Rozdział 19

Nie ma to jak być chorym... Także macie takie coś. Staram się napisać coś lepszego i dłuższego, ale mi jakoś nie wychodzi.
Pisałam to przy Metallice, Starship, Bonnie Tyler, A-ha, Green Day.


Minęło pół godziny, godzina, dwie, pięć. Ile można czekać? Wyszliśmy przed dom, znowu czekaliśmy. Po kolejnej godzinie nudzenia się Marry zaproponowała żebyśmy w coś pograli.
- W co? - zapytałam niecierpliwie rozglądając się po okolicy.
- Nooo, nie wiem - wzruszyła ramionami.
- W ganianego? - zaproponował Duff wstając z trawy, na mojej twarzy pojawił się uśmiech.
- Okej - podniosłam się leniwie. - Marry wstawaj!
- Już, ale tu się tak wygodnie leży - wyciągnęła się, po chwili wstała i ustalaliśmy jak gramy. Każdy z nas znał inne zasady, co mnie zdziwiło, bo niektóre z nich były nawet podobne do siebie. Zaczęliśmy się ganiać po całym podwórku jak małe dzieci, śmiejąc się i drąc. Jak dobrze, że są krzaki i sąsiedzi nic nie widzą. Na początku łapał Duff, potem Marry, Duff i w końcu padło na mnie. Złapałam Marry, ona ganiała za nami. We trójkę krążyliśmy wokół basenu. Przeczuwałam, ze skończy się to tym iż wpadniemy do środka i będziemy się tam łapać.
- Berek! - usłyszałam głos przyjaciółki obok Żyrafy, zaśmiała się i pobiegła do mnie, złapała moją rękę i pociągnęła moją osobę za sobą.
- Czekaj, nie nadążam za tobą - zawołałam dyszą. Przebiegłyśmy dwa razy dookoła basenu spierdalając od szatyna.
- Ruchy, ruchy. On chce nas powrzucać do wody - zaśmiała się.
- Nie wrzuci - zaprzeczyłam z takim samym uśmiechem.
- Wrzucę! - krzyknął podchodząc do nas z chytrym uśmieszkiem na twarzy.
- Nieeeee! - rzuciłam się w ucieczkę, za mną przyjaciółka. Jednak po chwili dogonił nas i wylądowałyśmy we dwie w basenie. Duff rzucił się do wody.
- I co mówiłem?
- Tak - zaczęłam się szczerzyć. Gdyby mnie teraz zobaczył James.
- Nad czym tak myślisz? - zapytała Marry dźgając mnie w bok.
- Ała - pisnęłam, po czym zostałam ochlapana wodą. - Ej, no bez takich - oburzyłam się.
- Przestań, są wakacje trzeba się odprężyć - powiedziała znowu mnie chlapiąc. Zaczęłyśmy się oblewać wodą, po krótkim czasie dołączył do nas Duffiasty.
Wyszliśmy cali mokrzy słysząc czyjś głos. Nie, to nie głos, to było darcie się. Ktoś krzyczał na całą ulicę moje imię. zdjęłam mokre buty i pobiegłam do bramki zacieszając. Jak widać humor mi się nie popsuł.
- Will? - zawołałam.
- Reb? - usłyszałam zza krzaków. Rudzielec wyskoczył, tak jakby wypchnięty. - Oooo, Rebecca, jak ja cię dawno widziałem - zaczął z uśmiechem. - Ale ty mokra jesteś. Co ty robiłaś? - zapytał, a ja zaśmiałam się.
- Byłam w basenie - odpowiedziałam zabierając włosy z twarzy.
- W ubraniu? - zdziwił się.
- Yy, no. Bo mnie wrzucili.
- Kto cię wrzucił?
- Marry z Duffem - wzruszyłam ramionami. - Tak naprawdę to Duff, bo razem z Marry od niego uciekałyśmy.
- Czeeeeść - przybiegła przyjaciółka.
- Ty też?
- Przecież ci przed chwilą mówiłam - zirytowałam się. Tępy jakiś się stał, czy co?
- Nie, tylko... Nie ważne. Mam dla ciebie niespodziankę - na jego ustach pojawił się uśmiech. Odwróciłam się i zobaczyłam jak Żyrafa idzie w naszą stronę, pomachałam mu.
- Jaką?  zapytałam mało co nie szczając w gacie.
- Izzy! - krzyknął, a brunet wyszedł zza krzaków z tak zajebistym uśmiechem, że chciałam się na niego rzucić.
- Jeffyy! - zawołałam i wyskoczyłam z barierki mało co nie wywalając jej i nie łamiąc sobie kości. Przytuliłam się do niego. Fajnie było go zobaczyć po niecałym miesiącu wyjazdu z Lafayette.
- Cześć, ale mogłabyś się ode mnie odsunąć. Jestem przez ciebie cały mokry - powiedział, a wszystkim zebrało się na skojarzenia i łącznie ze mną wybuchliśmy śmiechem. - Co w tym jest takiego śmiesznego? - zapytał.
- No to, że ci mokro jak ona cię przytula - wytłumaczył Will.
- Aaaa - dopiero po jakimś czasie usłyszeliśmy jego odpowiedź.
- To się nazywa spóźniony zapłon - skomentowałam, odczepiając się bruneta. Podeszłam do rudzielca i jego też wyściskałam.
- Puść mnie, puść mnie... Proszę puść. Albo się ubierz w coś innego, suchego. Nie chce być mokry jak Izzy - zaśmiał się.
- Już jesteś - puściłam mu oczko.
- Niestety - burknął.
Puściłam go, otworzyłam bramkę i poleciłam im:
- Jak już tak chcieliście przyjechać to zapraszam do mojej skromnej posiadłości.
Weszli bez żadnych "ale" zabierając swoje walizki ze środka ulicy.
- O rzesz kurwa, co to ma być? Jak ty się w tym wielkim pałacu nie gubisz? - rzucił bez namysłu Will.
- Na początku się gubiłam, ale to kwestia przyzwyczajenia - powiedziałam obojętnie. - Idziemy dalej, chce wam pokazać pokój.
- Idziemy! - krzyknęła Marry, podeszła do mnie i zapytała - Ty wreszcie poznasz Duffa z nimi?
- Tak, miałam taki zamiar - odpowiedziałam wchodząc po schodach.
- Miałaś zamiar, ale kiedy to zrobisz to jeszcze nie wiesz, prawda?
- Yhym, nooo, w sumie to tak.
- To może ja to za ciebie zrobię - zaproponowała już lekko wkurzona moim zachowaniem.
- Nie, zrobię to jak tylko wejdziemy do domu - otworzyłam drzwi, nawet nie weszłam do środka, poczekałam na resztę. Zamknęłam drzwi.
- Ale tu jest... - zaczął Rudy.
- Zajebiście - dokończył Jeff.
- Kurewsko zajebiście - poprawił go.
- Dobra, dobra, nie przesadzajcie. Mam sprawę do waszej trójki.
- Trójki?
- Tak. Macie się poznać. Chodźcie tu bliżej mnie chłopaki - posłusznie jak pieski podeszli do mnie. - To tak chłopaki, to jest Duff - wskazałam ręką na niego, pomachał do nich.
- Duff, to jest Will - wskazałam głową na rudzielca. - A to Jeff. - wyciągnęłam go zza Willa. Podali sobie ręce. Zaczął dzwonić telefon. - Marry zaprowadzisz ich na górę, ja tylko odbiorę telefon? - zapytałam z takim niewinnym i przepraszającym uśmiechem.
- Tak - zwróciła się do mnie. - Chłopaki idziemy na górę!

Po kilku godzinach:
- Zagraj nam coś jeszcze - błagałyśmy z Marry. - Duffy,  proszę - teraz to ja błagałam żałosnym tonem.
- Nie, już wam wystarczy, palce mnie bolą - uśmiechnął się biorąc do ręki puszkę z piwem.
- A ty Jeff? Umiesz grać na gitarze - podeszłam na czworaka na niego, po kilku piwach nie miałam siły ani ochoty wstawać. Siadłam obok niego, czy raczej oparłam się o jego rękę.
- No umiem, a będę mieć coś w zamian?
- Marry, nie powiesz tego Jamesowi? - zapytałam przyjaciółki z nadzieją w głosie.
- Nie - zaprzeczyła i zarazem złożyła mi przysięgę, że nie powie mu co się stanie.
- Dam ci buziaka - powiedziałam, po czym dodałam. - Ale w policzek.
- No niech ci będzie - burknął. Takiego czegoś spodziewałabym się po Willu nie po nim. - Ale teraz.
- Okej - uśmiechnęłam się i cmoknęłam go w policzek. - Idź po gitarę - zażądałam.
- Idę, już idę - powiedział wstając, puściłam jego rękę. Wyszedł z pokoju.
- Ty masz chłopaka? - zapytał Will.
- Yy, no tak jakby. Nie wiem, czy go tak traktować - odpowiedziałam. - Muszę go o to zapytać - stwierdziłam mówiąc ciszej.
Po kilku minutach brunet przyszedł z gitarą w ręku.
- Wiem - wpadłam na genialny pomysł. - Może po prostu pogramy, ja pójdę po gitarę. Będziemy grać i śpiewać.
- Świetny pomysł - rzuciła Marry. Po pijanemu wszystko jest prostsze.
- Pójdzie ktoś ze mną? Boje się ciemności - zapytałam.
- Ja - odpowiedziała przyjaciółka. Wstałyśmy i zataczając się poszłyśmy do mojego pokoju po gitarę. Wzięłam ją i ze śmiechem przyszłyśmy spowrotem. Duff schował się za szafą i czegoś szukał, albo też brał. Kilka minut później podszedł do nas bliżej i poczęstował każdego butelką jakiegoś taniego wina.
- Skąd ty to bierzesz? - zapytałam zdziwiona.
- Ze sklepu, przed przyjazdem tutaj poszedłem i nakupowałem tego w chuj. Powinno wystarczyć do końca tygodnia - odrzekł. Chyba był czwartek jak się nie myliłam. Straciłam poczucie czasu. Masakra. Otworzyliśmy butelki i zaczęliśmy pić, potem grać i śpiewać. Zaczęło się jak zawsze od Led Zeppelin, bo wszyscy znali, później Aerosmith, The Ramones, Misfits, Sex Pistols, itd. Po północy zeszliśmy na dół domu, do lodówki. Mama już spała w swoim pokoju, na szczęście, bo jeszcze by awanturę zrobiła, ze za głośno chodzimy... Wpierdoliliśmy dżem, Nutelle, mleko, pół szynki, ser żółty, miód i musztardę.Połowy zawartości tego chłodzącego czegoś nie było. Jak szaleć, to szaleć po całości, co nie?
- Idziemy do pokoju? - zapytałam siadając na blacie.
- Nie - powiedział rudzielec.
- Mi też się nie chce - rzuciłam i próbowałam się położyć na drewnianym chlebaku. Był wygodny.
- Co ty odpierdalasz? - zapytała Marry.
- Leże na chlebie - odpowiedziałam głupio się śmiejąc.
- Wygodny? - zaciekawił się Jeff.
- Chodź, sprawdź - pomachałam mu ręką, podszedł do mnie, usiadł na blacie. Zabrał z moich rąk obiekt gdzie trzyma się chleb i przytulił go.
- Ale miłe uczucie.
Przejrzałam wszystkie półki i zgarnęłam kolejną Nutelle dla siebie. I zamiast jak kulturalny człowiek zjeść ją na kanapce, czy na łyżeczce ja wolałam wpierdalać palcami. Rozglądnęłam się po kuchni, wszyscy byli oprócz Żyrafy.
- Gdzie jest Żyrafa?
- Kto?
- Duff - odpowiedziałam.
- Poszedł sobie - wytłumaczył Will.
- Gdzie? - zapytałam spierdalając z blatu, łapiąc go za górną część bluzki i podnosząc do góry.
- Nie denerwuj się tak - rzucił. - Popatrz na barek - pokazał mi ręką na szatyna.
- Oo, dzięki - podskakując wyszłam z kuchni zostawiając mojego ulubionego partnera(czyt. Nutelle) samego z tą bandą pijaków. - Duff! Gdzie jesteś?
- Tutaj, masz bardzo ładny barek - krzyknął wsadzając swoją szlachetną, kolorową głowę do mebla.

100 lat Izzy!

Dzisiaj tj. 08 kwietnia 2013 roku pańskiego nasz Izzy Stradlin, czy też jak kto woli Jeffrey Isbell kończy 51 lat.

  

Niech nam dalej śpiewa, gra. Najlepiej kolejne 51 lat.

Nie życzę mu 100 lat, bo to za mało. Przydało by się z 200 jak nie więcej. Izzy'ego nigdy dość!

 

 Sto lat to za mało, sto lat to za mało...

Idźmy to oblać :D.

Rozdział 18

Szczerze mówiąc nie wiem kiedy napiszę następny, bo nauczyciele nagle zgapnęli się, że za dwa tygodnie są testy gimbazjalne. Czyli jednym słowem mam nawał nauki, testów, sprawdzianów, kartkówek i takich innych. Ale kogo to obchodzi.
Możliwe, że dopiero po 20-tym dodam kolejny.


- Ktoś zapłaci?! - usłyszałam zagłuszony gadaniną przyjaciół oburzony głos taksówkarza.
- A, tak Zabierać walizki! - wyciągnęłam z kieszeni banknoty i podałam je temu facetowi przez szybę, a w tym czasie Duff i Marry wyjęli bagaże. - Reszty nie trzeba - rzuciłam obojętnie do niego. Włączył silnik i po chwili odjechał z miejsca. - Moi kochani idziemy do domu - oznajmiłam odwracając się i szczerząc jak głupia.
- Taaak! - krzyknęła Marry jakby była naćpana.
- Czy ty przypadkiem czegoś nie brałaś? - zapytałam,a po chwili zaraziłam się od niej tą głupawką.
- Nie - pokręciła przecząco głową, a Duff spojrzał na nią jak na idiotkę.
- Brała coś? - zapytałam zwracając się do kolorowowłosej żyrafy. Pokiwał głową. - Co? - zdziwiłam się.
- Nie wiem, nie pokazywała mi, ale przed wylądowaniem poszła do kibla... - zaczął.
- Dobra, nie opowiadaj. Weźcie walizki i idziemy!
- Już - burknął.
- Nie marudź, Duffy, nie marudź -  zaczęłam się śmiać. Ruszyłam w stronę domu, tym samym otwierając bramkę. Przeszli przez nią.
- Aleee tuuuu ładnieee! - krzyknęła Marry. - Jest jak w raju. Palmy, willa, basen, ocean, słońce, upał... - wymieniała dalej, a ja walnęłam się z otwartej dłoni w twarz. Słońca jak na razie nie było. Odwróciłam się w stronę Duffa, który stał w miejscu i ślepo patrzył się na dom.
- Co ci? - zapytałam dźgając go w brzuch,
- Nic - wzruszył ramionami i spojrzał w moją stronę. - Ale ty niska jesteś.
- A ty wysoki - zaśmiałam się. Odwróciłam się i ujrzałam śmiejącą się i biegającą jak małe dziecko Marry. Z Duffem wybuchliśmy śmiechem na jej widok.
- Masz tutaj basen? - zapytała podbiegając do mnie.
- Tak - pokiwałam głową. - Z domem, ale najpierw musimy pójść do domu.
Nie dotarło do niej, bo pognała za domu, rzuciłam się za nią drąc się "Marry! Stój!". Kiedy dobiegłam do basenu było już za późno, stała na krawędzi i machała mi ręką. Zaczęła się śmiać i wskoczyła do wody. Chwile później przyszła do mnie Żyrafa.
- Oooo, basen - zauważył.
- Masz jakiś spóźniony zapłon? - zapytałam lekko drwiącym tonem.
- Yyy, chyba tak - wzruszył ramionami i zaczął zdejmować kurtkę i buty. Chwile później wskoczył do wody. Razem z brunetką zaczęli mnie chlapać.
- Nie! Proszę. Jestem cała mokra - krzyknęłam zrezygnowana.
- Ale tu jest ciepło - powiedziała przyjaciółka.
- To co - rzuciłam obojętnie. Duff wyszedł z basenu stanął za mną i wrzucił do wody, wleciałam z piskiem. - Pojebani jesteście - stwierdziłam szczerząc się.
- Nie prawda. To ty się zmieniłaś - sprzeciwiła się.
- Ja?
- Tak - powiedział Duff. Zaczęli mnie chlapać. Zabawy nie było końca.
Dopóki nie przyszła moja mama. Nieeeeeee...
- Co tu się wyrabia?!?!?!?! - zapytała z takim wkurwieniem, że nie sposób było się nie odwrócić.
- Co?
- Co wy tu robicie?!?!
- Ee, a nie widać? - zaczęłam jej pyskować. No, przerwała nam w samo najlepszej sytuacji.
- Proszę mi wyjść z tego basenu, zabrać walizki, pójść do domu, przebrać i wysuszyć.- ciągnęła surowym (jak ziemniak xD) tonem. - A ty, droga Rebecco jak skończysz pójdziesz do kuchni mi pomóc w obiedzie - obróciła się na pięcie i poszła do domu.
- To co robimy? - zapytałam obojętnie.
- To co robiliśmy - rzuciła brunetka i ochlapała nas.

Jednak po godzinie siedzenia w basenie każdemu zrobiło się zimno i wyszliśmy z niego. Trzęsąc się pognaliśmy do domu nawet nie zabierając rzeczy. Jak przebrałam się wysłałam ich do łazienki. Marry do mnie do pokoju, a Duffa do tego gdzie zajmowali. Zeszłam na dół, zabrałam z na dworu walizki moich gości i zaniosłam je na górę.
- Dzięki, dzięki, dzięki! - rzuciła się na mnie przyjaciółka.
- To dla mnie drobnostka. Żebyś ty zobaczyła co ja miałam dźwigać jak przyjechałam - zaśmiałam się.
- Ooo, dzięki Reb - powiedział Duff i przytulił mnie od tyłu. Tak byłam w środku tego przytulańca.
Przebrali się w czyste ubrania i zeszliśmy do kuchni. Matka wygoniła ich do salonu, a mi zaczęła prawić kazanie. Uspokoiłam ją. zrobiłyśmy szybki obiad. Zjedliśmy go. Poszliśmy do pokoju.
- Toooo co robimy? - zapytałam oglądając się po pokoju.
- Gramy w karty - zasugerowała Żyrafa podnosząc palec wskazujący do góry.
- Okej - kiwnęłam głową. Usiedliśmy na puszystym dywanie koloru ciemnego beżu wpadającego w odcień brązu. Cały pokój był beżowy. Dobra, co w tym domu nie jest beżowe? Wracając do pokoju. Jak wspomniałam był koloru kremowego, po dwóch stronach były łóżka przykryte brązową narzutą, a pod spodem białą pościelą. Na środku było duże okno zakryte białą, zwiewną firanką. Na przeciwko tego stały dwie komody i szafa między nimi.
Do około dwudziestej graliśmy w ową grę, zeszliśmy na dół na kolację. Wróciliśmy spowrotem do pokoju, tylko teraz mojego.
- Mam coś na wieczór - nagle zaczął Duff, aż mu się oczy zaświeciły, Marry tak samo.
- Co? - zapytałam zaciekawiona.
- Poczekajcie chwilę - wyszedł z pokoju. Przyszedł spowrotem z trzema butelkami wódki. Przyjaciółka klasnęła z zachwytu.
- Aż tyle tego masz? - zdziwiłam się, usiadł obok mnie, podał nam po butelce i swoją otworzył.
- Nie, tego jest więcej.
Resztę wieczoru spędziliśmy na piciu i odwalaniu. Gdzieś przed północą włączyliśmy płytę. Nawet nie pamiętam kogo, ale pamiętam, że darliśmy się na całą okolicę.

Obudziłam się na zimnej drewnianej podłodze obok mojego łóżka. W mojej głowie leciała muzyka, ale nie mogłam sobie przypomnieć co to. Leniwie podniosłam się z podłogi. Moi goście leżeli na łóżku przytulając się do poduszek.Widok był komiczny. Zaczęłam iść, potknęłam się o butelkę. CO? Policzyłam je wszystkie. Naliczyłam z dziesięć. Dzisiaj miał przyjechać Will. Zeszłam na dól rozprostowując kości. Zrobiłam śniadanie. Pod koniec mojego męczenia się z jedzeniem towarzystwo zeszło na dół ziewając.
- Cześć mała - rzucił Duff przytulając mnie.
- Siemka duży - zaśmiałam się.
- A ja to co? - oburzyła się na żarty Marry.
- Ty też chodź - podałam jej rękę, a właściwie to ramię.
Zjedliśmy śniadonio-podobne coś przeze mnie zrobione i czekaliśmy na zjawienie się tej rudej małpy.


Koniec. Przerywam w najgłupszy momencie, ale trzeba.

Rozdział 17

Stwierdzam iż sok pomarańczowy źle na mnie działa. Dzisiaj w Empiku pierwszy raz w życiu dali mi GROSZ RESZTY. To jest po prostu cud.
+ Ankieta. Proszę głosujcie :).

Do domu wróciliśmy pijani. Matka wisiała na telefonie, a co za tym szło nie zauważyła nas. I dobrze! Pamiętam tylko jak wychodził balkonem z mojego domu i jak mało co nie wpadł do basenu machając mi na pożegnanie. Do końca roku szkolnego został tydzień, spędziłam ten czas z Jamesem i jego przyjacielem - Larsem Ulrichem. Lars był Duńczykiem, miłym, zabawnym, miał zajebiście zielone oczy, jasnobrązowe włosy. Był trochę niższy ode mnie.
W dzień końca roku dostałam zaproszenie do nich do szkoły. Właściwie to oni mnie wybłagali o to abym przyszła do nich. No to co się będę sprzeciwiać. Poszłam.  Po zakończeniu i jak się wszyscy rozeszli, my powędrowaliśmy do jakiegoś parku na wzgórzach Hollywood. Po najebaniu się w cztery dupy pijanym krokiem poszliśmy przez główne ulice do mnie do domu. Na szczęście zapadał wieczór i nikt aż tak nas nie zauważał, a może po prostu było tyle pijanych ludzi, że nie czepili się nas. Jakoś dowlekliśmy swoje szanowne dupy do domu około dwudziestej trzeciej. Mieli mnie podprowadzić pod chatę, ale okazało się, ze niby bałam się wejść po schodach i wyklinałam je na całą ulicę począwszy od debili skończywszy na dziwkach i tym podobnych.

Rano wstając poczułam taki zajebisty ból głowy jakby miałoby mi rozpierdolić czaszkę od środka. No ja dziękuję za takie coś. Przypomniawszy sobie o tym, że towarzystwo z Seattle miało przyjechać po południu zerwałam się na proste nogi. Co nie było za dobrym pomysłem, bo zaczęło mi się w głowie kręcić, a co za tym szło zaczęło mi się robić ciemno przed oczami. Potem nic nie pamiętam aż do tego, że moja mama klęczała przy mnie i coś pierdoliła o późnym chodzeniu spać.
- Mamo, ale tu nie o to chodzi - zaczęłam mało co się nie wygadując, że to sprawka wczorajszego picia w parku.
- Jak to? Przecież ty wczoraj wróciłaś jakoś przed pierwszą - oburzyła się, a ja tylko westchnęłam błagająco żeby dalej nie mówiła.
- Mamo, ale ja w domu byłam gdzieś o 23, tylko mnie koledzy odprowadzali - wytłumaczyłam. - I oni zostali na trochę dłużej.
- A kto był? - zapytała.
- A co ty z policji jesteś, że się mnie dopytujesz? - no ile można? Musiałam w końcu wybuchnąć. - Jeszcze nie dawno stałaś nade mną i jak jakaś katarynka gadałaś mi nad uchem, żebym poszła na miasto i kogoś poznała, więc tak zrobiłam.
- No tak, przepraszam. Ale jestem ciekawa kto to był.
- James i Lars - odpowiedziałam zrezygnowana wstając z podłogi  i pocierając obolałe miejsce z tyłu głowy.
- Kto to Lars? - zapytała, a ja mało co jej nie przywaliłam.
- Mamo! - warknęłam - Czy ty tyle musisz wiedzieć? Ja się ciebie nie pytam z kim się poznałaś w Los Angeles, jak nazywają się twoi znajomi z pracy. - wybuchałam znowu.
- No tak - ściszyła głos jakby była upokorzona. A dobrze jej tak. Chociaż raz. Podeszłam do szafy i wyjęłam czystą bieliznę, bluzkę i spodnie. - To może ja sobie pójdę - zaczęła przepraszającym tonem. Kiwnęłam głową potwierdzająco, a ona zniknęła za drzwiami. - Kupiłam ci zegarek do pokoju!- krzyknęła zadowolona zza ściany.
- To super! - weszłam do łazienki.
Umyłam się, ubrałam, zeszłam na dół gdzie mama kończyła robić śniadanie. Usiadłyśmy razem i wymieniając kilka zdań zjadłyśmy danie. Po wszystkim zaczęła się szybko gdzieś zbierać i po połowie godziny wyleciała z domu jak oparzona drąc się, że musi coś załatwić na mieście. Uff! Chociaż tyle spokoju. Poszłam do siebie, otworzyłam balkon a wraz z tym poczułam jak wieje na mnie zimne powietrze. Jednak mimo tego niemiłego powitania z pogodą wyszłam na taras i zaczęłam oglądać okolicę. Nad całym miastem wisiały ciemne deszczowe chmury, z których słońce nie mogło się wydostać, ale dawało o sobie znaki, bo od czasu do czasu pojawiała się poświata tej o to gwiazdy. Weszłam spowrotem do środka tego "zamku". Po kilku sekundach zawitałam u mamy w pokoju. Jak zawsze był czysty, olśniewająco czysty. Przeciwieństwo mojego pokoju, bo tam już robił się artystyczny nieład. Zaczęłam grzebać na półkach z książkami mamy, jedyne co znalazłam do czytania to harlequiny. Niektórzy by od razu pomyśleli, że szesnastolatki nie powinny czytać takich książek, ale nie to się widziało i słyszało. Zeszłam na dół, siadłam w wygodnym skórzanym fotelu i chłonęłam książkę.

Nagle usłyszałam dzwonek, który wyrwał mnie z lektury. Akurat byłam w połowie. Podeszłam do drzwi, otworzyłam je. Nic. Znowu dzwonek. Poszłam do kuchni, odebrałam telefon.
- Halo? - zapytałam do słuchawki.
- Cześć, Reb. Tu Marry, jesteśmy w LA na lotnisku... - usłyszałam głos Marry.
- Co? Na l-lotnisku? - zapytałam tym samym przerywając jej monolog.
- Tak, na lotnisku. Przyjedziesz po nas? - zapytała.
- Ale.. ale ja nie mam samochodu. A moglibyście przyjechać taksówką?
- Nooo... Nie zbyt, bo mamy mało kasy - powiedziała lekko zasmucona. - Musieliśmy wydać na biletu do samolotu, bo bus nam uciekł, bo Duff się grzebał i przylecieliśmy samolotem, bo następny bus był dopiero dzisiaj... - tłumaczyła, a w mojej głowie powstawał plan jak to zrobić, aby to oni nie płacili za przejazd tylko ja. Jest!
- Marry, a jakbyście wsiali do tej taksówki, podam wam mój adres i zapłacę za was jak będziecie u mnie? - w końcu zapytałam.
- Jesteś genialna! - usłyszałam po drugiej stronie słuchawki. - Słuchaj, miałam ci coś mówić tylko wypadło mi z głowy...
- Opowiesz mi jak przyjedziesz. Czekaj, podam ci adres. Masz coś do pisania pod ręką? - zapytałam siadając na oknie.
- Yhym, Duff ma - rzuciła, a potem w jego stronę. - Dawaj mi tą kartkę i długopis, Michael.
- Nie mów tak do mnie! - warknął, a ja zaśmiałam się.
- No dyktuj ten adres - zdenerwowała się Marry.
- Tak, już - przerwa, na oddech i dyktuję. Na szczęście dobrze że pamiętałam adres. - 474 Bel Air.
- Dzięki - rzuciła, po czym do Duffa - Pisz ten adres. 4-7-4  B-E-L  A-I-R. - spowrotem wróciła do mnie. - Dzięki jeszcze raz. To lecimy łapać taksówkę, jak oczywiście ta ciota czegoś nie zgubi lub nie zapomni...
- Nie jestem ciotą! - oburzył się.
- Nie kłóćcie się - zaśmiałam się. - Lećcie już do tej taksówki. Pa.
- Cześć - rzuciła i rozłączyła się.
Odłożyłam telefon i wyszłam z domu. Zawiał zimny wiatr z nad oceanu, zatrzęsłam się i pomaszerowałam po jakąś bluzę. Po jakiś pięciu minutach stania i wybierania między kurtką jeansową, swetrem prawie do kolan i ramoneską, wybrałam to ostatnie. Dlaczego akurat dzisiaj musi być zimno? Dlaczego? Jeszcze tylko dać ulewę i pioruny. Los Angeles kurwa! Takie tam szczęście... Ale nie o tym, nie o tym. Szybkim krokiem wyszłam przed dom po drodze zabierając kasę za przejazd Marry i Duffa. Stałam oparta głową o bramę. Po jakiś 10, może 15 minutach przyjechała taksówka. A ja zadowolona mało co nie wyskoczyłam przez tą bramę, ale powstrzymałam się. Jak kulturalny człowiek wyszłam przez drzwiczki. Pierwszy wyskoczył McKagan. Urósł i to bardzo. Wyglądał jak żyrafa.
- Reb jak ja cię dawno widziałam - rzucił się na mnie.
- Cześć Michael - krzyknęłam śmiejąc się kiedy mnie podniósł. W tym samym czasie wyszła moja przyjaciółka. - Mógłbyś mnie już puścić - powiedziałam po dłuższej chwili.
- Jasne, już - poluzował uścisk i zaraz byłam na ziemi. Przyjrzałam się Marry. Miała krótsze włosy, tak mniej więcej do połowy łopatek, była trochę wyższa. Byłyśmy teraz równe.
- Czeeeść! - teraz to ja się rzuciłam na nią.
- Heej. Jak ja cię dawno widziałam - powiedziała ciesząc się.

Rozdział taki na zapchaj dziurę, ale jest. I następny będzie lepszy i to o wiele, bo ten musiałam dodać, bo w końcu nie bedę pisać takiego w chuj długiego, bo w końcu komuś oczy padną...

...?

 Mam pytanie.

Czy ktoś chciałby czytać opowiadanie o Metallice?

Oczywiście nie kończę tego, tylko jako dodatek, albo może drugie opowiadanie w między czasie. Jak coś to mam już prawie trzy zeszyty i cały czas dopisuje :). 

Także pytam się, bo Margaret Mustaine dała taki fajny pomysł aby dodać chociaż jeden rozdział i się Was pytam.

heheszki.

Nie wiem jak to opisać, bo wczoraj rozbiłam porządki w pokoju i  zebrałam wszystkie kartki gdzie mam zapisane rozdziały do bloga i nie tylko. Dlaczego nie tylko? Bo piszę też tak jakby książko-opowiadanie o Metallice :D. No i tak przechodząc do tego co wcześniej pisałam to okazało się, że od połowy maja zebrałam prawie cały dywan tych kartek i 14 zeszytów, a dywan ma wymiary 1,6 m na 1.9 m. Musiałam to sfotografować.

A to już po złożeniu tego wszystkiego.

PS. pewnie pomyślicie, że się przechwalam. I szczerze mówiąc można to tak wziąć, ale nudzi mi się i byłam zdziwiona. No nie wiem. Nawet nie piszę powiadomień, bo kto chce to zobaczy :D.

Rozdział 16

 No dobra. Udało mi się. Ale to i tak nie jest koniec. Jeszcze szykujcie się na wakacje z Jamesem, Duffem, Marry i Willem oraz Rebeccą. Wiecie, Dżem i TSA dają wenę. A co tam pojaram się zdjęciem Hollywood Sign xD.

To już nie przedłużam czytajcie :D.
Trochę tego jest.


Około dwudziestej drugiej obudził mnie telefon. Leniwym krokiem podeszłam i odebrałam go.
- Haaaloooo? - mój zasapany głos było słychać w całym domu, dosłownie jak echo. Byłam sama w domu. Jak skończę rozmowę to zadzwonię do tej wytwórni i zapytam się o mamę.
- Cześć Reb. Co tam u ciebie? Coś widzę, że spałaś. Chora jesteś? Zawsze o tej porze to ty tryskasz energią... - tak mnie moja kochana Marry obrzuciła pytaniami i różnego rodzaju stwierdzeniami, że musiałam jej wszystko wytłumaczyć. Dopiero wtedy zrozumiała.
Po półgodzinie ożywionej rozmowy ktoś zapukał do drzwi. Pierwsza myśl jaka mi przyszła do głowy to James. Ale to by było nie możliwe zwłaszcza stwierdzając, że jest niedaleko 23. Przeprosiłam przyjaciółkę i poszłam do wejścia. Ujrzałam w nich moją mamę, która widząc moją osobę rzuciła się i zaczęła mnie przytulać.
- Coś się stało? - zapytałam zaciekawiona.
- Przyjęli mnie - przerwa, zrobiła w tym czasie oddech. - Na pełny etat i do tego dostałam awans. Spodobałam się kierownikowi już na początku...
- Mamo, zaraz mi skończysz, ok? Zostawiłam samą Marry przy telefonie. Ona nie lubi czekać długo - przerwałam jej chamsko, ale musiałam.
- Dobrze leć. Dokończę ci później - obładowana radością poleciała na górę, do swojego pokoju. Wróciłam do telefonu. Nasza rozmowa mogła się nie kończyć, ale godzina robi swoje. Skończyłyśmy przed pierwszą. Po tym padłam na łóżko w ubraniu i zasnęłam.
Kolejny dzień był lepszy i to o wiele. Mama urządziła wyśmienite śniadanie. Jedząc je omówiłyśmy to co działo się w wytwórni. Po tym wszystkim pomaszerowałam do pokoju. Wzięłam się za ogarnięcie swoich ubrań. Wyjebałam wszystkie ciuchy z walizek i reklamówek na samiutki środek pokoju. Chowając walizki stwierdziłam, że brakuje tu dywanu. Dywanu i to nie takiego jasnego jak ten cały pokój tylko czarnego jak smoła i jeszcze takiego dużego i grubego. Oo tak! Taki będzie najlepszy. Śpiewając połowę dyskografii Led Zeppelin i AC/DC poskładałam oraz posegregowałam ubrania. Wsadziłam wszystko do odpowiednich półek i szuflad, ale i tak znając życie za góra miesiąc będzie tam burdel na kółkach. Reklamówki wylądowały w śmietniku w kuchni, a w niej było już czuć rosół. Będąc spowrotem na górze odsunęłam firankę i otworzyłam drzwi balkonowe, aby wpuścić świeże powietrze.
Około 14 był obiad. Skąd ona wzięła takie coś jak ten rosół to ja nie wiem . Ale to jest dobre. Później był kurczak z frytkami. Po 15 wyszłam przed dom zapchana i zamulona tym całym jedzeniem. Resztę dnia matka uskuteczniała wyganianie mnie z domu, abym się wreszcie z kimś poznała, bo będę takim samotnikiem. Nie udało jej się przemówić do mojego rozumu. Późno wieczorem zadzwoniło towarzystwo z Seattle i Lafayette chcąc się dowiedzieć, czy będą mogli do mnie. Wiadomo Marry jest mile widziana. Duff po kilku minutach też został mile widziany u mnie w domu. Jeszcze został Will, który chciał przyjechać. Matka odstawiła szopkę, że nie, albo jak już to zadzwoni do jego matki. Po dwóch godzinach rozmów i narad zgodziła się. Uff!

Kolejny tydzień minął z najróżniejszymi dziwnymi humorami.
W poniedziałek siedziałam w domu, sama. Mama była w pracy.
We wtorek przyszedł do mnie James, matki też nie było. I dobrze. Pierwszą połowę dnia spędziliśmy na siedzeniu nad basenem. Po godzinie 15 poszliśmy po sklepach muzycznych wymieniając się opiniami co do muzyki, którą słuchamy. Nakupowaliśmy plakatów do mojego pokoju, ale nie tylko kupiliśmy. Chodząc przy ścianach gdzie były poprzyklejane pozrywaliśmy połowę. Nawet tych co nie załam. Ważne, że nie będzie w moim pokoju pusto. Wieczorem i to późnym wieczorem spacerowaliśmy po plaży. Około godziny dwudziestej trzeciej wróciłam do domu zacieszając.
W środę cały dzień odpisywałam na listy. Nie mogłam się wypisać. Wieczorem dzwoniła do mnie Marry.
W czwartek ponownie zawitał do mnie James. Po dłuższej rozmowie stwierdził, że się zmieniłam od kiedy jestem tutaj, w Los Angeles. Że zrobiłam się nudna, obojętna, zimna i takie tam duperele. Jednym słowem: bezuczuciowa. Nie to co w Lafayette, czy na Florydzie. Ogólnie mówiąc to ja też zauważyłam to, że stałam się inna, ale mi to pasuje, nie powiem. Los Angeles zmienia ludzi. Ale szczerze mówiąc to chciałabym wrócić co swojego starego JA, do tej Reb, która potrafiła zrobić pogo przy muzyce pop.
W piątek mama miała wolne, a co za tym szło wyciągnęła mnie na miasto, a dokładniej na zakupy. Przechodziłyśmy chyba z siedem godzin żeby znaleźć aż 3 bluzki, których i tak nie kupiłyśmy. Wracając wstąpiłyśmy do baru, i na szczęście wpuścili nas bez żadnych "ale". Wypiłyśmy po piwie i wróciłyśmy do domu. Ona mi pozwoliła pić piwo? Nie spodziewałam się tego po niej.
Weekendu nie pamiętam. Całkowicie wypadł mi z głowy. Taka czarna dziura.

Gdzieś w połowie tygodnia zostałam ponownie wykopana siłą z domu na " świeże powietrze ". Z wielkimi sapami przeszliśmy z moim kochanym przyjacielem, a może chłopakiem. Nie wiem jak na niego mówić. Chłopak to tak za poważnie, przynajmniej jak dla mnie oczywiście.
Po godzinie łażenia po najróżniejszych zakamarkach Los Angeles stanęliśmy gdzieś przy Franklin Avenue. A on znowu zaczął swój wywód o tym, ze chciałby mieć dla siebie tą starą, fajniejszą Rebeccę, którą poznał na Florydzie. Chwile potem stwierdził, że mnie zmieni. O mamo! Tylko nie to. Nie, że jestem niechętna.
- Mam propozycję - powiedział po długiej, głuchej ciszy.
- Jaką? - zaciekawiłam się.
- To niespodzianka.
- To po co mi mówiłeś? - zapytałam poirytowana. Ale mi się szybko humory zmieniają.
- Żeby ci się zachciało tam pójść. Nie denerwuj się tak - stwierdził.
- Ja się nie denerwuje - skłamałam, a co mi tam. - Gdybym to robiła to z pewnością byś już wąchał kwiatki od dołu.
- Tak? - zapytał z ironią.
- Nie, żartuje, wiesz? - teraz to ja pojechałam z ironią. Ha ha!
- To idziemy - powiedział kiedy już mi się zebrało na przemowę.
- Nie, ja nie idę dopóki nie powiesz mi gdzie idziemy - uparłam się o to żeby mi powiedział gdzie idziemy. Chce wiedzieć gdzie idę. W końcu jeżeli mnie zaprowadzi do jakiejś ciemnej uliczki i... I... Reb przestań myśleć o takich rzeczach. Nic ci nie grozi. No tak przecież jesteśmy w tym samym wieku, ale to jest chłopak.
- Ale to jest niespodzianka.
- Ale ja nie idę jeżeli mi nie powiesz gdzie idziemy - zaprotestowałam zakładając ręce na klatce piersiowej. Udaję tępego człowieka... Tak jest najlepiej.
- Albo ty jesteś uparta, albo głupia - stwierdził podchodząc do mnie bliżej. I tak staliśmy dosyć blisko, bo na oko to dzieliło nas 40 centymetrów. To teraz już 15.
- Możliwe, że jedno i drugie - uśmiechnęłam się.
- Chcesz mi przez to powiedzieć, że przez Los Angeles zgłupiałaś?
- Nie, skądże. Po prostu nie mogę przebywać w twoim towarzystwie - palnęłam nie myśląc co mówię.
- Chcesz mi zarzucić to, że przeze mnie nie myślisz? - zapytał patrząc mi w oczy tak mocno, że poczułam to mimo tego, że patrzyłam na swoje trampki.
- Nie po prostu... - zacięłam się.
- Nie tłumacz się... - teraz to on. Ha! Znowu. Podniosłam głowę obserwując go z uśmiechem. Mój brzuch zaczął pogować. Mógłby przestać, bo zaraz jeszcze wypchnie moje serce, a ono poleci wiadomo gdzie. Dalekiej drogi to nie będzie mieć.
- Tak? - zapytałam niepewnie patrząc sobie nawzajem w oczy. Nie dostałam odpowiedzi. Staliśmy chyba z dziesięć minut w ciszy patrząc się na siebie. - To ja chyba będę iść - powiedziałam obracając się do niego dupą.
- Nie czekaj! - zawołał. - Chodź ze mną.
- Ale ty mi nie chcesz powiedzieć gdzie pójdziemy - popatrzyłam na niego z wyrzutem wsadzając ręce do kieszeni spodni.
- Bo to niespodzianka.. - zaczął mi tłumaczyć, a ja patrzyłam na jego osobę wzrokiem niewiniątka. - Nie patrz się tak na mnie - nagle przerwał sobie śmiejąc się.
- Dlaczego?
- Bo to źle na mnie działa - po tych słowach na mojej twarzy pojawił się chytry uśmieszek. - Tak też nie.
- Ooo! Dobrze, że mi mówisz, wykorzystam to przeciwko tobie - zaśmiałam się.
- Mam pytanie. To idziemy, czy dalej będziesz planować jak mnie masz doprowadzić do szału? - zapytał, a kiedy usłyszałam tą ostatnią część pytania zaczęłam się śmiać. - Z czego się śmiejesz?
- Nie hahaha... Ważne hahaha... Już nie ważne...
- Aha - usłyszałam i w tej chwili leżałam na chodniku nie mogąc opanować swojego śmiechu. Przyglądał mi się dopóki nie skończyłam swojego występu. - Wiesz, dawno takiej Reb nie widziałem. Mogłabyś to częściej robić. Ładnie tak wyglądasz.
- To ma być komplement? - zapytałam zdziwiona siedząc na płytkach chodnikowych. - Ładnie jak tarzam się po chodniku?
- No nie, ale jak się śmiejesz.
Każda dziewczyna wygląda ładnie jak się śmieje. I co z tego. Typowy facet. Nie odpowie na wszystkie pytania tylko na ostatnie. Mniejsza o to... Wstałam z tej podłogi. Nagle złapał mnie za rękę czego się nie spodziewałam. Ja stałam jak mur i ani mnie rusz. Wiedziałam, że mnie nie ruszy z miejsca.
- Idziemy - zawołał ciągnąć mnie przez ulicę. Zaprzeczyłam. - Proszę - błagał. - Nie ma żadnych protestów - nagle zagrzmiał.
- Zmuś mnie do tego! - zażądałam uśmiechając się szelmowsko. Coś czuje, że to miasto mnie zmienia. Powtarzam się.
- Tak? Dobra - powiedział z takim uśmiechem, że się nakręciłam na to jego wyzwanie. Ciekawe co zrobi? Podszedł do mnie, złapał w pasie i przerzucił przez ramię. Super zawisłam na nim! Nie ciężko mu?
- Nie ciężko ci? - zapytałam opierając się na łokciach o jego plecy.
- Nie, ale mogłabyś zabrać swoje kościste łokcie z moich pleców.
- Dlaczego, ale mi tak wygodnie - wyszczerzyłam się do samej siebie. - Wiesz, że i tak ich nie zdejmę. No chyba, ze się zmęczę. Daleka droga?
- Tak, myślę, że za jakieś pół godziny będziemy - odpowiedział odwracając się w moja stronę, właściwie to w stronę mojego tyłka ubranego w jasne, przetarte jeansy i przy okazji łaskocząc mnie w plecy swoimi blond kudłami. Roześmiałam się.
- Czy ty musisz wymachiwać tymi swoimi piórami na prawo i lewo?
- Ja? Piórami? Ja nie mam piór - oburzył się.
- I kto tutaj się denerwuje? - zapytałam tak jakby przechwalając się. - Pióra to określenie na długie włosy u chłopaków - wytłumaczyłam mu.
- Aa, dobra. Rozumiem - pokiwał głową, znowu zaśmiałam się. Co ja poradzę, że mam łaskotki na placach. Jeżeli jest na tyle inteligentny na ile ja myślę to wykorzysta to przeciwko mnie.
I właśnie w tej chwili zebrało mnie na wspomnienia. Przypomniało mi się jak na wakacjach razem z Willem, Jeffym i Marry szliśmy nad Wabash (Jak coś to to jest rzeka płynąca w Lafayette. Właściwie to dzieląca główne Lafayette od West Lafayette). A potem chcieli mnie wrzucić do tej rzeki z mostu, jednak nie udało im się. Dopiero po tym jak wypiliśmy trochę udało im się. Ale wspomnienia wspomnieniami... Przejdźmy do świata rzeczywistego. Aktualnie byliśmy na jakiejś ulicy prowadzącej pod górę i przy okazji skręcającej w prawo. W końcu znudziło mi się trzymanie rąk na jego plecach więc opuściłam je i zwisały. Wyglądałam jak jakiś trup. Ale ładne określenie. Ekhem... Mam zajebisty widok przed swoimi oczami. Dupa Jamesa. Dzięki!
- Daleko jeszcze? Muszę oglądać twój tyłek?... - obrzuciłam go pytaniami oglądając drogę za nami.
- Nie. Dziesięć minut drogi - odpowiedział śmiejąc się.
- Znasz może The Ramones? - zapytałam. Gdyby tu był tylko Duff.
- Tak - O! Jakie miłe zaskoczenie.
- A mam pytanie. Mogę śpiewać? - zapytałam. A co nie będę owijać w bawełnę.
- Jasne, ale tylko ze mną - zaśmiał się.
Zaczęliśmy śpiewać, albo może bardziej drzeć ryje do "Blitzkrieg Bop",  "I Wanna Be Your Boyfriend", "I Wanna Be Sedated" i innych. Po kilkunastu minutach byliśmy na miejscu, jednak nie wylądowałam na podłożu. Dalej lewitowałam .
- Zdejm mnie! - zażądałam.
- Chwila.
- No proszę! Proszę, proszę. Już mam dosyć wiszenia na tobie - błagałam z udanym obrażeniem w głosie.
- Już - powiedział po chwili. Złapał mnie za nogi i po kilku sekundach byłam na ziemi cała i zdrowa. Dziwne, że nie piszczałam. - Obróć się - polecił mi, posłałam mu pytające spojrzenie. - Stoisz tyłem. Odwróć się!
Powoli odwróciłam się, ale zamknęłam oczy. Chciałam mieć taką niespodziankę. Kiedy już byłam przodem, otworzyłam powieki. Ujrzałam Hollywood Sign. Otworzyłam usta ze zdziwienia, a po chwili zakryłam je dłonią.

- I jak, niespodzianka? - zapytał uśmiechając się do mnie.
- Ale tu ślicznie! - zachwyciłam się. - Nigdy bym nie pomyślała żeby tutaj przyjść. Dziękuję! - rzuciłam się na niego.
- Coś mi się należy... - zaczął.
- Nie było mowy. To miała być niespodzianka - powiedziałam nie mogąc się od niego odkleić.
- A no tak, ale i tak mi się coś należy - powiedział chytrze się uśmiechając.
- Co? - zapytałam udając głupią.
- Naprawdę jesteś taka głupia, czy tylko udajesz? - zapytał zniecierpliwiony.
- Nie wiem. To zależy o czym myślisz - powiedziałam szczerząc się. No co ja się będę bawić. Po prostu pocałowałam go.