Rozdział 13

Humor to mam zajebisty. Moja koleżanka nazwała mnie Larsem :D.
BĘDZIE SCENA Z JAMESEM! I jest po części zgodnie z prawdą.
Opisów za dużo nie będzie i dokładniejszy opis domu będzie w następnym rozdziale. Takie tam lenistwo.

Tak jak wspomniałam złapała nas burza, w połowie miasta korki, w których stałyśmy ponad godzinę aby dostać się na Sunset Blvd. Jeżeli tak ma być cały czas to ja dziękuje. Trochę mi żal, że wyjechałam i zostawiłam przyjaciół, ale tutaj czeka mnie nowe, może nawet lepsze życie. Nawet długo szukać nie musiałyśmy ulicy, wjechałyśmy na nią i nasz dom miał być drugi po zakręcie. I tak jak powiedzieli tak był, stanęłyśmy przy metalowej bramie koloru białego. I to tylko brama była metalowa, reszta ogrodzenia była z krzaków. Co mnie w jakiś sposób ucieszyło. Wyszłam z samochodu i spojrzałam na dom. Był wieelki, ogromny, jak willa. Cały biały, dwupiętrowy, z tyłu było widać basen. Jakiś raj normalnie. Na parterze były dwa garaże, schody prowadzące na piętro i do drzwi wejściowych na piętrze. Z tyłu było widać kawałek basenu oraz wielki ogródek z widokiem na okoliczne ulice. W połowie działki stało dwóch facetów głośno rozmawiających o nie wiadomo czym. Kiedy zauważyli mnie ucichli i podeszli do bramy.
- Panna Green? - zapytał jeden z nich. Ciemnoskóry, wysoki mężczyzna o krótkich kręconych włosach, ten drugi stał za nim, był nie wiele niższy, ale za to łysy.
- Tak - odpowiedziałam grzecznie patrząc z nieufnością bo się ma mnie gapili jakby człowieka nie widzieli.
- A twoja mama gdzie?
- Yyy... W samochodzie - powiedziałam cofając się o dwa kroki.
- To zawołaj ją tutaj, ok?
- Tak, już wołam, albo wyciągam siłą jakby nie chciała wyjść.
Zaśmiali się, a ja aż się przestraszyłam, bo jak tylko będą chcieli ją wysłać z powrotem do domu to nie wiem co im zrobię. Wysiadła z samochodu i podeszła do nich. Chwile rozmawiali ze sobą, po czym otworzyli bramę i mama wjechała na parcele.
Powiedziała mi, że mam iść do środka domu. Tak zrobiłam, od środka był jeszcze większy niż myślałam. Duży salon na parterze łączący się z kuchnią. Drewniane, kręcone schody prowadziły na piętro domu z czterema pokojami. Wszystko było w kolorze bieli lub jasnego beżu. Ogólnie to domu był jasny, nawet drewniane meble, czy schody były jasne. Siadłam w salonie na skórzanej kanapie. Po półgodzinie przyszła mama i kazała mi przynieść swoje walizki, więc poszłam i to zrobiłam. Do wieczora siedziałyśmy w domu, albo się w nim gubiłyśmy szukając poszczególnych pokoi. Wybrałyśmy sobie pokoje z balkonami na przeciwko siebie. Około 20 padłam. Umyłam się i poszłam spać.

Rano obudziła mnie mama rzucając na mnie stertę listów.
- C-co to? - zapytałam zaspana powoli otwierając oczy.
- Twoi wielbiciele, wstawaj już 11, za godzinę idziemy na miasto, na zakupy - powiedziała z promiennym uśmiechem. Przyjrzałam się jej strojowi, ubrana była w jasnoniebieską koszule w białe paski, ciemne zwężane jeansy i buty na obcasie.
- Taaak, już - ziewnęłam krótko wstając z łóżka.
- Wstawaj, wstawaj. Śniadanie za 5 minut na stole, tylko się nie zgub tak jak wczoraj szukałaś toalety - zaśmiała się.
- Mamo - oburzyłam się.
- Wstawaj, za trzy minuty widzę cię na dole, ubraną i gotową do wyjścia
- To daj mi chociaż 10 minut - prosiłam.
- Pięć - powiedziała wskazując na mnie palcem.
- Nie, 8.
- Dobra 7.
- Okej, idź do kuchni - uśmiechałam się lekko.
- Czego mnie wyganiasz? - zapytała udając małego, proszącego pieska.
- Bo chce się ubrać - odpowiedziałam wstając z łóżka i kierując się do swojej walizki.
- Dobra, wiesz, że masz łazienkę w pokoju.
- Taak? - zdziwiłam się, zaczęłam rozglądać się po pokoju, bo jak szłam się myć wieczorem to wylądowałam na parterze.
- Tak, tam - wskazała na drzwi. - No zbieraj się masz jeszcze 5 minut.
- Miało być 7 - powiedziałam biorąc pierwsze lepsze ubrania.
- Ale jest już 5.
Wyszła z pokoju, a ja umyłam się i ubrałam. Zeszłam na dół, do kuchni połączonej z salonem i jadalnią. Zjadłyśmy śniadanie i wyszłyśmy na polowanie.
Około 17 zaszłyśmy do domu obładowane torbami z ubraniami. Nastawiłyśmy wodę na herbatę i usiadłyśmy w salonie oglądając nowe ubrania. W połowie przypomniało mi się o tym, że miałam obdzwonić znajomych. Więc po przymiarce wszystkiego tak zrobiłam. Spędziłam na rozmowach około 2 i pół godzin. Umówiłam się z Jamesem na jutro po południu. Po 20 zaczęłam odpisywać na listy od znajomych. Około 22 poszłam spać. Tak skończył się drugi dzień mojego pobytu w Los Angeles.

Około południa zadzwonił telefon, zbiegłam na dół i odebrałam go. To był James, pytał się gdzie dokładnie mieszkam, bo chce przyjść do mnie, powiedziałam mu, ale wolałam żebyśmy pochodzili po mieście, bo jeszcze nie znam okolicy. Zapowiedział się na 2 po południu, pożegnaliśmy się. Z niecierpliwością czekałam na to aż się zjawi. Wyszłam na podwórko i położyłam się na trawie, po chwili zamknęłam oczy. I tak zasnęłam na kilka, może kilkanaście minut.
To dłuższej chwili leżenia i już nie spania zauważyłam cień idącego człowieka. Jednak jakoś za specjalnie nie przykuł on mojej uwagi i obróciłam się na brzuch śpiewając Iron Maiden Ironów Maidenów.
- Ładnie śpiewasz - powiedział jakiś znajomy głos za moimi plecami. Uśmiechnęłam się i odwróciłam. Ujrzałam Jamesa za bramą.
- Hej, dziękuje - powiedziałam szczerząc się, wstałam z trawy i podeszłam do blondyna. - Chodź do środka, chyba nie chcesz tak stać?
- Yy, no, dobra - odpowiedział.
- Ej, no nie wstydź się tak - otworzyłam drzwiczki prowadzące na podwórek i zaprosiłam do środka.
Chwile później siedzieliśmy w ogrodzie za domem i rozmawialiśmy. Coś mi się wydawało, że to o cym mieliśmy pogadać to wyparowało mu z mózgu. A może nie.
- Wiesz po co ja do ciebie przyszedłem? - nagle zapytał po kilku minutowej ciszy.
- Yy, no, tak mniej więcej - odpowiedziałam pokazując rękoma, że tak nie za bardzo, ale wiedziałam o co chodzi. Albo i nie.
- Bo pamiętasz jak do mnie dzwoniłaś i jak ci nie odpisywałem na listy - zaczął. Kiwnęłam głową na znak aby kontynuował. - To... Wiesz, nie jest mi łatwo o tym mówić, ale byłem załamany, bo moja mama umarła - mówił, a wraz gdy dochodził do ostatnich słów jego oczy zaszkliły się, jednak ni zaczął płakać. Miałam ochotę go przytulić, ale zaczął dalej mówić - Umarła na raka. A ja chciałem ci o tym powiedzieć, ale nie miałem czasu, a jak chciałem napisać o tym w liście to rozklejałem się.
- Przykro mi z tego powodu, że twoja mama umarła... -  zaczęłam, jednak przerwał mi.
- Nie musisz, już się przyzwyczaiłem do tego, że jej nie ma - powiedział to tak smutno, a zarazem tak obojętnie, że nie dokończyłam tego co chciałam powiedzieć. Po prostu zamilkłam.
Siedzieliśmy tak w ciszy przez dłuższą chwile, dopóki moja mama przyjechała do domu. Lekko uśmiechnęłam się słysząc, że idzie do domu.
- Chcesz coś może do picia? - zapytałam przerywając ciszę. No co? Miałam dosyć tej nudnej ciszy.
- Jasne, jak masz - odpowiedział.
- No, jakbym nie miała to bym się nie pytała, co? - zaśmiałam się. - Chcesz może mrożoną herbatę? - zapytałam wstając z krzesła.
- Tak - uśmiechnął się w moją stronę.
- Jak chcesz to możesz pójść ze mną - zaproponowałam podchodząc dwa kroki w przód. - Nikt u mnie w domu nie gryzie.
- Ale twoja mama... - zaczął niepewnie.
- Ale moja mama nic ci nie zrobi. Pamiętasz jak do ciebie dzwoniłam? - kiwnął głową na tak. - To był jej pomysł, ja bym się nigdy nie odważyła na to aby do ciebie zadzwonić.
- Czego byś się nie odważyła? - zapytał wstając z mebla ogrodowego.
- No, nie wiem - skłamałam. Bo się boje i tyle! Nie, ja go po prostu za bardzo lubię, a moje wnętrzności chcą wylecieć jak z nim rozmawiam i tyle. Ale i tak mu nie powiem. Niech to będzie moja tajemnica.
- Aha - powiedział kiwając głową i stanął przede mną. Urósł przez ten okres jak go nie widziałam i to naprawdę. Był wyższy ode mnie o około 10 centymetrów. Spojrzałam na niego, zachęciłam go do pójścia do domu.
- Idziemy do mnie? - zapytałam, kiwnął głową.
Poszliśmy do kuchni gdzie mama gotowała późny obiad.
- Cześć mamo - przywitałam się z nią.
- Cześć - odpowiedziała i odwróciła się, zaczęła przyglądać się Jamesowi. - To ty jesteś James? - zapytała podchodząc do mojego kolegi.
- Tak.
- Rebecca dużo mi o tobie odpowiadała - podała mu rękę, uścisnął ją.
- Miło mi panią poznać - uśmiechnął się nieśmiało.
 W tym czasie gdy rozmawiali ja poszłam do kuchni i nalałam herbatę do wysokich szklanek. Wróciłam do salonu.
- Mamo, możemy iść już? - zapytałam lekko poirytowana. Blondyn wstał z kanapy, podszedł do mnie i wziął jedną ze szklanek.
- Tak, ale bądźcie blisko, abym miała was na widoku - rzekła doprawiając danie które szykowała.
- Mamo - oburzyłam się, a co za tym szło roześmiał się. - No co?
- Nie potrzebnie się tak burzysz.
- No właśnie, on ma racje - krzyknęła, a ja mało co nie wybuchłam. - Może pójdziecie na taras? - zaproponowała.
- Dobry pomysł mamo!
- Idziemy? Musze ci coś jeszcze powiedzieć.
Co? Co jeszcze? To jeszcze nie koniec. Nie spodziewałam się tego po nim. Trochę zaskoczona poprowadziłam go na taras. Siedzieliśmy na płytkach które były ciepłe od słońca i popijaliśmy mrożoną herbatę.
- To o czym chciałeś mi jeszcze powiedzieć? - zapytałam zniecierpliwiona. Zaczął się rozglądać po całym tarasie jakby chciał przez niego wylecieć. Czułam, że coś się szykuje. Moje serce zaczęło szybciej bić, ale ja chciałam aby przestało to robić tak szybko.
- Yy, no, czy miałabyś czas się jeszcze kiedyś spotkać? - zapytał, a po dłuższej przerwie dodał - No wiesz, nie codziennie... - przerwał, spojrzał na mnie błagająco abym się zgodziła. Patrzyłam na niego dużymi oczami nie mogąc uwierzyć w to co powiedział.
- A-ale... - przerwałam. Poczułam jak moje policzki robią się czerwone. - To jest chyba sen - mruknęłam  niedowierzająco. - I on się chyba spełnia.
- To jak? - zadał pytanie uśmiechając się do mnie.
Trochę się uspokoiłam, wypiłam pół herbaty i miałam mu odpowiedzieć kiedy wszystko się spierdoliło.
- Chyba nie masz ochoty żeby się ze mną spotykać - oznajmił przygnębiony, wstał i już chciał wychodzić jednak nie pozwoliłam mu łapiąc go za rękę.
- Czekaj, nie idź - błagałam, wstałam i podeszłam do niego nie odrywając swojej dłoni od jego ręki. - Proszę, czekaj - prosiłam niemal ze łzami w oczach. Ale ze mnie ciota! Będę wyć. Nie, nie będę! W jego błękitnych oczach pojawiła się jakaś cząstka litości. - Chciałam się zgodzić, ale... Ale kiedy miałam już mówić to ty chciałeś iść. - przerwałam. - Ale wiesz, nadal się zgadzam i chce się z tobą spotykać - dokończyłam. Usłyszałam klaskanie dochodzące z salonu, w którym było jedno z wejść na taras.
- Mówiłam, że się zgodzi - powiedziała mama. Po raz kolejny mało co nie wybuchłam. Ona o wszystkim wiedziała??
- Ty o wszystkim wiedziałaś? - zapytałam próbując zabić ją wzrokiem.
- Tak. James mogę jej o wszystkim powiedzieć? - zapytała szeroko się uśmiechając.
- Niech pani mówi - odpowiedział.

Rozdział 12

Mam totalnego lenia w pisaniu, ale za to w szkole jest o wiele lepiej. Ale o tym to lepiej nie mówić, bo nie chce nikogo zanudzić pisaniem o moich sukcesach w szkole... A i NIE, JAMES NIE MA DZIEWCZYNY. To tak dla pewności. A i jeszcze jedno weźcie się wpisujecie kto czyta i się nie wpisał w zakładkę o informowanych, bo nie chce mi się szukać. Jestem leniem...
Zapomniałam o jeszcze jednym. Specjalna dedykacja dla mojej zwariowanej, pojebanej, zakochanej do szaleństwa Olki. Oraz mojej mamie, która powiedziała, że piszę to bez uczuć, za co ją kocham, bo jest szczera do bólu.

+ Dużo nie będzie, bo jak wypominałam mam lenia, nie chce mi się pisać oraz totalny brak weny.


Wyjechałyśmy po godzinie 8. Matka obudziła mnie po 6:30 i kazała mi się umyć oraz spakować łazienkowe rzeczy, czyli szczoteczkę do zębów, pastę, szczotkę do włosów, i takie tam. Po 7 zjadłyśmy porządne śniadanie. Potem pobiegłam na górę domu, aby spakować kilka kaset do samochodu, bo znając życie matka nie weźmie, albo zapomni o nich i znając życie wkurwię się na nią z to. Także spakowałam je do mojej małej, czarnej torebki. Wybiegłam z domu jak jakiś debil i wraz z pierwszym promieniem słonecznym, który dotarł do mojej głowy zaczęła mnie ona boleć. W tej samej chwili zauważyłam, że było zimno jak na czerwiec. Złapałam się za głowę i poszłam do domu wzięłam jeansową kurtkę z góry domu, zaszłam do kuchni, wzięłam tabletkę na ból głowy, którą zapiłam połową butelki wody.

Pierwsze godziny drogi spałam, odsypiałam weekendowe balowanie z chłopakami. W tym czasie moja mama zaopiekowała się jedną z moich ulubionych kaset. Oczywiście musiała włączyć Aerosmith, i akurat na Dream On, a ja zamiast dalej spać wstałam i zaczęłam śpiewać, jeżeli to śpiewaniem można nazwać. Raczej to przypominało wycie łosia w okresie godowym, a nie śpiewanie. Kiedy skończyłam solówkę z Tylerem zasnęłam.

Obudziłam się na postoju kiedy rodzicielka tankowała samochód. Słońce samo było w zenicie, czyli około godziny 12 lub 13. Spojrzałam na zegarek i zamglonym wzrokiem odczytałam godzinę, była 12:30.
- Mamo, gdzie jesteśmy? - zapytałam lekko marudnym głosem leniwie wstając z przedniego fotela i przeciągając się.
- Przed Springfield. Za pół godziny powinnyśmy tam być - skierowała do mnie głowę, a gdy skończyła mówić to podała sprzedawcy paliwa pieniądze za paliwo, poszła za min po paragon za to, że tankowała. To ja już wiem dlaczego ona ma taki burdel w portfelu. Po pięciu minutach była już w samochodzie. Zanim wyruszyłyśmy dalej zmieniłam kasetę na Led Zeppelin, uśmiechnęłyśmy się we dwie słysząc pierwsze dźwięki wydobywające się z głośników naszego samochodu . Ruszyłyśmy w trasę, a ja momentalnie zasnęłam ponownie.
Od 17 nie spałam, wyspałam się i to dobrze jak na takie warunki, ale ból głowy mi dalej doskwierał, jeszcze teraz doszedł do tego ból pleców. Ile można człowieka męczyć najróżniejszymi bólami? Mam tego dosyć, chce do Los Angeles i się tam wyspać. Co chociaż na pierwszy tydzień nie będzie możliwe, bo inna strefa czasowa i nowe miejsce. A wtedy to mi ciężko idzie spanie, najczęściej to przewracam się z boku na bok, a rano chodzę półprzytomna. Kiedy nadszedł zmierzch znalazłyśmy jakiś motel ze stacją niedaleko Amarillo. Stanęłyśmy na parkingu, mama poszła załatwić nam nocleg, a mnie wygoniła do sklepu abym rozprostowała nogi i kupiła coś na ból głowy. Jako tako nawet ładny był jako budynek i jako jedno dniowa sypialnia, nie wiem jak w środku, bo nie wchodziłam, ale to bardziej przypominało hotel niż motel. Mniejsza oto. Weszłam do tego 'sklepu', bo nawet na takie miano to coś nie zasługiwało. Było takie jak kiosk, pomalowane na oczojebny zgniło-zielony kolor, a podłoga po której szłam skrzypiała nawet wtedy kiedy podnosiłaś nogę. Z półki wzięłam paczkę gum, jakieś leki na ból głowy, dwie butelki wody, sok pomarańczowy i czekoladę z orzechami. Powoli szłam do kasy rozmyślając ile jeszcze czasu minie aż dojedziemy do L.A. i co James chciał mi przekazać w tedy przez telefon, bo przez listy nie wyciągnęłam z niego tych informacji, ciągle czekał na to abym przyjechała, bo jak twierdził to musi mi na żywo powiedzieć, a nie pisać. W połowie drogi zorientowałam się, że miałam wziąć też coś do jedzenia, ale tu nic takiego nie było, więc stanęłam przy półce z ciastkami i wybrałam pierwsze lepsze, sprawdziłam datę ważności. Odwróciłam się w przeciwna stronę i gwałtownie wpadłam na wysoką postać.
- Jak ty chodzisz?!?! Ślepy jesteś?!?! Rodzice ci okularów nie kupili, czy co?!?!? Uważaj jak chodzisz jeszcze kogoś podepczesz!! - krzyczałam zdenerwowana, zbulwersowana i jeszcze na dodatek wściekła wymachując przy tym rękoma we wszystkie strony świata, przy okazji wszystkie moje zakupy spadły mi na podłogę.
- Ej, ej spokojnie, laleczko - powiedział spokojnie odsuwając się o krok ode mnie, podniósł ręce w geście poddańczym.
- Nie mów tak do mnie! - krzyknęłam i ruszyłam w stronę kasy. W tym samym czasie zorientowałam się, że on jest kasjerem i nie pozbierałam zakupów.
- Nie zapomniałaś o czymś? - wskazał na moje porozrzucane zakupy. Westchnęłam cicho, podeszłam do nich i zaczęłam zbierać, jednak on się do mnie przyłączył, a kiedy mieliśmy brać ostatnia rzecz z podłogi to nasze ręce się dotknęły. Co za pech... Oboje wstaliśmy, podał mi artykuły i spojrzał mi w oczy, ja mu z resztą też. Nawet ładny był, wysoki, chudy, miał wyraziście niebieskie oczy oraz blond włosy sięgające mu do ramion , a grzywka opadała mu na czoło i oczy. Ubrany był w jasne, przetarte spodnie jeansowe, czarne trampki, białą bluzkę wpuszczoną w spodnie, która podkreślała mięśnie na jego brzuchu oraz niebiesko-czarno-białą koszule z rękawem 3/4.
- Dzięki za pomoc - podziękowałam mu jakoś bez uczuć, poszłam do kasy. Rozłożyłam wszystko na blacie przed kasą i zaczęłam liczyć pieniądze. Szybko podszedł do mnie, policzył wszystko, zapłaciłam, miałam już wychodzić ze sklepu jednak mnie zatrzymał.
- A mogę spytać gdzie jedziesz? - stanął przede mną uśmiechając się zadziornie.
- Do Los Angeles - powiedziałam szukając klamki za swoim ciałem.
- Wiesz jakbyś chciała to możesz się mnie zatrzymać, ale będziesz musiała poczekać godzinę - zaproponował ochoczo, taa super, jeszcze ty. Nie, dzięki, niestety nie skorzystam z twojej oferty, bo mam inną.
 - Nie, dzięki, nie potrzebuje czyjejś łaski, żeby móc się wyspać. Zatrzymam się w motelu, już nawet mam zarezerwowany pokój - powiedziałam zimno po czym otworzyłam drzwi i wyszłam ze sklepu, pomachałam mu na pożegnanie. 
Chwile później byłam na miejscu i zapytałam się o to w jakim pokoju jesteśmy zameldowane. Recepcjonistka bez żadnych problemów, z uśmiechem na ustach powiedziała, jaki pokój oraz, że mam iść na pierwsze piętro. Nie wiem dlaczego to nazywali motelem, przypominało to hotel  i to taki dwu albo trzy gwiazdkowy. Idąc z torebką zakupów oglądałam się po ścianach, co róż były pozawieszane obrazy, albo plakaty jakiś festiwali z miasta obok. Był zadbany, schody były drewniane, a podłogi z parkietu, ściany oprócz tego, że poobwieszane tymi 'arcydziełami' miały piękną kremową tapetę w białe kwiatki, albo raczej ich szkice. Nie pukając do drzwi weszłam do pokoju gdzie moja mama czytała książkę.
- O dobrze, ze jesteś - ucieszyła się - Idziemy na kolacje.
- Okej, zaraz, mogę jeszcze pójść do łazienki? - zapytałam rzucając rzeczy duże łóżko, pokręciła głową widząc co robię.
- Tylko szybko - pośpieszyła mnie.
- Już - zawołałam wychodząc z pomieszczenia.
- To idziemy.
Wyszłyśmy z pokoju po czym matka zamknęła drzwi na klucz i ruszyłyśmy na kolacje do stołówki. Tam zjadłyśmy kolacje i poszłyśmy do pokoju.
Ona dalej czytała książkę, umyłam się, ubrałam, ale nie mogąc wytrzymać tam dłużej niż 20 minut wzięłam kurtkę i wyszłam przed hotel, czy tam motel. Była jakaś godzina 21 ich czasu, bo było ciemno, a wszystkie latarnie przy drodze się świeciły. Stałam przez 15 minut w miejscu obserwując tutejsze widoki aż w końcu usiadłam na krawężniku nie daleko ulicy przy wyjeździe. Nagle poczułam, że ktoś się zbliża jednak zignorowałam to.
- Piękny widok prawda? - zapytał ten ktoś z tyłu, mało co nie podskoczyłam ze strachu. Znałam ten głos, poznałam go dzisiaj. To ten chłopak z tego sklepiku. Jak mi łatwo spierdolić humor...
 - Tak, ładny - powiedziałam udając zamyśloną - wiesz, ze mnie przestraszyłeś?
- Yyy... No raczej tak. Sorry. - zakłopotał się, siadł obok mnie -Wiesz mi przedstawiłem ci się. Jestem Maciek - podał mi dłoń, spojrzałam na niego z uwagą.
- Rebecca, albo po prostu Reb - uścisnęłam ją.
- To więc Rebecco, może chcesz się ze mną przejść po okolicy? - zaproponował patrząc na mnie.
- Wiesz nie za bardzo, trochę późno już, zaraz będę musiała iść do pokoju.
- No chociaż na trochę, na 10 minutek. Tylko po placu nie będziemy przechodzić na drugą stronę ulicy, proszę - błagał mnie o to, widziałam to w jego oczach.
- Dobra, ale tylko chwile - zgodziłam się dla świętego spokoju, żeby mi nie jęczał dłużej.
Ta cała 'wycieczka' przeciągnęła się do godziny, ale przynajmniej fajnie się rozmawiało. Pod piętrowym budynkiem siedzieliśmy do północy, aż w końcu mało co mu nie padłam na chodniku. Pożegnaliśmy się przytulając się, tak staliśmy przez pięć minut dopóki jedna z recepcjonistek nie zaczęła nam ględzić o tym jaka to młodzież jest nie wychowana, że się szlajają do późna, a potem mają gromadkę małych bachorów. Roześmiałam się, ale on to potraktował na poważnie i kazał mi iść do pokoju położyć się spać. Przyszłam do pokoju, nawet nie rozbierając się jebłam na łóżko, bo inaczej nie da się tego nazwać. Sekundę później już spałam.

Rano obudziło mnie mocne słońce padające wprost w moje oczy. Losowi to się na prawdę nudzi. Siadłam na łóżku i poczułam, że mnie głowa boli. Znowu! Nie mogę z tym wytrzymać. Matka spała w najlepsze, a zegarek wskazywał 8 rano. Poszłam pod prysznic po drodze biorąc ubrania z torebki. Weszłam i pierw poleciała ciepła woda, później zimna, potem gorąca. Niech się zdecydują, bo nie wytrzymam. Stanęło na letniej, umyłam się i wyszłam wycierając się ręcznikiem. Ubrałam się i wyszłam z zaparowanej łazienki. Akurat w takim momencie kiedy moja rodzicielka się budziła. Szybko się zebrałyśmy, poszłyśmy na śniadanie. A, że ja wcześniej zjadałam to poszłam na spacer, aby się przewietrzyć. Zaszłam do pokoju, nasze torby były już spakowane i miałyśmy je znieść do samochodu, a więc tak zrobiłyśmy. Nic nie mówiąc siadłam na krawężniku tam gdzie wczoraj wieczorem. Po chwili usłyszałam tupanie butów, odwróciłam się i zobaczyłam... Zobaczyłam Maćka. Przywitał się ze mną i pomógł mi wstać z krawężnika. Zaproponował mi wyjście do kina, ale musiałam mu odmówić, bo za piętnaście góra dwadzieścia minut wyjeżdżałam stąd. Trochę było mi smutno, ale i zarazem wesoło, że mu odmówiłam. Jeszce chwile pogadaliśmy i pożegnaliśmy się jak starzy przyjaciele, którymi nawet nie byliśmy.
Reszta drogi minęła mi na myśleniu i słuchaniu muzyki. Zanim dojechałyśmy do Miasta Aniołów miałyśmy mały przystanek na stacji obok Flagstaff jakieś 200 kilometrów na północ od Phoenix. O mniej więcej 5 nad ranem wyruszyłyśmy do celu naszej podróży. Na około 12 byłyśmy w centrum, wiadomo korki oraz znając moje szczęście trafiła nam się burza.


Godzina zajebista. Prosze poprawiajcie moje błędy, bo nie czytałam tego. Możecie mnie zabić. A i jeszcze jedno, co się działo w pierwszym tygodniu opisze w następnym. Już mam plany.

Rozdział 11

Ehe, ehe, ehe... Najbardziej mi się podoba ten rozdział, chociaż nie jest taki długi jak sobie to wyobrażałam. Trochę inspirowała mnie pewna książka, a właściwie to kilka.  Dobra czytajcie, nie przedłużam...


 Minęło pare dobrych miesięcy, a za nimi wiadomo Boże Narodzenie, które spędziłam u rodziny w Seattle, sylwester z chłopakami i trzy dniowym kacem oraz karnawał w Nowym Orleanie w styczniu o którym pisał mi w liście kolega. No tak, a dzisiaj był kolejny nudny, zimny dzień, czyli szkoła, dom, Roxy, dom, ciepła herbata, odrabianie lekcji i na koniec dnia przyszła mama do domu cała rozweselona, zrobiła kolacje, zawołała mnie na dół, zeszłam, rozmawiałyśmy jak co wieczór do późnej nocy. I właśnie ta rozmowa zmieniła moje życie, wywróciła je do góry nogami.
Podała mi białą kopertę z listem w środku, była cała uśmiechnięta, właściwie to uśmiech nie schodził z jej twarzy przez cały wieczór. Uważnie wyciągnęłam kartkę papieru, rozłożyłam ją i powoli przeczytałam. Napisali tam, że moja mama dostała pracę w wytwórni filmowej w Hollywood. Na samą myśl, że wyjeżdżamy do L.A zaczęło mi być wesoło. Czytałam dalej... Napisali, że mamy czas na przeprowadzenie się do czerwca tego roku, a jest dopiero środek lutego. Mamy kupiony dom na bodajże Bel Air i przez pierwszy rok będą nam płacić połowę rachunków, a my resztę. Mama ms się wstawić na dłuższą rozmowę dopiero jak przyjedziemy ze względu na odległość i porę roku. No tak na tym zadupiu jest śniegu po pas, a tam to ludzie chlapią się w oceanie. Wstałam z krzesła, a właściwe to z niego zleciałam mało co go przy tym nie przewracając tak samo jak stolika na którym stały dwie gorące kawy z mlekiem. Zaczęłam skakać w okół własnej osi.
- Rebecco, uspokój się - powiedziała mama spokojnym głosem, jednak widziałam rozbawienie na jej twarzy.
- Ale naprawdę jedziemy do Los Angeles? - zapytałam podchodząc do niej.
- Tak, naprawdę, ale dopiero na początku czerwca. Jeszcze nie dostałam wynagrodzenia za te pięć lat w lokalnej telewizji - powiedziała uśmiechnięta do mnie.
- Dopiero w czerwcu? - zadałam pytanie siadając na krześle jakoś w miarę uspokojona, bo z jednej strony się cieszyłam z wyjazdu, ale z drugiej nie za bardzo, bo dopiero w czerwcu.
- Tak. W końcu musisz skończyć ten rok szkolny w miarę normalnie, bo chcą ci wsadzić nie do byle jakiego liceum  w Los Angeles tylko najlepszego. Byłam też u dyrektorki - Co? Ona u dyrektorki? Jakim cudem? - i powiedziała, że się w tym roku trochę opuściłaś oraz stwierdziła, że nasz wyjazd nie byłby problemem dla nich. Mają wysłać nam świadectwo do Los Angeles po zakończeniu roku szkolnego.
- Yy, ale jak? - zapytałam zdziwiona zachowaniem dyrektorki, bo zawsze kiedy ją spotykałam odrazu się na mnie wydzierała, ze zadaje się z łobuzami.
- Normalnie. Stwierdziłam, że po prostu dam ci czas na to żebyś poinformowała swoich znajomych o wyjeździe. Napisz Jamesowi, że przyjedziesz do Los Angeles - powiedziała jednak to ostatnie zdanie sprawiło, że poczułam się jakby wiedziała coś czego nie chciałabym aby wiedziała.
-Mamo, nie trzeba było mi tego mówić. I tak bym do niego napisała jakby tylko mi odpisał. Już mi trzeci tydzień nie odpisuje - powiedziałam lekko oburzona, a zarazem przygnębiona.
- A dzwoniłaś do niego? Może gdzieś się list zgubił po drodze, co? Nie pomyślałaś?
- Możliwe, ale nie dzwoniłam, bo nie wiem o której zadzwonić. W końcu mamy inną strefę czasową.
- No tak, dwie czy trzy godziny - opowiedziała obojętnie.
- Mamo - oburzyłam się - dwie, czy trzy godziny - zaczęłam ją naśladować - wiesz, że to trochę czasu, w końcu to, że my mamy 21 to nie oznacza, że on musi siedzieć tak jak my w domu, u nich może być 18 lub 19.
- Zadzwoń do niego,a nie mi nad uchem burczysz jak jakiś bąk - zaśmiała się, ona zawsze potrafi kogoś uspokoić swoim humorem.
- Dobrze mamo - rzuciłam i pobiegłam do telefonu mało co nie rozwalając wszystkiego co miałam po drodze. Kiedy byłam przy telefonie przypomniałam sobie o tym że nie pamiętam numeru. Rzuciłam się na górę domu, tam z biurka wyjęłam zeszyt, gdzie miałam zapisane adresy i telefony osób z koloni. Zbiegłam na dół do kuchni gdzie znajdował się telefon, siadłam na oknie i szybko kartkując zeszyt znalazłam tą stronę z numerem telefonu Jamesa. Wybrałam numer, chwile później usłyszałam pierwszy sygnał, drugi sygnał, trzeci... I w końcu ktoś odebrał. Mój brzuch zaczął wariować, dostał rąk i zaczął mnie łaskotać od środka.
- Halo - usłyszałam czyjś głos, ale nie Jamesa.
- Yy... - no i weź się zatnij na początku rozmowy... - Można z Jamesem? - zapytałam tej osoby przy telefonie.
- Tak już go wołam, poczekasz chwile?
- Tak, jasne. - odpowiedziałam, a moje serce dawało się we znaki. Dosłownie czułam jakby chciało wylecieć albo przodem albo tyłem, dostanie nóg i poleci do Los Angeles. Po kilku minutach ktoś podszedł do telefonu, podniósł słuchawkę i... I to był James. Na początku nie mogłam wydusić z siebie słowa, jednak  po chwili w miarę spokojnie z nim rozmawiałam. Po dłuższej rozmowie zapadła cisza tak jakby tematy nam się skończyły, jednak ja miałam jeszcze dwa w zapasie. Pierwszy to informacja o przeprowadzce, a drugi to to czego nie odpisywał mi na listy.
-Wiesz James, chciałabym ci coś powiedzieć - zabrzmiało to jak bym mu składała jakąś przysięgę małżeńską, czy co w tym stylu. On dalej siedział cicho przy telefonie słyszałam jego oddech - wiesz, bo... - no kurwa miłości to ja mu nie wyznaje tylko to, że za parę miesięcy będę mieszkać w tym samym mieście co on. Mów mu, mów! - bo w czerwcu przenoszę się do Los Angeles - dokończyłam. Jest!
- Jak to? -  zapytał z radością.
- Yyy... No, bo moja mama dostała prace w jakiejś wytwórni i ... - no tak nie ma to jak przerywanie komuś w połowie zdania.
- Nie wiesz jak ja się ciesze - krzyknął. Ała to bolało, nie miała aż takiego głosu żeby móc się drzeć przez telefon i nikt nie ogłuchł.
- Ała, ale mógłbyś trochę ciszej wygłaszać swoje zadowolenie? - zapytałam z lekką pretensją.
- Tak, jasne - rzekł ciszej - A i mam do ciebie sprawę - zaczął tajemniczo, a mój brzuch zaczął tańczyć pogo.
- Tak.
- Bo wiesz, ze nie odpisywałem na listy, co nie?
- No tak, ale był tylko jeden, czyli list - poprawiłam go.
- To list, to wszystko spowodowane było... - przerwał, coś się zastanawiał - nie wiem jak ci to wytłumaczyć i tak trochę głupio przez telefon mówić.
- Ale przecież możemy porozmawiać jak przyjadę do L.A. Jeszcze będzie czas.
- Nie, bo ja chciałem ci to teraz powiedzieć - zmieszał się lekko.
- Reb mogłabyś powoli kończyć - krzyknęła matka z przedpokoju.
- James, poczekasz chwilę.
- Oczywiście - odpowiedział.
- Dobrze mamo, zaraz skończę - krzyknęłam jej zasłaniając słuchawkę po czym wróciłam do rozmowy z kolegą - Już jestem.
- Wracając do rozmowy to miałem ci coś powiedzieć, ale niestety muszę kończyć. Muszę pomóc zmywać naczynia bratu - tłumaczył się, słychać było w jego głosie, że był smutny.
- Właśnie ja też miałam ci mówić, ze muszę kończyć - oznajmiłam bezuczuciowo. Ale dlaczego tak to nie wiem. Na prawdę było mi smutno, albo może przykro, ze muszę kończyć rozmowę - to cześć.
- Narazie - powiedział po czym rozłączył się.

Przez te trzy miesiące poprawiłam się w nauce, byłam prawie najlepsza z klasy. W końcu trzeba mieć jak najlepsze wyniki do nowej szkoły, co nie? Pisałam z Marry, Duffem i Jamesem listy. Chłopaki stwierdzili, że robię z siebie kujona, ale ja twierdziłam co innego. Do wyjazdu został jeszcze tydzień, od miesiąca liczę dni i godziny nawet minuty. Mama powiedziała, ze jeżeli zdążymy to wyjedziemy w poniedziałek, a jest piątek wieczór. Nie spakowałyśmy się ani nic. Matka twierdzi, że nie będzie sprzedawać domu bo i tak będziemy tutaj przyjeżdżać. A i jeszcze Jeffy z Willem. Oni zareagowali obojętnie, chociaż Will zaczął mi opowiadać jaką to on by chciał zrobić wielką karierę jako piosenkarz w Los Angeles. Wyśmiałam go, a on zrobił mi awanturę o to, że nie wierze w jego możliwości. Jednak po dwóch tygodniach nie odzywania się do nie poszedł do mnie i darł mi się przez okno, że  i tak nie mam racji i mnie przeprosił, że zrobił mi tą awanturę.
Wtedy ja wyszłam, a on zaproponował mi wyjście gdzieś na miasto. Zgodziłam się, w końcu nic mi się nie stanie, co nie? I tak sobie chodziliśmy i rozmawialiśmy o przyszłości w Los Angeles dopóki nie zobaczył nas ojczym Willa. Przez ten okres kiedy go znałam zaczął mnie nie znosić, a za każdym razem kiedy byłam u rudego w domu robił mu dziką awanturę o to, że sprowadza jakieś dziewczyny do domu i mnie wyganiał. Posyłałam mu wiązankę życzeń i szłam do domu, zawsze za mną biegł William i przepraszał z niego.

W sobotę i niedziele wyparowałam z dom. Z chłopakami urządziliśmy sobie taką dwudniową popijawę. Już w sobotę pod wieczór nie pamiętałam co robiłam. Jednak wszystko dotarło do mnie kiedy obudziłam się w niedziele rano bez bluzki. Zapytałam się ich co się działo. Opowiedzieli mi jak to się spiłam butelką wódki, tańczyłam na stole i próbowałam się dobierać raz do Willa, raz do Jeffa. Roześmiałam się, jednak to była prawda. Dokończyli mi tą opowieść mówiąc, że chcieli mnie zanieść do domu, ale ja nie chciałam i protestowałam zdejmując poszczególne części garderoby. Po południu poszliśmy do Jeffrey'a i tak u niego piliśmy piwo do późnego wieczora. Do kiedy nie stwierdziłam, że jest zbyt późno i muszę już iść aby się wyspać podczas podróży. We trojkę poszliśmy pod mój dom. Tam było wielkie żegnanie się. Trochę szkoda było mi wyjeżdżać do L.A, bo nie spotkałam chłopaków, a oni mi w jakimś tam sposób ubarwili życie w tej dużej wiosce.


No to na tyle by było. Super myślałam, że będzie więcej, bo w zeszycie był chyba z 15 stron, a tutaj to w chuj mało, ale nie narzekam. Wam pozwalam...

Takie małe życzenia.

Chciałbym Wam życzyć...

 Wesołych, zdrowych, spokojnych Świąt oraz bogatego gwiazdora,

 Gunsów pod choinką. Pijanego sylwestra,

 a w Nowym Roku samych sukcesów i pomyślności.

Życzy Trish Adler ;*

 

Rozdział 10 cz.2

Powiem tak to też nie będzie z długie, bo jest zakończeniem poprzedniego. Powiem tak szykujcie się na niespodziankę w następnym rozdziale, bo powoli go pisze. Ale nic więcej nie powiem.


- Ej mógłbyś przestać tak robić. Wiem, masz ładne pijane oczy, ale one na mnie nie działają - powiedziałam odsuwając go lekko, aby dać mu do zrozumienia to, że ta sytuacja jest nie za bardzo mi na rękę.
- Nie odsuwaj się - krzyknął Jeff szczerząc się do nas.
- Cicho bądź - powiedzieliśmy razem. Zaśmiałam się.
- Z czego rżysz? - zapytał Will odsuwając się ode mnie kawałek. 
- Z ciebie. Dzięki, że się odsunąłeś, wreszcie mogę oddychać.
- A co nie mogłaś? - zapytał, pokręciłam głową i tak zaczęliśmy śmieszną kłótnię na mimikę twarzy. W połowie już nie wytrzymywałam. Towarzystwo przyglądające się na nas miało niezłą beke.
- Skończcie, proszę - zaczęła Marry. - Nie, nie mogę. Weźcie skończcie.
- Nie! - krzyknęliśmy razem, znowu zaśmiałam się. Spojrzał na mnie z pół uśmiechem na twarzy.
- Bez takich... - zaczęłam kładąc się na trawie. Niestety tutaj popełniłam błąd, bo nie powinnam tego robić gdyż zaczął mnie łaskotać, a ja śmiać. Aż wstałam za mną Rudzielec i Jeff. A po co on to już nie wiem. Zaczął mnie powoli spychać ze wzgórza dalej łaskocząc. - Możesz przestać?
- Nie - zaśmiał się po czym wepchał mnie do wody. Wstałam jednak to nic nie dało, bo za chwile znowu byłam w wodzie tylko, że on leżał na mnie. Czyżby to co mówił miało stać się prawdą?
- I co teraz chcesz zrobić? - zapytałam uśmiechając się do niego.
- To - spojrzałam pytająco jednak szybko dostałam odpowiedz. Dosłownie chwile później czułam jak mnie całuje. Pod wpływem alkoholu było to przyjemne, jednak gdybym nie piła z pewnością dostałby po ryju.
- I tylko tyle? Mówiłeś, a właściwie to krzyczałeś co innego.
- Na pewno...? - coś się zaciął.
- Chyba wiem co mowie i co słyszę - powiedziałam. Ale ja się robię łatwa pod wpływem alkoholu. Nie, nie jestem taka. Człowieku ogarnij się, wstań z tej wody, pierdolnij go po mordzie i będziesz miała spokój do końca tego spotkania. - Dobra, ale możesz mnie zaoszczędzić i nic mi nie robić,
- Na pewno?
- Zaciąłeś się czy co?
- Yyy... No nie. 
Wstałam z wody, wytrzepałam się z niej jak to robił wcześniej Will po czym wyszłam na brzeg, siadłam obok Marry. Zanim się przywlekli na brzeg jeden drugiego wpychał do wody. Wyglądali zabawnie zwłaszcza dlatego, że się śmiali, a widok Jeffa śmiejącego się to naprawdę rzadki widok. Wyszli z wody, dokończyliśmy picie gadając na najróżniejsze tematy. Zaczęliśmy się zbierać do domów, kiedy powoli zaczynało się ściemniać. Eee to my trochę przesiedzieliśmy tam. 

Po odstawieniu Willa do domu poszliśmy we trójkę do Jeffa, całą drogę śpiewaliśmy We Will Rock You i We Are The Champion Queen'ów. Po ogarnięciu, że jest po dziesiątej i jesteśmy w połowie drogi pomiędzy domem bruneta, a moim powiedziałam Marry, że będziemy musiały iść. Ona to przekazała Jeffowi, pożegnałyśmy się z nim i poszłyśmy do naszego domu.
Nasze mamy siedziały w salonie śmiejąc się i popijając kawę. Po cichu przeszłyśmy do mojego pokoju, tam ustaliłyśmy kto pójdzie pierwszy do łazienki i wrazie czego będzie się tłumaczył przed matkami. Także przyjaciółka poszła do łazienki się umyć a ja siedziałam na łóżku wpatrując się w otwarte drzwi. Usłyszałam kroki możliwe, że któraś z naszych rodzicielek szla do sypialni. Była to pani Wissar oczywiście zajrzała do mojego pokoju  zobaczyć czy już jesteśmy.
- O widzę, że już jesteście - zaczęła - A gdzie Marry?
- Marry... Ona poszła do łazienki... Umyć się.
- No dobrze. To ja jeszcze pójdę do pokoju i wpadne do was do pokoju.
- Tylko ja nie wiem kiedy ona przyjdzie - powiedziałam tak aby poszła na dłużej do tego pokoju - Nie musi się pani śpieszyć - dodałam.
- Yhym... - mruknęła i wyszła z pokoju. W tym samym czasie przyszła w samym ręczniku brunetka, opowiedziałam jej sytuację, a ona wysłała mnie do łazienki. Także poszłam, umyłam się i wychodząc wpadłam na swoją mamę. Przeprosiłam ją uśmiechem i pobiegłam do pokoju. Na szczęście był pusty. Czyli gdzie jest Marry? Zdjęłam spodenki i założyłam dłuższe spodnie, zeszłam na dół gdzie wszyscy siedzieli i pili herbatę.
- Zrobić ci ciepłej herbaty? - zapytała mama.
- Tak. - odpowiedziałam szybko i siadłam na kanapie.
Zaczęliśmy rozmawiać, kiedy przynieśli mi ciepłą herbatę. Spędziliśmy pół nocy rozmawiając właściwie to nie wiem o czym, ale rozmawiałyśmy. 

Następny dzień spędziliśmy chodząc po mieście. Co chwila mówiłam lub odpowiadałam komuś cześć. Nawet tym których nie znałam. Wieczorem pani Wissar i Marry miały wyjeżdżać. Popłakałyśmy się we dwie żegnając się przed domem. Obiecałyśmy sobie, że będziemy do siebie pisać listy oraz dzwonić. I tak było.

Rozdział 10 cz.1

Mam totalnego lenia, chce mi się pisać ale nie chce mi się czytać. Szczerze teraz rzadko wchodzę na bloga, na internet i ogólnie na komputer. Mam dużo nauki a sama mi się nie wleje do głowy. Ale będę pisać. Trochę to jest takie nijakie, ale picie i efekty są mi się podoba mimo mojego poplątania, pomieszania, powtórzeń i czegoś tam jeszcze. Także możecie mnie krytykować ile chcecie. Pewnie czepicie się dialogów bo jest ich multum oraz są dwie części, bo nie mam za bardzo czasu pisać i może jutro uda mi się dodać drugą część. Wiem, że mnie zabijecie. Dobra to koniec i zapraszam do czytania. :D

W połowie drogi domyśliłam się gdzie idziemy. Szliśmy do miejsca obok rzeki gdzie pierwszy raz z nimi piłam, kiedy łapałam ich pół pijanych aby nie wpadli do rzeki. 

- Ej, dobra ja tam nie idę - zaprotestowałam, stanęłam w miejscu i założyłam ręce na piersi na obrażonego dzieciaka.

- Jak to nie? - zapytał Will. - Musisz iść sama zaproponowałaś to.

- No tak ale... - zaczęłam.

- Nie ma ale. Idziesz - powiedział.

- Nie. - krzyknęłam.

- Ej Jeff mam do ciebie sprawę. - oznajmił patrząc się  w jego stronę z łobuzerskim uśmieszkiem - weź poproś Reb o to aby dalej z nami szła albo coś innego.

- Zaraz się tym zajmę - odpowiedział.

- Czuje się jak kryminalista - powiedziałam - A ty Jeffy jesteś detektywem, a ty Will tym kto zgłasza sprawę do niego - zaśmiałam się.

- Masz racje - dołączyła się Marry, jakoś się teraz nie odzywała, ale znając ją jak dojdziemy tam i trochę wypijemy to się rozgada.

Nagle brunet podszedł do mnie złapał mnie z tyłu i  przerzucił przez ramie. Zaczęłam krzyczeć i klepać go po plecach żeby mnie puścił. Zanim doszliśmy na miejsce ciągle biłam go po plecach. Darł się na mnie abym go nie biła, ale i tak to robiłam.

- Mogłabyś już przestać. - krzyknął rudy.

- Nie! - zaprotestowałam z zacieszem na ryju.

- A mam cię wrzucić do rzeki? - zapytał Jeffrey.

- Nie dzięki ale mógłbyś mnie oszczędzić. A tak w ogóle  to gdzie jesteśmy? - zapytałam.

- Nie daleko - powiedział rudzielec.

- To znaczy?

- Przed jakimś mostem - powiedziała Marry.

- A ok. Może byś mnie zdjął co? - zapytałam bruneta klepiąc go po plecach.

- A może chciałabyś wpaść przez ten most do rzeki? Jak nie to się zamknij i mnie nie bij, ok?

- Nie, nie wrzucisz mnie ! - krzyknęłam.

- Założymy się? - zapytał.

- Tak.

- O co? - zapytała przyjaciółka.

I tak zaczęliśmy wymianę propozycji co się stanie ze mną i o co będzie zakład. Po połowie godziny stanęło na tym, że jeżeli wrzucą mnie do rzeki to oddajemy pól wódki, a jeżeli nie to sama wchodzę do rzeki.

- Ej dobra bez takich - zaprotestowałam - ja bym tak mogla nawet teraz.

- To dajesz chce to zobaczyć - krzyknął Will schodząc na dól doliny rzeki za nim Marry, a ja dalej zwisałam na ramieniu Jeffa.

- Mógłbyś mnie postawić na ziemie? - zapytałam grzecznie.

- A mógłbym cię wrzucić do rzeki? - odpowiedział pytaniem na pytanie.

- Nie. Weź bo sama zejdę. - krzyknęłam.

- Nie drzyj się. I tak nie zejdziesz sama - zaśmiał się - Zaniosę cię pod nią i cię wrzucę, ok? - zapytał.

- No dobra ale wiedz, że ci nie odpuszczę następnym razem - groziłam mu? Chyba tak.

- Czy ty mi grozisz?

- Tak. Właśnie się o tym dowiedziałam sama.

Przeszedł przez most bardzo blisko barierki. Powoli pokonał drogę do rzeki, stanął na brzegu i postawił mnie w wodzie. Zaśmiała się, woda była zimna, ale nie głęboka sięgała mi do kostek, a buty mi przemokły. A to skurwysyny małe.

- Wiecie jaka ciepła woda?! - oznajmiłam patrząc na nich z chytrym uśmieszkiem, akurat wyjmowali butelki. A ze mną to się nie podzielą - A ze mną to się nie podzielicie?

- Podzielimy - powiedział William.

Oby... Zobaczymy później jak będziesz spity i jak będę ciebie łapać żebyś nie wpadł do rzeki, albo jak w niej będziesz to żebyś się nie utopił.

- Na prawdę zimna? Oj ciepła? - zapytała Marry schodząc do mnie.

- Tak i to bardzo - odpowiedziałam. Podeszła do mnie, wyciągnęła do mnie rękę abym jej pomogła wejść, natomiast ja ją wywaliłam do wody. Już miała się drzeć na mnie, zaśmiałyśmy się jednocześnie, spojrzałyśmy na siebie, kiwnęła głową. Nie wiem o co jej chodziło, ale miała głowę pełną pomysłów. Wstała poklepała mnie po ramieniu i wyszeptała mi na ucho, żebym jej pomogła ich wrzucić do wody. Zgodziłam się i już za chwilę bałyśmy się za wołanie chłopaków do wody. Po parunastu minutach podeszli do nas, załapałyśmy ich za ręce, to znaczy ja Willa, a ona Jeffa i w jednej chwili leżeli w wodzie. Zaśmiałyśmy się, natomiast oni rzucili nam wiązankę życzeń. Na co też się śmiałyśmy. Ogólnie mówiąc nie trzeba było mam alkoholu do odwalania, ale musiałyśmy jakoś opić to, że mama Marry zostaje u nas.

- Mówiłam, że ci nie odpuszczę - rzuciłam w stronę Jeffa.

- Czy ty zawsze  musisz dotrzymywać słowa? - zapytał wstając z wody.

- Tak.
- Hahaha ona zawsze dotrzymuje słowa - rzuciła brunetka. Spojrzałam na nią wrogo, a ona się roześmiała. No kurde, nie mogę z nią. Will podniósł się, wytrzepał. Wytrzepał z wody? Ahaa... Wyszliśmy z rzeki i usiadaliśmy na brzegu. Zabraliśmy się za picie. 

Mniej więcej po 30 minutach nie było już połowy zawartości. A ja nawet nie czułam, że coś piłam, chłopakom zaczęło odwalać po całości. Darli się, że wrzucą mnie do rzeki, później mnie w niej rozbiorą i zgwałcą. Szczerze, nie chciałabym tego przeżyć. Zaczęłam się śmiać. Chwile później Marry zgapnęła się o co chodzi i wybuchła śmiechem.
- Nie dacie rady - krzyknęłam do nich kiedy się zbliżali w naszym kierunku, właściwie to daleko nie siedzieli, bo obok nas. Ale oczywiście trzeba było okrążyć nas i siąść naprzeciwko mnie, złapać za kolana i gapić się w moje oczy. Nie wiem dlaczego ale to w pewnym sensie było miłe uczucie, ale miałam go dosyć po pierwszych pięciu sekundach.

To na tyle :D Możecie mnie zabić. Komu podać adres?

Rozdział 9

Za dużo nie będzie. Bo nauka, nauka i jeszcze raz nauka. Także zapraszam do czytania i może na mikołajki coś dodam. :D

Weszłyśmy do domu tylnym wejściem. Usłyszałam jak moja matka i matka Marry rozmawiają o tym, że ona zostaje. Podeszłam do drzwi, jak małe dzieci podsłuchiwałyśmy rozmowy dwóch rodziców. Po krótkiej chwili usłyszeliśmy jak jej mama mówi, że zostanie u nas na dwa dni. Zaczęłyśmy skakać i piszczeć jak małe dzieci. Ogólnie mówiąc można było zauważyć to, że przez ten czas kiedy Mar była u mnie to zachowywałyśmy się jak małe dzieci.

- A z czego się tak cieszycie, co? – zapytała mama brunetki. Sama nią też była.

A tak dokładnie to miała czarne malowane włosy, pokręcone i tak mniej więcej do pasa. Z pewnością długo je zapuszczała. Śniada cera podkreślała jej zielono- brązowe oczy, które wraz z jej humorem i pogodą zmieniały kolor na bardziej zielony lub brązowy. Była ładna, mimo swojego wieku nie wyglądała na niego. Miała tak gdzieś około 35 lat, a wszyscy jej mówili, że nie ma trzydziestki. Takie tam odmłodzenie. Była wysoka, ja przy swoim wzroście sięgałam jej do połowy głowy.

- Z tego, że pani zostaje u nas. – powiedziałam z radością.

- Oj ale i tak nie na długo, później zabiorę ci moją małą Marry. – mówiąc to młodsza brunetka walnęła się z otwartej dłoni w twarz, a ja się uśmiechnęłam.

- Mamo to aż 2 dni. – powiedziała Mar.

- Tylko kochanie.

Wyminęłam je i poszłam do mamy, która urzędowała w kuchni pichcąc obiad dla naszej 4.

- Co robisz? – zapytałam stając przy kuchence i patrząc na garnek z zupą.

- Obiad.

- No chyba widzę. Ale co dokładnie?

- Niespodzianka, kochanie. – powiedziała z uśmiechem. Pokręciłam głową też się uśmiechając i wyszłam z kuchni.

- To idziemy do chłopaków? – zapytała wychodząc z salonu.

- Tak zaraz tylko musimy się ubrać, a nie łazimy jak sieroty. – oznajmiłam pokazując jej, że  idę na górę. Tak samo zrobiłam, a ona z mną.

Tam zaczęło nam odbijać i zamiast ubrać się jak ludzie to ubrałyśmy się jak wieśniaki. Wyszłam z pokoju mało co nie sikając ze śmiechu, w trakcie kiedy mało co ze śmiechu nie poleciałam do otwartej łazienki zaśmiała się mama Marry. Od razu na nią spojrzałam.

- Ale się ubrałyście. – skomentowała nasze stroje przez śmiech. Ja nie mogąc przestać tylko pokiwałam głową i poszłam do pokoju gdzie kończyła się ubierać moja przyjaciółka. Na jej widok wybuchłam śmiechem. Obydwie ubrane byłyśmy w podarte jasne jeansy, białą bluzkę na ramiączkach, koszulę w kratkę wsadzoną do spodni i kowbojki. Włosy zaplotłyśmy w warkocze oraz wygrzebałyśmy z mojej mamy pokoju słomiany kapelusz.

W takim stroju ludzie na mojej dzielnicy patrzyli się na nas jak na głupków albo idiotów. Chociaż to jedno i to samo. Pierw poszłyśmy do Jeff’a, nie wiem dlaczego wydawało mi się, że jest bliżej. A brunetka namawiała mnie żebyśmy poszły po Will’a, a potem  do Izzy’ego. Ale znając rudą małpę, to jemu by się nie chciało iść.

Po pół godzinie drogi po polach i zrywaniu trawy, bawiąc się w Lucky Luka dotarliśmy przed dom kolegi. Weszłyśmy na werandę domu, zapukałyśmy, spojrzałyśmy po sobie i wybuchłyśmy głośnym śmiechem. Otworzyła nam mama Jeff’a.

- Dzień dobry, jest może Jeffy? – powiedziałam opanowując śmiech.

- Cześć dziewczynki. Tak jest zaraz go zawołam. – rzekła patrząc na nasze stroje, ponownie roześmiałyśmy się. – Jeffrey! Koleżanki do ciebie! Może byś tu przyszedł! – krzyczała.

- To może niech pani pójdzie po niego, a my tutaj poczekamy. – stwierdziłam.

- Tak niech pani po niego pójdzie. – dołączyła Marry.

- Dobrze. – odpowiedziała i poszła w głąb domu.

Po dłuższym przekrzykiwaniu się bruneta z jego mamą zrezygnowany podszedł do drzwi. Jednak na nasz widok jego humor zmienił się o 180 stopni.

- Cześć – przywitał się – A co wy robicie tak ubrane?

- Stoimy przed twoim domem, przed twoimi drzwiami do domu… - zaczęła Marry.

- Przed tobą stojącym w drzwiach od domu – dokończyłam.

- No wiedze. A po coś przyszłyście konkretnie? – zapytał zaciekawiony.

- Yhym… Chodź tu do mnie i taj mi tu ucho – powiedziałam. Podszedł do mnie i nastawił ucho. – Idziesz z nami się najeżać? – zapytałam szeptem.

- I tylko po to miałem do ciebie podchodzić?

- Tak, pacanie – zaśmiałam się.

- Ale wy macie dobry humor. – rzekł Jeff.

- No wiem, to idziesz? – zadałam pytanie zniecierpliwiona jego odpowiedzią.

- Hmmm… Noo, mógłbym pójść, ale…

- Człowieku daj szybciej tą odpowiedź a nie trzymasz naszą kochaną Reb w niepokoju, coś czuje, że jak jej nie odpowiesz to się zdenerwuje – poinformowała go brunetka.

- Eee… Dobra poczekajcie pięć minut i idziemy.

Pobiegł na góre. Zaczęłyśmy rozmawiać o tym jak ona przekonała kolegę. Dosłownie po 5 minutach wybiegł z domu krzycząc do mamy, że idzie do miasta i nie wie kiedy przyjdzie. Roześmiałyśmy się.

- To gdzie chcecie iść? – zapytał nagle w połowie drogi do miasta.

- Jak na razie mamy plan pójść po Will’a, a później wykombinować skądś jakiś alkohol i gdzieś pość gdzie nogi nas zaniosą. – odpowiedziałam chodźcie za mną, znam krótszą drogę do niego.

Poszliśmy przez pola prowadząc ożywioną dyskusję o niczym. Trafiliśmy przed dom rudego po krótkiej chwili, a tak właściwie to przed tył jego domu. Weszliśmy przez ogrodzenie, podeszliśmy do drzwi i zapukaliśmy do drzwi, nie wiem jak to wyszło, ale we troje jednocześnie. Otworzył on sam, spojrzał na mnie i na przyjaciółkę jak na kompletnych wariatów, a my się roześmiałyśmy.

- Co wy z siebie zrobiłyście? – zapytał mało co nie wybuchając głośnym śmiechem.

- Wieśniaków – powiedziałyśmy jednocześnie, roześmiałyśmy się.

- Właśnie to widać po was.

- Idziesz z nami pić? – spytał Jeff, spoważniałyśmy nagle.

- Jasne, z wami zawsze pić – ucieszył się.

- To chodź. – machnęłam ręką tak aby go zachęcić, poszliśmy na podwórko, a on powiedział mamie, że idzie z nami.

Po 20 minutach marszu dotarliśmy do jednego z otwartych sklepów, gdzie stało kilku meneli popijających jakiś tani alkohol. Rudzielec z brunetem podszedł do jednego z nich i zapytał czy kupią im dwie wódki. No tak, nie ma to jak pić wódkę. Dał jemu kasę, poszedł do sklepu, kupił co miał kupić, wyszedł ze sklepu dał jednemu butelkę, a drugiemu chciał oddać pieniądze. Ten powiedział, żeby sobie zatrzymał i poszliśmy szukać jakiegoś miejsca do spokojnego picia.

A i jeszcze coś dzięki za 2 666 wejść :D