

- Dziewczyno, coś ci wypadło! – Dobiegł mnie jakiś męski głos za mną. Odwróciłam się aby zobaczyć kto to. - Ojej, przepraszam, myślałem, że jesteś o wiele młodsza – moim oczom ukazał się chłopak. Dokładnie to brunet o dłuższych kręconych włosach wyglądających jak świderki, był niewiele wyższy ode mnie i chyba nie wiele starszy. Przynajmniej tak mi się wydawało. Ubrany w czarne jeansowe spodnie, ciemnoszarą bluzkę i skórzaną kurtkę z podwiniętymi rękawami. W prawej ręce trzymał moje okulary, które rozpadły się na pół.

- O mój Boże! Moje okulary! – krzyknęłam łapiąc się dłońmi za policzki.

- Pewnie musiały być drogie?

- Nie, ale bardzo ważne dla mnie – krzywo się uśmiechnęłam. – Jestem Rebecca – spojrzałam na chłopaka i wyciągnęłam rękę w jego stronę. – A ty? – W tej samej chwili zauważyłam, że jest jednak w moim wieku, jak nie nawet młodszy.

- Slash… ale tak naprawdę to Saul Hudson – przedstawił się i zaczął mi się przyglądać. No tak, jakoś za specjalnie to ja nie wyglądałam. Miałam na sobie stare, znoszone, jasno jeansowe spodenki mojej mamy, szary luźny podkoszulek i czarne trampki i na to jasno jeansowa koszula mojego taty, która sięgała mi do połowy ud. Włosy to oczywiście jeden wielki nieogarnięty mop. Nawet ich nie uczesałam.

- Czyli mam na ciebie mówić Slash, rozumiem? – spytałam dla pewności.

- Tak - uśmiechnął się. Jaki on miał słodki ten uśmiech, na dodatek jeszcze jego ciemne oczy zaczęły wesoło błyszczeć.

- Okej, zrozumiałam. A teraz mogłabym odzyskać swoje okulary? – wyciągnęłam dłoń w jego kierunku.

- Tak, jasne.

Właśnie miał mi podawać moje rozbite okulary, kiedy usłyszeliśmy jak ktoś się wyjebał. A że było to w parku, gdzie jeździło dużo deskorolkarzy to było normą, że ktoś zjebał się z deski. Zaśmiałam się, właściwie to zachichotałam i we dwoje spojrzeliśmy w to miejsce skąd dochodził odgłos upadku.

- O kurwa! Moje kolano! – krzyknął blondyn obejmując swoją część ciała.

- Nic ci nie jest? – podleciał do niego Slash i klepnął go porządnie w ramie. Znowu się zaśmiałam. Podeszłam do nich z zacieszem na twarzy. Czułam, że to nie będzie taka sobie przelotna znajomość.

Rozdział 32

Jak chciałam coś napisać to nie mogłam. Macie krótki i mam już kilka do opracowania i myślę, że może w październiku jeszcze dodam z jeden.
Było tego więcej, ale mi się DZIWNYM cudem usunęło.
Zapraszam do czytania.



- Mamo! Już jesteś! - krzyknęłam widząc moją rodzicielkę przed domem państwa Wissar. - Myślałam, że przyjedziesz później.
- Nie. Chciałam zabrać cię do domu na urodziny. Jeszcze niecały tydzień, a do Los Angeles nie jedzie się trzech godzin tylko ponad półtora dnia. Jeszcze James się o ciebie wypytuje. Nie! Wczoraj zaczął pod pretekstem, że miałaś do niego zadzwonić, a nie dzwonisz - powiedziała, a ja zrobiłam wielkie oczy. A no tak. Kiedyś obiecałam mu to, ale po dniu wypadło mi to z głowy.
- Yyy... No bo miałam do niego zadzwonić, ale wypadło mi z głowy - wytłumaczyłam się. - A kiedy masz zamiar ruszać spowrotem do domu? - zapytałam.
- Wszystko zależy od Anne - wzruszyła ramionami. - Ale mam nadzieję, że za dwa dni. Gdzie ona jest?
Spojrzałam za siebie i ujrzałam Marry, jej tatę i mamę.
- Yy... W domu. Właśnie odbywają rozmowę - odwróciłam się do niej. Nagle przy drzwiach pojawiła się córka z matką. O nie! Czas witań rozpoczęty.
- Och, Florence... Jak ja cię dawno nie widziałam... Widzę, że przez tą przeprowadzkę i kalifornijskie słońce wyładniałaś...
Miałam ochotę komuś przyłożyć, albo lepiej schować się, bo to co tu się działo to jedna wielka masakra. Marry zaczęła się śmiać słysząc to.
- Czy one zawsze muszą sobie tak słodzić? - zapytałam ze spokojem w głosie.
- Chyba tak. My też takie będziemy - powiedziała z uśmiechem na twarzy. - Też będziemy się tak odmładzać? - zapytała z lekkim obrzydzeniem w głosie.
- Na to wychodzi - wreszcie się uśmiechnęłam.
- Czego ty taka bez uśmiechu chodziłaś dzisiaj?
- Bo mama przyjechała i wspomniała o Jamesie. Wiesz, że on się o mnie wypytywał?
- Nie, a to źle? - weszła przede mnie. - Chodź siądziemy i pogadamy - wskazała głową na fotele ustawione przy końcu tylnej werandy domu.
- Okej - burknęłam.
- Reb, ciesz się, że ktoś się tobą interesuje - usiadła po turecku w jednym z trzech foteli.
- Ale po co? Przez to co zrobiłam wtedy u Matta mam wyrzuty sumienia. Nie chcę być z Jamesem. Chciałabym żebyśmy byli przyjaciółmi, ale to tera raczej nie możliwe... - zaczęłam się wyżalać do przyjaciółki.
- Reb, dlaczego widzisz to wszystko tak pesymistycznie. A może będzie tak, że razem tak stwierdzicie i na najbliższym spotkaniu powiecie sobie właśnie to - zaproponowała.
- Też tak może być, ale to raczej nie jest możliwe - pokręciłam głową.
- Jest. Może jesteście wyjątkiem od reguły. Może właśnie tak będzie. Nie myśl pesymistycznie - poklepała mnie po ramieniu.
- No dobra. Spróbuje - na mojej twarzy pojawił się uśmiech.
- Dziewczynki! Idziecie z nami na obiad do restauracji? - zapytał ojciec Marry.
- Yyy... - zacięłam się.
- Chyba raczej nie. Zamówimy sobie pizzę i zaprosimy Duffa do domu, albo pójdziemy z nim, co ty na to? - odpowiedziała jemu.
- Jak chcecie.
 Kiwnęłam głową na znak, że rozumiem. Za to Marry popatrzyła na ojca jak na kogoś, kto jej nie rozumie.
- Ale mi chodziło o konkrety, tato - mruknęła.
- Ale co ja ci mogę powiedzieć? - podszedł do nas. - Co? Żebyś nigdzie nie szła? - pokiwała głową. - Nie. A czy ja ci kiedykolwiek czegoś zabraniałem?
- Tak. Jak byłam mała to zabraniałeś mi przechodzić przez ulice - powiedziała z powagą. Zaśmiałam się.
- Marry nie przesadzaj. Mi też nie pozwalali przechodzić przez ulice i na dodatek prowadzili mnie do szkoły, która była trzy ulice dalej za rękę - powiedziałam ledwo co wytrzymując komizm tej sytuacji.
- No tak, pamiętam. Jak we dwie prowadzali nas do szkoły, z tymi wielkimi plecakami... - zaczęła wspominać.
- No dobra dziewczyny. My tu chcemy iść, a wy tutaj gadu gadu, a ja miałem jeszcze po pytaniu do was - przerwał nam pan Wissar.
- Proszę mówić - spojrzałam na niego.
- Tak, tato. Mów. Słuchamy - przyjaciółka odwróciła się do niego przodem.
- Pierw do Reb... Czy twoja mama wszystko je? - padło pytanie do mnie.
- Yy... No chyba tak - odpowiedziałam po dokładniejszym zastanowieniu się, potem dla ponownego przypomnienia czy przypadkiem czegoś nie zapomniałam zaczęłam wyliczać na palcach. - Mięso je, ryby też, warzywa też, słodycze tak samo. Wszystko je.
- Och. No dzięki - uśmiechnął się do mnie i zwrócił się z pytaniem do swojej córki. - Mów ile zostawić wam pieniędzy na jedzenie.
- To ja pójdę do mamy w takim razie... - wskazałam kciukiem na drzwi i już miałam wstawać.
- Nie, zostań - zatrzymał mnie.
- No ale...
- Nie ma ale. Marry, mów ile mam wam zostawić.
- Yyy... Nie wiem. Ile dasz. My sobie jakoś poradzimy - odpowiedziała.

Zostawił nam kasę i poszli gdzieś na miasto. My zebrałyśmy się w ciągu piętnastu minut i ruszyliśmy do Duffa śpiewając piosenki z dzieciństwa. Z Żyrafą zaswędzaliśmy się gdzieś na zadupie Seattle. Wróciliśmy po jedenastej. Rodziców dalej nie było w domu i Duff został z nami, bo udawałyśmy, że boimy się ciemności.
Pierwsze co zrobiliśmy to poszliśmy do pokoju Mary. Po pierwszej padliśmy wszyscy na jednym łóżku grając w karty.

Trzy dni później musiałyśmy z mamą jechać. Droga zajęła nam jakieś 2 dni i nie była męcząca. Przynajmniej dla mnie. Na początku wyłam jak głupia, Mary tak samo. Duff nas pocieszał i ciągle powtarzał żebyśmy nie płakały. Co jak co było jeszcze gorzej.

Rozdział 31

Niestety rok szkolny w pełni zaczęty, nowe liceum też. Już widzę po miesiącu, że będzie trudno i stwierdziłam, że będę rzadziej zaglądać na bloga, to samo z rozdziałami. Możliwe, że będę dodawać co miesiąc, albo i rzadziej. Jak się wybrało najlepsze, a wręcz jak to nauczyciele mówią "elitarne" liceum to się ma naukę. A jednak mat fizy to nie przelewki i trzeba się uczyć.
Cóż, mam pytanie. Jest jakaś blogerka, albo osoba czytająca, która jak ja ma umysł ścisły, albo coś w tym stylu? Bo wydaje mi się, że jestem tutaj wyjątkiem.
A no i pewnie widać tutaj mój humor, także przepraszam za wkurwienie Reb do wszystkiego co się rusza i postaram się żeby tak dalej nie było :).

Zapraszam do czytania i KOMENTOWANIA.


Otworzyłam oczy. Pierwsze co zauważyłam to jakieś blond kłaki, i straszny ból głowy. Ale to nie tylko moje kłaki. Co? Mało co nie wyskoczyłam z łóżka. Łóżka? Co ja robię w czyimś łóżku?
Podniosłam się do pozycji siedzącej i jeszcze bardziej owinęłam kołdrą. Było mi zimno. Tak, i chyba byłam nago, bo moje ubrania leżały na podłodze. Nie tylko moje, bo tej rozczochranej, malowanej na żółto Żyrafy też. Spojrzałam na okna. Była szarówka, a zza drzwi było słychać jeszcze ściszoną muzykę. Potem na łóżko. Na nim leżał na brzuchu Duff i miał przykrytą dupę prześcieradłem. Fajnie. Już wiem co musiało się dziać w nocy. Poszukałam wzrokiem zegarka. Ledwo co zauważyłam jak wskazówki wskazywały 4:30.
Wstałam z łóżka, zabierając za sobą kołdrę. Zebrałam bieliznę i ubranie z podłogi, spowrotem siadłam na łóżku i zaczęłam się ubierać.
Po jakiś 15 minutach siedzeniu w samej bieliźnie na łóżku i patrzeniu się na śpiącego Duffa postanowiłam, że obudzę to tlenione coś i pójdziemy do domu. W końcu trzeba się jeszcze ogarnąć, a znając życie będziemy to odsypiać.
- Duff?
- Tak? - odwrócił się do mnie przodem z zamkniętymi oczami.
- Co się w ogóle stało w parę godzin temu, bo jakoś miałam dziurę w pamięci? - zapytałam blondyna, patrząc wszędzie tylko nie na niego. Coś mi mówiło, że jest źle.
- No wiesz. Na początku to było tak, że Matt zaczął się do ciebie docierać i ja cię z tego uratowałem, bo nie chciałem żebyś poszła z pierwszym lepszym chłopakiem do łóżka, a zwłaszcza nie z nim, bo zaraz było by głośno. Tak przy okazji i tak może być głośno, bo ty przyjechałaś i on cię zaczyna powoli kojarzyć jako koleżankę z piaskownicy, która rzucała w niego piaskiem - zaśmiał się. No Boże mów, a nie się śmiejesz i opowiadasz mi co było kiedyś.
- I co? - wreszcie na niego spojrzałam. Na jego twarzy widniał lekki uśmieszek na jeden bok, co mi się od zawsze podobało u chłopaków.
- Chyba ci już Roxy mówiła, że wszystkim wszystko mówi? - kiwnęłam głową. W sumie to nie za bardzo go słuchałam, bo ja chciałam konkretów, a nie wiadomości o Macie, których i tak dowiedziałam się od jego siostry. - No, to i jakimś dziwnym sposobem wypominałem ci Jamesa, a ty mi odpowiedziałaś, że już z nim skończyłaś. Moje myśli zaczęły krążyć wokół ciebie... - dalej zaczął mi opowiadać jak przez chwilę uważał mnie za dziwkę, ale tego dosłownie nie powiedział. Potem uznał, że coś do mnie czuje. Jak miałam 'urwanie filmu' to dużo się działo. Ponownie Matt rzucił się na mnie, tylko teraz z rękami i podobno zaczął mnie obmacywać, gdzie w połowie akcji przerwało nam farbowane emu. Po krótkiej kłótni na temat mojego życia zaczęliśmy się jakimś dziwnym trafem do siebie nawzajem dobierać i trafiliśmy do łóżka. Aha i tyle miał mi do przekazania? No fajnie, nie powiem. Ale i też tego się spodziewałam po nim.
- Jak myślisz jest ktoś jeszcze na dole? - zapytałam po paru minutach ciszy.
- Pewnie tak - powiedział, a ja już wiedziałam, że to nie koniec jego odpowiedzi. - Tylko musimy się szybko ogarnąć i wyjść nie zauważeni. Tak będzie najlepiej, bo coś myślę, że Matt stwierdził, że jesteśmy już dawno u siebie w domu.
- Yhym - mruknęłam pod nosem. - Mógłbyś się odwrócić? - zapytałam powoli wstając z łóżka.
- Po co?
- Bo chce się ubrać - wytłumaczyłam mu chodząc po pokoju w kołdrze i zbierając ubrania.
- Po co?
- Po to żebyś się nie patrzył - powiedziałam spokojnie, ale czułam jak mnie roznosi z irytacji.
Jakimś dziwnym cudem mogłam się ubrać i on mógł się nie patrzeć. Później zebraliśmy się w miarę szybko i cicho, nie zauważeni wyszliśmy z tego pobojowiska.
Całą drogę spędziliśmy na rozmowie. Sama nawet nie wiem na jaki temat, ale chyba gadaliśmy o wszystkim. Po połowie godziny byliśmy pod domem blondyna.
- To jak robimy? - zapytałam nie wiedząc co mam robić. Drogi do domu Mary nie pamiętałam, a też nie chciałam wpraszać się do Duffa.
- Yy... No nie wiem - obejrzał się po okolicy i cicho westchnął. - Wiesz mógłbym cię odprowadzić do domu Mary, ale nie wiem, czy ona już jest. A jak jej mama zobaczy, że nie jesteście razem to dostaniecie niezłą ojebkę.
- To co? Ale jak zadzwonisz do niej teraz to będzie wiedziała, że jest coś nie tak. Także co jak co to i tak zawsze wyjdzie na źle, a nie chcę się wpraszać do was - powiedziałam co miałam na myśli, a i zapomniałam. - Patrz która jest w ogóle godzina? Piąta? Szósta?
- Gdzieś koło szóstej. Ale jak pójdziemy do mnie do domu to nie będziesz miała lipy. Posiedzimy u mnie do 10, a potem wkręcimy jakiś kit mojej mamie i pani Wissar - uśmiechnął się do mnie. Zaczęłam mu wierzyć, że tak będzie.
- Dobra, ale trzymam cię za słowo. Ma tak być. Jak coś się nie uda to...
- To dam rękę sobie uciąć jak tak nie będzie - przerwał mi, tak jakby kończąc moją wypowiedź.

Stałam patrząc na niego w milczeniu. Nagle pociągnął mnie w stronę domu, ale ja się nie ruszyłam .
- No, Reb chodź - burknął do mnie. Wywróciłam uszami i poszłam za nim do jego domu.
W środku powiedział, że wszyscy pewnie śpią i żebym cicho szła do jego pokoju. Dziwnym trafem pamiętałam jak mała biegałam z pokoju do pokoju śmiejąc się ze wszystkiego, a starsze rodzeństwo Duffa próbowało mnie łapać. Moja mama była wkurwiona tym faktem, a nam wszystkim sprawiało to wielką radość.
- Trafisz sama do pokoju, czy mam cię zaprowadzić? - zapytał. - Jak coś to ten sam co miałem wcześniej.
- Trafię sama - powiedziałam i zaczęłam iść w stronę jego pokoju. - A ty czego nie idziesz? - zdziwiłam się.
- Bo... Muszę pójść do kuchni na chwilę... Pewnie... Albo nie... - zaczął się tak jakby jąkać.
- Duff, coś nie tak? - podeszłam do niego. Stał i patrzył się na ścianę za mną. Odwróciłam się aby zobaczyć co jest, albo kto jest. Ale nic tam nie było. - Co jest? - zaczynałam się bać, czy przypadkiem nie na jakiejś choroby, czy coś, ale nie mógł mieć.
- Nic. Idź do pokoju. Zaraz tam przyjdę - rozkazał mi. Wyruszyłam ramionami i poszłam, ciągle oglądając się za chłopakiem.
Weszłam do jego sypialni i co? Zamurowało mnie. Dosłownie. To wszystko się zmieniło nie do poznania. Pamiętam dokładnie jak wyglądało to pomieszczenie parę lat temu. Teraz na białych ścianach wisiały plakaty wszystkich punkowych zespołów, ale i nie tylko. Dało się zauważyć takie zespoły jak Led Zeppelin, The Rolling Stones, czy The Beatles. Ale to i tak były tylko pojedyncze plakaty. Na podłodze walały się jakieś kartki z zapisem nutowym i słowami, w rogu pokoju stał kawałek perkusji, a gdzieś przy szafach gitary. Zauważyłam jeden bas, z dwa akustyki i elektryk na piecyku. Jej, jak w raju. Pomijając fakt, że łóżko było niepościelone. Miałam jakieś takie coś, że musiało być pościelone.
Od pięciu minut stałam w progu, aż zdecydowałam się, że dalej wejdę do środka. A żeby mnie kurwica nie wzięła to zaczęłam jakoś ścielić łóżko. W połowie mojej roboty wpadł Duff.
- Co ty robisz? Nudzi ci się? Udajesz sprzątaczkę, czy jak? - zapytał, a ja się tylko do niego odwróciłam.  W rękach trzymał dwa kubki z gorącą herbatą.
- No nie, ale jakoś mi to łóżko nie pasowało - przyznałam się. - Wiesz, że masz zajebisty pokój?
- Yhym - mruknął stawiając kubki na szafce. - Każdy mi to mówi - przyznał.
 Nie dziwię się wcale. Gdybym ja miała taki pokój to była bym z niego dumna. Mój w Los Angeles nawet tak nie wygląda. Aż mi się głupio i przykro zrobiło. Sama nie wiem czemu. Ale to chyba była zazdrość. Siadłam na łóżku. Było strasznie miękkie. Aż chciałam mu powiedzieć, że ma fajne łóżko, ale pewnie jeszcze by coś pomyślał.
Po jakiś dziesięciu minutach siedzenia i stania w ciszy Duff się odezwał z zapytaniem czy chce herbatę. A że czułam tak trochę kaca, to pić mi się chciało. Zaczęłam do niego warczeć żeby mi wreszcie dał to picie, a ten zaczął się że mną drażnić. Miałam ochotę wydrzeć się na niego, ale wiedząc, że jego rodzina, albo przynajmniej część jest tutaj, to nie mogłam tego zrobić.
- To dasz mi tą herbatę? - zapytałam spokojnie. Już miałam powoli dosyć tego co się działo, ale było nawet śmieszne.
- Co? Już wysiąkasz? - zapytał powstrzymując śmiech.
- Nie, ale chce mi się pić - powiedziałam z głupim uśmieszkiem, a w środku miałam plan jak wziąć sobie ten kubek. Tylko jeszcze pytanie. - To na pewno dla mnie?
- Tak - pokiwał głową, a ja zaczęłam się śmiać. - No co? - zapytał zdezorientowany.
- Nic. Śmieje się tylko. To dasz mi ten kubek?
- To sobie go weź - wstałam z podłogi i rzuciłam się na niego. Akurat wylądowałam między jego nogami, bo musiał siąść mało co nie okrakiem. Wstałam zażenowana i ponownie rzuciłam się na blondyna. Tylko teraz to z łapami. Po kilku minutach walki z chłopakiem, jego częściami ciała i z własnym śmiechem zdobyłam kubek. Jest! Zwycięstwo!

Po jedenastej zjedliśmy jedzenie z mamą Duffa i częścią jego rodzeństwa. Wspominaliśmy czasy kiedy z tą Żyrafą mieliśmy po 5-6 lat. Pani McKagan bardzo cieszyła się, że przyjechałam w końcu do Seattle. No tak, w końcu wyjechałam stąd jak miałam 12 lat. To trochę czasu minęło. Godzinę później poszliśmy do Marry. Pani Wissar nie było. Nie było jej samochodu przed domem, a garażu nie miały. Na całe szczęście. Aż się bałam co to by było jakby się zapytała gdzie byliśmy. Ale jak widać mamy szczęście. Otworzyła nam zaspana Marry.
- Czego tak wcześnie? - przetarła oczy i popatrzyła na nas zaspanymi oczami. - Wiecie która jest godzina?
- Tak. dwunasta, dziewczyno - odpowiedziałam. - Wpuścisz mnie do domu?
- Jak? Już dwunasta? Dlaczego nikt mnie nie poinformował? - złapała się za głowę.
- Tak - odpowiedzieliśmy razem.

 Koniec!

Mała informejszyn! Mój mózg bije się ze mną o to czy pierdolić blogi i nie pisać dalej, czy dalej pisać, ale mniej. No, to jeszcze jedno. To nie jest ostatni rozdział gdzie Rebecca jest w Seattle. Będzie jeszcze jeden. Myślę, że krótszy, ale jakoś mi krótsze nie wychodzą. Także zobaczymy kiedy i jak. A potem zacznę planowane dalsze rozdziały. To tyle.
Moglibyście się określić czy ktoś czyta, czy nie i przy okazji zostawić po sobie jakiś znak w postaci "Tak, czytam" albo nawet "Mam cię w dupie. Nie pisz tego i nikt tego gówna nie czyta". Ja się nie obrażę. Dla mnie to tylko opinia i wiadomość o tym jak jest i czy mam dalej ciągnąć to coś. Także liczę na Wasze komentarze :D.

Ludzie nie wiem jak ja wytrzymam do końca września, ale jakoś muszę to przetrwać.

Wena jest, ale rozdział mi się strasznie dłuży i nie mogę go napisać albo lepiej - skończyć. Co jak co to czytam Wasze blogi, tylko problem w tym, że mało kto teraz cokolwiek dodaje.

Myślę, że pod koniec tygodnia coś dodam. I że w końcu skończę to wszystko co zaczęłam i przejdę do tego co zaplanowałam, czyli do niespodzianki, bo znając życie i tak nikt tego nie czyta. No, ale mniejsza :).

Plus na drugim blogu powoli przepisuje rozdział, ale jakoś strasznie mi idzie. Masakra. Ale dodam mniej wiece jak tutaj :).

A i macie kilka obrazków, bo mi się nudzi :D.


Mam genialną przyjaciółkę. Patrzcie co znalazłam :)

 No tak. Szkolna depresja xD.

 Problem większości z nas, co nie?

 Ale to jest genialne. Gdzieś miałam takie ze Slashem, ale nie mogłam znaleźć :(.

Jakbym widziała siebie przy lekcjach.

Kocham to zdjęcie.

I to też :)

 Tutaj to mi po prostu brak słów.

On mnie rozbraja samym swoim istnieniem, a zdjęciami to już nie mówiąc.