Miało być więcej, ale nie mam czasu tyle przepisywać. Piesek czeka na spacerek. Ale jestem zadowolona z tego rozdziału, mimo tego, że jeden dzień opisany. Zdradzę, że następnym przyszaleję i będzie taaaki rozwój akcji, że nawet ja tego nie ogarniam. Popierdalam z akcją! W końcu muszą zacząć się wakacje, co nie?
No dobra, zabierajcie się za czytanko! :D
Liczę na Wasze komentarze :D
Wstałam rano tak obolała, że nie miałam siły ruszyć swojego tyłka z łóżka. Docierające przez okno obok łóżka promienie słoneczne padały wprost na moją twarz dając efekt jeszcze gorszego bólu głowy, że po prostu nie wytrzymywałam. Obróciłam się na brzuch i wraz z przytłaczającym westchnieniem, a może jękiem rzuciłam głowę na zimną poduszkę w moim łóżku z baldachimem.
- Mamo! - krzyknęłam, ale poduszka stłumiłam moje nawoływanie. Podniosłam głowę i ponowiłam swoje wołanie. - Mamo!
- Rebecco, nie słyszę cię, chodź na dół - usłyszałam jej głos z dołu, bodajże z kuchni.
- Nie dam rady! - krzyknęłam podnosząc się na łokciach.
- Jak to? Musisz dać radę. Ruch ci dobrze zrobi - powiedziała, a ja myślałam, że pierdolnę ją po głowie. - Dzisiaj idę na rozmowę do biura tej wytwórni, gdzieś po 12. Marry dzwoniła, chciała z tobą rozmawiać, ale ty jeszcze spałaś. Przekazałam jej, że oddzwonisz jak tylko wstaniesz - krzyknęła, a po chwili dodała. - Idę do ciebie na górę, do pokoju.
- Dobrze, mamo. - Tak, przy okazji weź siekierkę i odrąb mi wszystkie kończyny, bo zaraz mi odpadną. Pomocy! Obróciłam się na plecy, siadłam na łóżku i... i... Nic, po prostu przestałam myśleć w jeden chwili. Gapiłam się na szafę z naprzeciwka. Kręciło mi się w głowie, westchnęłam bezradnie i zaczęłam oglądać swój pokój.
Był koloru jasnego beżu, coś podobne do ekri (czy jak to się piszę). Miał wymiary 6 metrów na 4 i pół metra. Pierwszego dnia, wieczorem łaziłam z linijką i z nudów mierzyłam pokój, Od strony wejścia, przy ścianie, a właściwie to w rogu stało dwuosobowe, czarne, metalowe łóżko z białym baldachimem i pościelą koloru błękitu. Tuż obok łóżka były wielkie, rozsuwane drzwi na balkon z widokiem na zieloną okolicę, które zasłonięte były białą tiulową firanką. Obok wejścia na balkon i na przeciwko łózka stały dwie zabudowane szafy, pomiędzy nimi drzwi do łazienki. Na przeciwko balkonu stał stolik z dwoma skórzanymi fotelami koloru czarnego. Nie powiem, pokój był nawet ładny, ale mi jakoś szczególnie nie przypadł do gustu. Czegoś mu brakowało, był za łagodny. Tylko czego? Muszę pójść na miasto i zobaczyć plakaty. Tak tego tutaj trzeba. No tak, zapomniałam... Trzeba zobaczyć jakie koncerty będę w najbliższym czasie, Ale najpierw niech zacznę funkcjonować.
Mama weszła do pokoju, a ja prawie leżąc oparta o ścianę patrzyłam na nią. Wyglądała idealnie. Ubrana w ciemny kostium składający się z obcisłej spódnicy do kolan, białej koszuli i marynarki w kolorze spódnicy. Do tego miała wysokie szpilki. Siadła na moim łóżku, obok mnie. Z uwagą przyglądała się mojej osobie swoimi piwnymi oczami pomalowanymi ciemno brązowym cieniem i tuszem.
- Dlaczego mnie wołałaś? - zapytała zaciekawiona.
- Bo mnie wszystko boli... - zaczęłam marudzić, jednak nie długo, bo w połowie przerwała mi o zaczęła być zatroskaną mamusią. Patrzyła na mnie współczułym wzrokiem.
- Dziecko drogie, za długo spałaś. Musisz się ruszać to przejdzie ci - wywróciłam oczami. - Nie wywracaj tymi głazami tylko rusz swoje cztery litery i przejdź się po okolicy. Wiesz która jest godzina? - pokręciłam przecząco głową. Co ja poradzę, że tutaj nie ma zegarka. Dalej kontynuowała. - Jest prawie 12. Ja zaraz będę musiała iść na spotkanie... - i tak zaczęła swoje kazanie.
- Mamo, ja nie mam zegarka - przerwałam jej, kiedy chciała przejść do tematu ze wczorajszych wydarzeń.
- Na prawdę? - zdziwiła się. - Jak to możliwe? Przecież to skandal. Obiecuję ci, że jeszcze dziś kupię ci najfajniejszy zegarek na świecie jaki maja w Los Angeles - powiedziała wstając z łóżka. - Oczywiście jak tylko będę wracać. A i masz wstać i pobiegać po ulicy.
- I tak miałam przejść się po sklepach, żeby poszukać czegoś do mojego pokoju. Jest za pusty - stwierdziłam, żeby zadowolić i siebie i ją. Aż mi się dobrze zrobiło w środku.
- No to dobrze. Teraz wstawaj. W kuchni masz mrożoną herbatę, szarlotkę i kanapki z dżemem - podeszła do mnie, podała mi rękę. Wstałam i chwilę później byłam na nogach. Muszę powsadzać te ubrania do szafy, bo walają się w walizkach i reklamówkach.
- Uwielbiam szarlotkę!
- Wiem, dlatego ją zrobiłam.Wczoraj wracając wstąpiłam do sklepu i zobaczyłam, ze są jabłka...
- Mamo, proszę. Bo się spóźnisz - Ile można gadać?
- Wyganiasz mnie? - zapytała z uśmiechem udając obrażoną.
- Można tak powiedzieć - zawahałam się , a po chwili dalej kończyłam swoją myśl. - Ale na serio.
- Tak, wiem , spóźnię się. - przedrzeźniała mnie.
- No właśnie - uśmiechnęłam się. Poprawiła mi humor. Wyszła z pokoju zostawiając otwarte drzwi. Dopóki nie zeszła na pater było słychać stukot obcasów.
Wyciągnęłam z walizki czarne spodenki i bieliznę. Z reklamówki bluzkę z logiem Aerosmith. Sekundę później zginęłam w łazience. Po 20 minutach wyszłam ubrana i przyszykowana do wyjścia, tylko brakowało mi butów i jedzenia.. Także zeszłam na dół
- Przełożyli mi rozmowę na 13 - krzyknęła mama z kuchni.
- Skąd wiesz, ze jestem na dole?- zapytałam szukając jakiś butów. Po jakiego brałam tutaj glany? Przecież jest tak gorąco, ze ja ledwo co wytrzymuję w normalnym ubraniu.
- Słychać cię jak klniesz na schody - rzuciła śmiejąc się.
- To wcale nie jest śmieszne! - oburzyłam się. - One mnie denerwują, są za często i przy okazji są kręte. Nogi mi się plączą - i oto w taki cudowny sposób zaczęłam narzekać na schody.
- Skończyłaś już?
- Nie - krzyknęłam wiążąc czarne trampki przed kostkę.
- To lepiej się zamknij. Chcesz coś ciepłego?
- A co będziesz robić? - zapytałam zaciekawiona wchodząc do kuchni. Stała oparta o blat kuchenny i oglądała swoje paznokci pomalowane na kolor krwistej czerwieni.
- Jeszcze nie wiem - stwierdziła odrywając się od blatu. Wlała do dwóch, wysokich kubków herbaty i podając mi jeden siadła przy stole, czy jak to się nazywa barku. Widząc widok błękitnego nieba za oknem oraz słońca, które dochodziło do południa zachciało mi się wyjść na dwór z tego wielkiego domu.
- Oddzwoń do Marry - rozkazała mi.
- A czy ona przypadkiem nie jest w szkole? - zapytałam zapominając jaki jest dzień tygodnia.
- Głuptasie, dzisiaj jest sobota - zaśmiała się, a ja posłałam jej grożącą minę.
- Zapomniałam - odłożyłam kubek na blat z hukiem, ze było słychać w całym domu.
- James chyba ci w tej głowie namieszał - stwierdziła biorąc łyka swojej herbaty, a ja spaliłam buraka, chociaż tutaj w ogóle nie chodziło o niego tylko o to, że zapomniałam jaki jest dzień tygodnia.
- Nie, to przez to, ze nie chodzę do szkoły. Już mi się dni tygodnia mylą. - wytłumaczyłam biorąc spowrotem wysokie naczynie do ręki.
- Na pewno?
- Tak, mamo. Ile można powracać do tego samego tematu? - spytałam pijąc zawartość szklanki.
- Można, można. Żebyś ty słyszała swoją babcię. Ile razy ona mi wypominała twojego ojca... - kolejna przemowa szykowała się już w jej głowie, musiałam to przerwać. Zaczęłam rozglądać się za zegarkiem.
- Mamo, skończ!
- Nie, nie będę! - wybuchła, a ja spojrzałam na nią zdziwiona.
- Maaamoooo... Miałaś robić coś ciepłego, a nie prawić kazanie jak ksiądz na mszy.
- A no tak - zerwała się z krzesła i zaczęła rozglądać się po pokoju ( kuchnia też pokój, co nie?).
- To ja może pójdę pobiegać - zaproponowałam sobie samej.
- Tak. Dzisiaj jest gorąco. Zwiąż włosy - poleciła mi.
Pobiegłam na górę, do mojego pokoju. Otworzyłam drzwi balkonowe i wyszłam na zewnątrz. Pierwsze co zauważyłam to słońce, które grzało niemiłosiernie, drugie to gorąco. Stwierdziłam, ze mama dała mi dobrą radę z tym wiązaniem włosów, Spowrotem zawitałam na dębowej, śliskiej podłodze w moim kochanym "raju". Wyciągnęłam z walizki frotkę i związałam włosy w wysokiego kucyka. Powoli zeszłam na dół. Mama dała mi pieniądze, ale nie wiem po co. Zostawiłam je w przed pokoju. Kilka a może kilkanaście minut później byłam gdzieś w połowie drogi na górę ulicy Bel Air. Po około godzinie przybiegłam zmachana do domu. Mama już stała przyszykowana do wyjścia.
- O mój Boże! Mam 20 minut na dojechanie do tej wytwórni. - zawołała łapiąc się za głowę z niecierpliwością chodząc po kuchni.
- Uspokój się! - poprosiłam ją. - Teraz, proszę, przejdź do drzwi, później do samochodu wsiądź do niego i pojedź do wytwórni - wytłumaczyłam jej.
- Dziękuję, ale nie musisz mi mówić co mam robić - rzuciła burzącym głosem. Ona jest w ciąży, czy co?
- Nie rzucaj się mamo. Chciałam ci tylko pomóc - powiedziałam miłym tonem.
- Dobrze, przepraszam. Już mnie tutaj nie ma.
Po krótkiej chwili pożegnałyśmy się i pognała na szpilkach do samochodu. Wyszłam na podwórek i pomachałam jej.
Stojąc w kuchni rzuciłam się na szarlotkę z lodami waniliowymi. Znając życie gdyby tu było Seattle, to znaczy Duff i Marry, to tego ciastka nie było by już dawno.
Po zjedzeniu tego przepysznego dania, zabrałam się za telefon do Marry. Okazało się, że mojej przyjaciółki nie ma w domu, bo jak stwierdziła pani Wissar oblegają Seattle. Powiedziałam jej, z później zadzwonię, jednak ona uparła się, że jak tylko jej córka przyjdzie do domu to zadzwoni do mnie. Chwile porozmawiałyśmy, a kiedy miałyśmy się żegnać to zapytała się, czy wiem o wyjeździe Marry do mnie na początku lipca. Zdziwiłam się. Na samiutki koniec dostałam zaproszenie do Seattle. Akurat tak żeby jak Marry będzie wracać to pojadę z nią.
Po tym wzięłam swoje oszczędności i spakowałam do torebki. To co zostawiłam w przedpokoju też zostało schowane do torebki. Wyszłam z domu. Chodziłam po wszystkich sklepach. Wróciłam przed 20 zmachana z kilkoma plakatami, dwoma płytami i dwiema informacjami na temat koncertów. Pierwsza to taka, że większość jest w barach, a druga to taka, że do baru wpuszczają najczęściej od 18 lub 21 lat. Rzuciłam się na kanapę, przed tym zostawiłam w brutalny sposób swoje zakupy w holu, łączącym przedpokój, salon i kuchnię. Nagle zasnęłam.
środa, 20 marca 2013
wtorek, 12 marca 2013
Rozdział 14
Masakra, nie mam pomysłów na dalsze części. Mam taki mętlik w głowie, że to tragedia. Cały mój świat jest jedną wielką tragedią. Nie ma czym się chwalić...
No dobra, to czytajcie.
Zapraszam!
- Kiedy ty byłaś w kuchni ja z Jamesem rozmawiałam - zaczęła.
- Co? - zdziwiłam się, ogólnie byłam zdziwiona i nie ogarnięta.
- Rozmawiałem z twoją mamą - rzekł w moja stronę. - Niech pani dalej mówi.
- Dobrze. I w końcu James zapytał się, czy moglibyście się razem spotykać. A że ja nie chcę się w wasze sprawy mieszać. I wiem co czujesz - zwróciła się do mnie, posłałam jej grożącą minę. - To czemu miałabym nie pozwolić? - przerwała, po czym chwile później dodała w stronę blondyna. - Nie wiem, czy wiesz, ale podobasz się mojej córce, a ja cię bardzo polubiłam.
Poczułam, że moje policzki się palą. Suuuupeer! Spaliłam buraka. Zajebiście. Idę się schować. Mama mnie nie uratuje. Czujecie ten sarkazm? Gratulacje, tylko zakopać się pod ziemią, albo w szafie. Może ja stąd wyjdę. O tak to będzie dobry pomysł. Także jak mi moja głowa podpowiadała ruszyłam w stronę drzwi czerwieniąc się tak jakbym stała przed nimi nago.
- Gdzie idziesz? - zapytał James, odwróciłam się, zauważył moje policzki i uśmiechnął się słodko.
- Schować się - burknęłam, chciałam się odwrócić ale... Ale moje ciało odmówiło mi władzy i stało jak posąg.
- Dlaczego? - zapytał nie rozumiejąc mnie, albo mi się tylko wydawało. Dlaczego on zadaje tyle pytań?
- Nie słyszałeś mojej mamy? - opowiedziałam mu pytaniem podchodząc kilka kroków w jego stronę.
- Słyszałem.
- Yyyy - zacięłam się. - I nic nie powiesz mi o tym? Nie zdziwiło cię to?
- Nie, ja już to wiedziałem - oznajmił, a ja ze zdziwienia otworzyłam buzie.
- J-jak to? - zdziwiłam się stojąc już przed nim.
- Normalnie - odpowiedział, a potem dodał - Myślisz, że trudno mi jest się domyślić? nie, nie jest mi trudno. Po tobie to wszystko widać, po tym jak piszesz, jak mówisz, jak... Po prostu widać. - powiedział ale z takim tonem, że w moim brzuchu zrobiło się miło.
- Fajnie wiedzieć - burknęłam obracając się na pięcie i ruszyłam do swojego pokoju.
Super, super, super. Wszystko widać, zajebiście, a myślałam, że jakoś to ukryje. Mistrzem kamuflażu to ja nie jestem.
- Czekaj! - zawołał idąc za mną na górę domu, do mojego pokoju.
To jak się zachowałam nie było mądre i to bardzo. Zatrzymałam się przed wejściem do mojego pokoju, złapałam za klamkę i już miałam otwierać drzwi, ale on i przeszkodził.
- Proszę, stój! - powiedział łapiąc mnie za ramie. Poczułam jak to miejsce gdzie on trzymał rękę robi się coraz cieplejsze. Odwróciłam się, spojrzałam w jego oczy. Ujrzałam tam jakąś taką troskę, złość, zaciekawienie i taką dziwną emocje, którą nie mogłam opisać. Nagle zaczęły się błyszczeć, cofnęłam się i przy okazji wpadłam na 'wrota do mojego raju'. Przestraszyłam się, panicznie się przestraszyłam. Podszedł krok w moją stronę.
- Co ty robisz? - zapytałam zdezorientowana całą tą sytuacją.
- Zgadnij - odpowiedział pół głosem, moje serce przyśpieszyło. Zamknęłam oczy i wzięłam głęboki oddech. Otworzyłam je i zobaczyłam twarz Jamesa jeszcze bliżej niż wcześniej. Otworzyłam buzię, a on położył swój palec na moich ustach. - Ciii. Nic nie mów - szepnął.
Poczułam dotyk na ustach, ale nie jego palców, to był dotyk jego ust. Miałam nogi jak z waty, aby się przytrzymać i nie upaść położyłam swoje dłonie na jego barki i prawie zawisłam. Kiedy się oderwał, stanęłam jak wryta, patrzyłam na niego wielkimi oczami. Coś mi w środku mówiło żeby mu oddać pocałunek, wie tak zrobiłam. Następny stał się dłuższy i to o wiele, ale oprócz tego nie było tak sztywno, jak za pierwszym razem, bo sobie ulegliśmy.
Kroki mojej mamy było słychać w całym domu, ale akurat w tej sytuacji, albo chodziła cicho, albo po prostu tego nie słyszeliśmy.
- No, no, tylko nie przesadzajcie - po tych słowach oderwaliśmy się od siebie. Poczułam się tak zażenowana, ze spaliłam buraka, ale takiego podwójnego.
Przez kolejną godzinę siedzieliśmy w pokoju rozmawiając, a kiedy nasza rozmowa już się nie układała odprowadziłam go do głównej ulicy, bo jak stwierdził musiał już iść. Wiedziałam, ze coś jest nie tak. Ale co to już nie. Wróciłam do domu bez humoru i emocji. Rzuciłaś się na łóżko i nie ruszałam się z niego do wieczora.
Miałam dosyć tego dnia. Około godziny 20 zadzwoniłam do Willa, porozmawialiśmy, powyżalaliśmy się, pośmialiśmy się tak jak zawsze, jak starzy przyjaciele. Po około 21 skończyłam rozmowę z moim rudym przyjacielem wielkim pozdrowieniami i takimi innymi. Jakoś mi nawet humor powrócił. Następna w kolejce była Marry, z nią się lepiej rozmawiało, bo wiadomo inna strefa czasowa i przy okazji Will był jakby to powiedzieć... Był trochę zmęczony. Cala rozmowa trwała niecałe 2 godziny. Opowiadała mi o nowych kolorach włosów Duffa, o jego dziewczynach, które okazywały się tak jak Jennifer, idiotkami. Podobno ciągle o mnie wypytywał. Przecież pisze z nim listy i to tak często jak się da. Po omówieniu Seattle, przeszłyśmy na Willa i Jeffa, miło było powspominać minione wakacje z chłopakami, chociaż kolejne już za dwa tygodnie. Przed północą moja mama weszła do mnie do pokoju i poprosiła abym kończyła 'to plotkowanie'. Żegnałyśmy się z jakieś 10 minut. Obiecałyśmy sobie, że przyjedziemy do siebie przynajmniej na dwa tygodnie. Po rozłączeniu poszłam się umyć. Wszystkie emocje towarzyszące mi w dniu dzisiejszym spłynęły ze mnie jak krople deszczu na oknie. Stałam tam z 20 minut, kiedy już wyszłam stwierdziłam, że ten prysznic mnie tylko ożywił. Przebrałam się w piżamę, zbiegłam na dół po szklankę wody. Kiedy już miałam wychodzić z kuchni z ową szklanką do kuchni wparowała mama.
- Dlaczego ty jeszcze nie w łóżku? - zapytała z takim wyrzutem jakbym jej chomika zabiła.
- Nie mogę zasnąć - jęknęłam chcąc pójść do swojego pokoju.
- Wiedziałam, że będzie cię to dręczyć - powiedziała z takim jakby podstępkiem. Miałam ochotę ją udusić gołymi rękoma. Po co ona wracała do tego tematu, do tego wydarzenia, do tego co się stało? Dlaczego? Niech mi to ktoś wytłumaczy.
- Mamo, możemy do tego nie wracać? Dlaczego ty się na mnie złościsz? Ja nic takiego nie zrobiłam.
- Jak nic nie zrobiłaś. Taką scenę odwaliłaś, że lepiej nie mówić - zirytowała się, przeszłam przez drzwi.
- Dobrze, coś jeszcze? Jak nie to idę do pokoju - westchnęła. Całe życie nie będzie mnie uczyć, przez 16 lat mnie wychowuje i się z tego cieszę. Ale chyba jak będę miała te 30 lat to nie będzie mi mówić co mam robić.
- Nie, już skończyłam - odpowiedziała z lekkim, przepraszającym uśmiechem.
- To dobranoc - powiedziałam i poszłam do swojego pokoju. Usłyszałam tylko ciche 'dobranoc' na schodach. Postawiłam kubek na szafce nocnej, a jeszcze wcześniej napiłam się trochę.
Przez pół nocy nie mogłam spać.
Trochę mało, ale nie mam pomysłów. Do połowy pierwszego akapitu jako tako miałam, a później to była jedna wielka... Masakra :(.
No dobra, to czytajcie.
Zapraszam!
- Kiedy ty byłaś w kuchni ja z Jamesem rozmawiałam - zaczęła.
- Co? - zdziwiłam się, ogólnie byłam zdziwiona i nie ogarnięta.
- Rozmawiałem z twoją mamą - rzekł w moja stronę. - Niech pani dalej mówi.
- Dobrze. I w końcu James zapytał się, czy moglibyście się razem spotykać. A że ja nie chcę się w wasze sprawy mieszać. I wiem co czujesz - zwróciła się do mnie, posłałam jej grożącą minę. - To czemu miałabym nie pozwolić? - przerwała, po czym chwile później dodała w stronę blondyna. - Nie wiem, czy wiesz, ale podobasz się mojej córce, a ja cię bardzo polubiłam.
Poczułam, że moje policzki się palą. Suuuupeer! Spaliłam buraka. Zajebiście. Idę się schować. Mama mnie nie uratuje. Czujecie ten sarkazm? Gratulacje, tylko zakopać się pod ziemią, albo w szafie. Może ja stąd wyjdę. O tak to będzie dobry pomysł. Także jak mi moja głowa podpowiadała ruszyłam w stronę drzwi czerwieniąc się tak jakbym stała przed nimi nago.
- Gdzie idziesz? - zapytał James, odwróciłam się, zauważył moje policzki i uśmiechnął się słodko.
- Schować się - burknęłam, chciałam się odwrócić ale... Ale moje ciało odmówiło mi władzy i stało jak posąg.
- Dlaczego? - zapytał nie rozumiejąc mnie, albo mi się tylko wydawało. Dlaczego on zadaje tyle pytań?
- Nie słyszałeś mojej mamy? - opowiedziałam mu pytaniem podchodząc kilka kroków w jego stronę.
- Słyszałem.
- Yyyy - zacięłam się. - I nic nie powiesz mi o tym? Nie zdziwiło cię to?
- Nie, ja już to wiedziałem - oznajmił, a ja ze zdziwienia otworzyłam buzie.
- J-jak to? - zdziwiłam się stojąc już przed nim.
- Normalnie - odpowiedział, a potem dodał - Myślisz, że trudno mi jest się domyślić? nie, nie jest mi trudno. Po tobie to wszystko widać, po tym jak piszesz, jak mówisz, jak... Po prostu widać. - powiedział ale z takim tonem, że w moim brzuchu zrobiło się miło.
- Fajnie wiedzieć - burknęłam obracając się na pięcie i ruszyłam do swojego pokoju.
Super, super, super. Wszystko widać, zajebiście, a myślałam, że jakoś to ukryje. Mistrzem kamuflażu to ja nie jestem.
- Czekaj! - zawołał idąc za mną na górę domu, do mojego pokoju.
To jak się zachowałam nie było mądre i to bardzo. Zatrzymałam się przed wejściem do mojego pokoju, złapałam za klamkę i już miałam otwierać drzwi, ale on i przeszkodził.
- Proszę, stój! - powiedział łapiąc mnie za ramie. Poczułam jak to miejsce gdzie on trzymał rękę robi się coraz cieplejsze. Odwróciłam się, spojrzałam w jego oczy. Ujrzałam tam jakąś taką troskę, złość, zaciekawienie i taką dziwną emocje, którą nie mogłam opisać. Nagle zaczęły się błyszczeć, cofnęłam się i przy okazji wpadłam na 'wrota do mojego raju'. Przestraszyłam się, panicznie się przestraszyłam. Podszedł krok w moją stronę.
- Co ty robisz? - zapytałam zdezorientowana całą tą sytuacją.
- Zgadnij - odpowiedział pół głosem, moje serce przyśpieszyło. Zamknęłam oczy i wzięłam głęboki oddech. Otworzyłam je i zobaczyłam twarz Jamesa jeszcze bliżej niż wcześniej. Otworzyłam buzię, a on położył swój palec na moich ustach. - Ciii. Nic nie mów - szepnął.
Poczułam dotyk na ustach, ale nie jego palców, to był dotyk jego ust. Miałam nogi jak z waty, aby się przytrzymać i nie upaść położyłam swoje dłonie na jego barki i prawie zawisłam. Kiedy się oderwał, stanęłam jak wryta, patrzyłam na niego wielkimi oczami. Coś mi w środku mówiło żeby mu oddać pocałunek, wie tak zrobiłam. Następny stał się dłuższy i to o wiele, ale oprócz tego nie było tak sztywno, jak za pierwszym razem, bo sobie ulegliśmy.
Kroki mojej mamy było słychać w całym domu, ale akurat w tej sytuacji, albo chodziła cicho, albo po prostu tego nie słyszeliśmy.
- No, no, tylko nie przesadzajcie - po tych słowach oderwaliśmy się od siebie. Poczułam się tak zażenowana, ze spaliłam buraka, ale takiego podwójnego.
Przez kolejną godzinę siedzieliśmy w pokoju rozmawiając, a kiedy nasza rozmowa już się nie układała odprowadziłam go do głównej ulicy, bo jak stwierdził musiał już iść. Wiedziałam, ze coś jest nie tak. Ale co to już nie. Wróciłam do domu bez humoru i emocji. Rzuciłaś się na łóżko i nie ruszałam się z niego do wieczora.
Miałam dosyć tego dnia. Około godziny 20 zadzwoniłam do Willa, porozmawialiśmy, powyżalaliśmy się, pośmialiśmy się tak jak zawsze, jak starzy przyjaciele. Po około 21 skończyłam rozmowę z moim rudym przyjacielem wielkim pozdrowieniami i takimi innymi. Jakoś mi nawet humor powrócił. Następna w kolejce była Marry, z nią się lepiej rozmawiało, bo wiadomo inna strefa czasowa i przy okazji Will był jakby to powiedzieć... Był trochę zmęczony. Cala rozmowa trwała niecałe 2 godziny. Opowiadała mi o nowych kolorach włosów Duffa, o jego dziewczynach, które okazywały się tak jak Jennifer, idiotkami. Podobno ciągle o mnie wypytywał. Przecież pisze z nim listy i to tak często jak się da. Po omówieniu Seattle, przeszłyśmy na Willa i Jeffa, miło było powspominać minione wakacje z chłopakami, chociaż kolejne już za dwa tygodnie. Przed północą moja mama weszła do mnie do pokoju i poprosiła abym kończyła 'to plotkowanie'. Żegnałyśmy się z jakieś 10 minut. Obiecałyśmy sobie, że przyjedziemy do siebie przynajmniej na dwa tygodnie. Po rozłączeniu poszłam się umyć. Wszystkie emocje towarzyszące mi w dniu dzisiejszym spłynęły ze mnie jak krople deszczu na oknie. Stałam tam z 20 minut, kiedy już wyszłam stwierdziłam, że ten prysznic mnie tylko ożywił. Przebrałam się w piżamę, zbiegłam na dół po szklankę wody. Kiedy już miałam wychodzić z kuchni z ową szklanką do kuchni wparowała mama.
- Dlaczego ty jeszcze nie w łóżku? - zapytała z takim wyrzutem jakbym jej chomika zabiła.
- Nie mogę zasnąć - jęknęłam chcąc pójść do swojego pokoju.
- Wiedziałam, że będzie cię to dręczyć - powiedziała z takim jakby podstępkiem. Miałam ochotę ją udusić gołymi rękoma. Po co ona wracała do tego tematu, do tego wydarzenia, do tego co się stało? Dlaczego? Niech mi to ktoś wytłumaczy.
- Mamo, możemy do tego nie wracać? Dlaczego ty się na mnie złościsz? Ja nic takiego nie zrobiłam.
- Jak nic nie zrobiłaś. Taką scenę odwaliłaś, że lepiej nie mówić - zirytowała się, przeszłam przez drzwi.
- Dobrze, coś jeszcze? Jak nie to idę do pokoju - westchnęła. Całe życie nie będzie mnie uczyć, przez 16 lat mnie wychowuje i się z tego cieszę. Ale chyba jak będę miała te 30 lat to nie będzie mi mówić co mam robić.
- Nie, już skończyłam - odpowiedziała z lekkim, przepraszającym uśmiechem.
- To dobranoc - powiedziałam i poszłam do swojego pokoju. Usłyszałam tylko ciche 'dobranoc' na schodach. Postawiłam kubek na szafce nocnej, a jeszcze wcześniej napiłam się trochę.
Przez pół nocy nie mogłam spać.
Trochę mało, ale nie mam pomysłów. Do połowy pierwszego akapitu jako tako miałam, a później to była jedna wielka... Masakra :(.
piątek, 22 lutego 2013
Rozdział 13
Humor to mam zajebisty. Moja koleżanka nazwała mnie Larsem :D.
BĘDZIE SCENA Z JAMESEM! I jest po części zgodnie z prawdą.
Opisów za dużo nie będzie i dokładniejszy opis domu będzie w następnym rozdziale. Takie tam lenistwo.
Tak jak wspomniałam złapała nas burza, w połowie miasta korki, w których stałyśmy ponad godzinę aby dostać się na Sunset Blvd. Jeżeli tak ma być cały czas to ja dziękuje. Trochę mi żal, że wyjechałam i zostawiłam przyjaciół, ale tutaj czeka mnie nowe, może nawet lepsze życie. Nawet długo szukać nie musiałyśmy ulicy, wjechałyśmy na nią i nasz dom miał być drugi po zakręcie. I tak jak powiedzieli tak był, stanęłyśmy przy metalowej bramie koloru białego. I to tylko brama była metalowa, reszta ogrodzenia była z krzaków. Co mnie w jakiś sposób ucieszyło. Wyszłam z samochodu i spojrzałam na dom. Był wieelki, ogromny, jak willa. Cały biały, dwupiętrowy, z tyłu było widać basen. Jakiś raj normalnie. Na parterze były dwa garaże, schody prowadzące na piętro i do drzwi wejściowych na piętrze. Z tyłu było widać kawałek basenu oraz wielki ogródek z widokiem na okoliczne ulice. W połowie działki stało dwóch facetów głośno rozmawiających o nie wiadomo czym. Kiedy zauważyli mnie ucichli i podeszli do bramy.
- Panna Green? - zapytał jeden z nich. Ciemnoskóry, wysoki mężczyzna o krótkich kręconych włosach, ten drugi stał za nim, był nie wiele niższy, ale za to łysy.
- Tak - odpowiedziałam grzecznie patrząc z nieufnością bo się ma mnie gapili jakby człowieka nie widzieli.
- A twoja mama gdzie?
- Yyy... W samochodzie - powiedziałam cofając się o dwa kroki.
- To zawołaj ją tutaj, ok?
- Tak, już wołam, albo wyciągam siłą jakby nie chciała wyjść.
Zaśmiali się, a ja aż się przestraszyłam, bo jak tylko będą chcieli ją wysłać z powrotem do domu to nie wiem co im zrobię. Wysiadła z samochodu i podeszła do nich. Chwile rozmawiali ze sobą, po czym otworzyli bramę i mama wjechała na parcele.
Powiedziała mi, że mam iść do środka domu. Tak zrobiłam, od środka był jeszcze większy niż myślałam. Duży salon na parterze łączący się z kuchnią. Drewniane, kręcone schody prowadziły na piętro domu z czterema pokojami. Wszystko było w kolorze bieli lub jasnego beżu. Ogólnie to domu był jasny, nawet drewniane meble, czy schody były jasne. Siadłam w salonie na skórzanej kanapie. Po półgodzinie przyszła mama i kazała mi przynieść swoje walizki, więc poszłam i to zrobiłam. Do wieczora siedziałyśmy w domu, albo się w nim gubiłyśmy szukając poszczególnych pokoi. Wybrałyśmy sobie pokoje z balkonami na przeciwko siebie. Około 20 padłam. Umyłam się i poszłam spać.
Rano obudziła mnie mama rzucając na mnie stertę listów.
- C-co to? - zapytałam zaspana powoli otwierając oczy.
- Twoi wielbiciele, wstawaj już 11, za godzinę idziemy na miasto, na zakupy - powiedziała z promiennym uśmiechem. Przyjrzałam się jej strojowi, ubrana była w jasnoniebieską koszule w białe paski, ciemne zwężane jeansy i buty na obcasie.
- Taaak, już - ziewnęłam krótko wstając z łóżka.
- Wstawaj, wstawaj. Śniadanie za 5 minut na stole, tylko się nie zgub tak jak wczoraj szukałaś toalety - zaśmiała się.
- Mamo - oburzyłam się.
- Wstawaj, za trzy minuty widzę cię na dole, ubraną i gotową do wyjścia
- To daj mi chociaż 10 minut - prosiłam.
- Pięć - powiedziała wskazując na mnie palcem.
- Nie, 8.
- Dobra 7.
- Okej, idź do kuchni - uśmiechałam się lekko.
- Czego mnie wyganiasz? - zapytała udając małego, proszącego pieska.
- Bo chce się ubrać - odpowiedziałam wstając z łóżka i kierując się do swojej walizki.
- Dobra, wiesz, że masz łazienkę w pokoju.
- Taak? - zdziwiłam się, zaczęłam rozglądać się po pokoju, bo jak szłam się myć wieczorem to wylądowałam na parterze.
- Tak, tam - wskazała na drzwi. - No zbieraj się masz jeszcze 5 minut.
- Miało być 7 - powiedziałam biorąc pierwsze lepsze ubrania.
- Ale jest już 5.
Wyszła z pokoju, a ja umyłam się i ubrałam. Zeszłam na dół, do kuchni połączonej z salonem i jadalnią. Zjadłyśmy śniadanie i wyszłyśmy na polowanie.
Około 17 zaszłyśmy do domu obładowane torbami z ubraniami. Nastawiłyśmy wodę na herbatę i usiadłyśmy w salonie oglądając nowe ubrania. W połowie przypomniało mi się o tym, że miałam obdzwonić znajomych. Więc po przymiarce wszystkiego tak zrobiłam. Spędziłam na rozmowach około 2 i pół godzin. Umówiłam się z Jamesem na jutro po południu. Po 20 zaczęłam odpisywać na listy od znajomych. Około 22 poszłam spać. Tak skończył się drugi dzień mojego pobytu w Los Angeles.
Około południa zadzwonił telefon, zbiegłam na dół i odebrałam go. To był James, pytał się gdzie dokładnie mieszkam, bo chce przyjść do mnie, powiedziałam mu, ale wolałam żebyśmy pochodzili po mieście, bo jeszcze nie znam okolicy. Zapowiedział się na 2 po południu, pożegnaliśmy się. Z niecierpliwością czekałam na to aż się zjawi. Wyszłam na podwórko i położyłam się na trawie, po chwili zamknęłam oczy. I tak zasnęłam na kilka, może kilkanaście minut.
To dłuższej chwili leżenia i już nie spania zauważyłam cień idącego człowieka. Jednak jakoś za specjalnie nie przykuł on mojej uwagi i obróciłam się na brzuch śpiewając Iron Maiden Ironów Maidenów.
- Ładnie śpiewasz - powiedział jakiś znajomy głos za moimi plecami. Uśmiechnęłam się i odwróciłam. Ujrzałam Jamesa za bramą.
- Hej, dziękuje - powiedziałam szczerząc się, wstałam z trawy i podeszłam do blondyna. - Chodź do środka, chyba nie chcesz tak stać?
- Yy, no, dobra - odpowiedział.
- Ej, no nie wstydź się tak - otworzyłam drzwiczki prowadzące na podwórek i zaprosiłam do środka.
Chwile później siedzieliśmy w ogrodzie za domem i rozmawialiśmy. Coś mi się wydawało, że to o cym mieliśmy pogadać to wyparowało mu z mózgu. A może nie.
- Wiesz po co ja do ciebie przyszedłem? - nagle zapytał po kilku minutowej ciszy.
- Yy, no, tak mniej więcej - odpowiedziałam pokazując rękoma, że tak nie za bardzo, ale wiedziałam o co chodzi. Albo i nie.
- Bo pamiętasz jak do mnie dzwoniłaś i jak ci nie odpisywałem na listy - zaczął. Kiwnęłam głową na znak aby kontynuował. - To... Wiesz, nie jest mi łatwo o tym mówić, ale byłem załamany, bo moja mama umarła - mówił, a wraz gdy dochodził do ostatnich słów jego oczy zaszkliły się, jednak ni zaczął płakać. Miałam ochotę go przytulić, ale zaczął dalej mówić - Umarła na raka. A ja chciałem ci o tym powiedzieć, ale nie miałem czasu, a jak chciałem napisać o tym w liście to rozklejałem się.
- Przykro mi z tego powodu, że twoja mama umarła... - zaczęłam, jednak przerwał mi.
- Nie musisz, już się przyzwyczaiłem do tego, że jej nie ma - powiedział to tak smutno, a zarazem tak obojętnie, że nie dokończyłam tego co chciałam powiedzieć. Po prostu zamilkłam.
Siedzieliśmy tak w ciszy przez dłuższą chwile, dopóki moja mama przyjechała do domu. Lekko uśmiechnęłam się słysząc, że idzie do domu.
- Chcesz coś może do picia? - zapytałam przerywając ciszę. No co? Miałam dosyć tej nudnej ciszy.
- Jasne, jak masz - odpowiedział.
- No, jakbym nie miała to bym się nie pytała, co? - zaśmiałam się. - Chcesz może mrożoną herbatę? - zapytałam wstając z krzesła.
- Tak - uśmiechnął się w moją stronę.
- Jak chcesz to możesz pójść ze mną - zaproponowałam podchodząc dwa kroki w przód. - Nikt u mnie w domu nie gryzie.
- Ale twoja mama... - zaczął niepewnie.
- Ale moja mama nic ci nie zrobi. Pamiętasz jak do ciebie dzwoniłam? - kiwnął głową na tak. - To był jej pomysł, ja bym się nigdy nie odważyła na to aby do ciebie zadzwonić.
- Czego byś się nie odważyła? - zapytał wstając z mebla ogrodowego.
- No, nie wiem - skłamałam. Bo się boje i tyle! Nie, ja go po prostu za bardzo lubię, a moje wnętrzności chcą wylecieć jak z nim rozmawiam i tyle. Ale i tak mu nie powiem. Niech to będzie moja tajemnica.
- Aha - powiedział kiwając głową i stanął przede mną. Urósł przez ten okres jak go nie widziałam i to naprawdę. Był wyższy ode mnie o około 10 centymetrów. Spojrzałam na niego, zachęciłam go do pójścia do domu.
- Idziemy do mnie? - zapytałam, kiwnął głową.
Poszliśmy do kuchni gdzie mama gotowała późny obiad.
- Cześć mamo - przywitałam się z nią.
- Cześć - odpowiedziała i odwróciła się, zaczęła przyglądać się Jamesowi. - To ty jesteś James? - zapytała podchodząc do mojego kolegi.
- Tak.
- Rebecca dużo mi o tobie odpowiadała - podała mu rękę, uścisnął ją.
- Miło mi panią poznać - uśmiechnął się nieśmiało.
W tym czasie gdy rozmawiali ja poszłam do kuchni i nalałam herbatę do wysokich szklanek. Wróciłam do salonu.
- Mamo, możemy iść już? - zapytałam lekko poirytowana. Blondyn wstał z kanapy, podszedł do mnie i wziął jedną ze szklanek.
- Tak, ale bądźcie blisko, abym miała was na widoku - rzekła doprawiając danie które szykowała.
- Mamo - oburzyłam się, a co za tym szło roześmiał się. - No co?
- Nie potrzebnie się tak burzysz.
- No właśnie, on ma racje - krzyknęła, a ja mało co nie wybuchłam. - Może pójdziecie na taras? - zaproponowała.
- Dobry pomysł mamo!
- Idziemy? Musze ci coś jeszcze powiedzieć.
Co? Co jeszcze? To jeszcze nie koniec. Nie spodziewałam się tego po nim. Trochę zaskoczona poprowadziłam go na taras. Siedzieliśmy na płytkach które były ciepłe od słońca i popijaliśmy mrożoną herbatę.
- To o czym chciałeś mi jeszcze powiedzieć? - zapytałam zniecierpliwiona. Zaczął się rozglądać po całym tarasie jakby chciał przez niego wylecieć. Czułam, że coś się szykuje. Moje serce zaczęło szybciej bić, ale ja chciałam aby przestało to robić tak szybko.
- Yy, no, czy miałabyś czas się jeszcze kiedyś spotkać? - zapytał, a po dłuższej przerwie dodał - No wiesz, nie codziennie... - przerwał, spojrzał na mnie błagająco abym się zgodziła. Patrzyłam na niego dużymi oczami nie mogąc uwierzyć w to co powiedział.
- A-ale... - przerwałam. Poczułam jak moje policzki robią się czerwone. - To jest chyba sen - mruknęłam niedowierzająco. - I on się chyba spełnia.
- To jak? - zadał pytanie uśmiechając się do mnie.
Trochę się uspokoiłam, wypiłam pół herbaty i miałam mu odpowiedzieć kiedy wszystko się spierdoliło.
- Chyba nie masz ochoty żeby się ze mną spotykać - oznajmił przygnębiony, wstał i już chciał wychodzić jednak nie pozwoliłam mu łapiąc go za rękę.
- Czekaj, nie idź - błagałam, wstałam i podeszłam do niego nie odrywając swojej dłoni od jego ręki. - Proszę, czekaj - prosiłam niemal ze łzami w oczach. Ale ze mnie ciota! Będę wyć. Nie, nie będę! W jego błękitnych oczach pojawiła się jakaś cząstka litości. - Chciałam się zgodzić, ale... Ale kiedy miałam już mówić to ty chciałeś iść. - przerwałam. - Ale wiesz, nadal się zgadzam i chce się z tobą spotykać - dokończyłam. Usłyszałam klaskanie dochodzące z salonu, w którym było jedno z wejść na taras.
- Mówiłam, że się zgodzi - powiedziała mama. Po raz kolejny mało co nie wybuchłam. Ona o wszystkim wiedziała??
- Ty o wszystkim wiedziałaś? - zapytałam próbując zabić ją wzrokiem.
- Tak. James mogę jej o wszystkim powiedzieć? - zapytała szeroko się uśmiechając.
- Niech pani mówi - odpowiedział.
BĘDZIE SCENA Z JAMESEM! I jest po części zgodnie z prawdą.
Opisów za dużo nie będzie i dokładniejszy opis domu będzie w następnym rozdziale. Takie tam lenistwo.
Tak jak wspomniałam złapała nas burza, w połowie miasta korki, w których stałyśmy ponad godzinę aby dostać się na Sunset Blvd. Jeżeli tak ma być cały czas to ja dziękuje. Trochę mi żal, że wyjechałam i zostawiłam przyjaciół, ale tutaj czeka mnie nowe, może nawet lepsze życie. Nawet długo szukać nie musiałyśmy ulicy, wjechałyśmy na nią i nasz dom miał być drugi po zakręcie. I tak jak powiedzieli tak był, stanęłyśmy przy metalowej bramie koloru białego. I to tylko brama była metalowa, reszta ogrodzenia była z krzaków. Co mnie w jakiś sposób ucieszyło. Wyszłam z samochodu i spojrzałam na dom. Był wieelki, ogromny, jak willa. Cały biały, dwupiętrowy, z tyłu było widać basen. Jakiś raj normalnie. Na parterze były dwa garaże, schody prowadzące na piętro i do drzwi wejściowych na piętrze. Z tyłu było widać kawałek basenu oraz wielki ogródek z widokiem na okoliczne ulice. W połowie działki stało dwóch facetów głośno rozmawiających o nie wiadomo czym. Kiedy zauważyli mnie ucichli i podeszli do bramy.
- Panna Green? - zapytał jeden z nich. Ciemnoskóry, wysoki mężczyzna o krótkich kręconych włosach, ten drugi stał za nim, był nie wiele niższy, ale za to łysy.
- Tak - odpowiedziałam grzecznie patrząc z nieufnością bo się ma mnie gapili jakby człowieka nie widzieli.
- A twoja mama gdzie?
- Yyy... W samochodzie - powiedziałam cofając się o dwa kroki.
- To zawołaj ją tutaj, ok?
- Tak, już wołam, albo wyciągam siłą jakby nie chciała wyjść.
Zaśmiali się, a ja aż się przestraszyłam, bo jak tylko będą chcieli ją wysłać z powrotem do domu to nie wiem co im zrobię. Wysiadła z samochodu i podeszła do nich. Chwile rozmawiali ze sobą, po czym otworzyli bramę i mama wjechała na parcele.
Powiedziała mi, że mam iść do środka domu. Tak zrobiłam, od środka był jeszcze większy niż myślałam. Duży salon na parterze łączący się z kuchnią. Drewniane, kręcone schody prowadziły na piętro domu z czterema pokojami. Wszystko było w kolorze bieli lub jasnego beżu. Ogólnie to domu był jasny, nawet drewniane meble, czy schody były jasne. Siadłam w salonie na skórzanej kanapie. Po półgodzinie przyszła mama i kazała mi przynieść swoje walizki, więc poszłam i to zrobiłam. Do wieczora siedziałyśmy w domu, albo się w nim gubiłyśmy szukając poszczególnych pokoi. Wybrałyśmy sobie pokoje z balkonami na przeciwko siebie. Około 20 padłam. Umyłam się i poszłam spać.
Rano obudziła mnie mama rzucając na mnie stertę listów.
- C-co to? - zapytałam zaspana powoli otwierając oczy.
- Twoi wielbiciele, wstawaj już 11, za godzinę idziemy na miasto, na zakupy - powiedziała z promiennym uśmiechem. Przyjrzałam się jej strojowi, ubrana była w jasnoniebieską koszule w białe paski, ciemne zwężane jeansy i buty na obcasie.
- Taaak, już - ziewnęłam krótko wstając z łóżka.
- Wstawaj, wstawaj. Śniadanie za 5 minut na stole, tylko się nie zgub tak jak wczoraj szukałaś toalety - zaśmiała się.
- Mamo - oburzyłam się.
- Wstawaj, za trzy minuty widzę cię na dole, ubraną i gotową do wyjścia
- To daj mi chociaż 10 minut - prosiłam.
- Pięć - powiedziała wskazując na mnie palcem.
- Nie, 8.
- Dobra 7.
- Okej, idź do kuchni - uśmiechałam się lekko.
- Czego mnie wyganiasz? - zapytała udając małego, proszącego pieska.
- Bo chce się ubrać - odpowiedziałam wstając z łóżka i kierując się do swojej walizki.
- Dobra, wiesz, że masz łazienkę w pokoju.
- Taak? - zdziwiłam się, zaczęłam rozglądać się po pokoju, bo jak szłam się myć wieczorem to wylądowałam na parterze.
- Tak, tam - wskazała na drzwi. - No zbieraj się masz jeszcze 5 minut.
- Miało być 7 - powiedziałam biorąc pierwsze lepsze ubrania.
- Ale jest już 5.
Wyszła z pokoju, a ja umyłam się i ubrałam. Zeszłam na dół, do kuchni połączonej z salonem i jadalnią. Zjadłyśmy śniadanie i wyszłyśmy na polowanie.
Około 17 zaszłyśmy do domu obładowane torbami z ubraniami. Nastawiłyśmy wodę na herbatę i usiadłyśmy w salonie oglądając nowe ubrania. W połowie przypomniało mi się o tym, że miałam obdzwonić znajomych. Więc po przymiarce wszystkiego tak zrobiłam. Spędziłam na rozmowach około 2 i pół godzin. Umówiłam się z Jamesem na jutro po południu. Po 20 zaczęłam odpisywać na listy od znajomych. Około 22 poszłam spać. Tak skończył się drugi dzień mojego pobytu w Los Angeles.
Około południa zadzwonił telefon, zbiegłam na dół i odebrałam go. To był James, pytał się gdzie dokładnie mieszkam, bo chce przyjść do mnie, powiedziałam mu, ale wolałam żebyśmy pochodzili po mieście, bo jeszcze nie znam okolicy. Zapowiedział się na 2 po południu, pożegnaliśmy się. Z niecierpliwością czekałam na to aż się zjawi. Wyszłam na podwórko i położyłam się na trawie, po chwili zamknęłam oczy. I tak zasnęłam na kilka, może kilkanaście minut.
To dłuższej chwili leżenia i już nie spania zauważyłam cień idącego człowieka. Jednak jakoś za specjalnie nie przykuł on mojej uwagi i obróciłam się na brzuch śpiewając Iron Maiden Ironów Maidenów.
- Ładnie śpiewasz - powiedział jakiś znajomy głos za moimi plecami. Uśmiechnęłam się i odwróciłam. Ujrzałam Jamesa za bramą.
- Hej, dziękuje - powiedziałam szczerząc się, wstałam z trawy i podeszłam do blondyna. - Chodź do środka, chyba nie chcesz tak stać?
- Yy, no, dobra - odpowiedział.
- Ej, no nie wstydź się tak - otworzyłam drzwiczki prowadzące na podwórek i zaprosiłam do środka.
Chwile później siedzieliśmy w ogrodzie za domem i rozmawialiśmy. Coś mi się wydawało, że to o cym mieliśmy pogadać to wyparowało mu z mózgu. A może nie.
- Wiesz po co ja do ciebie przyszedłem? - nagle zapytał po kilku minutowej ciszy.
- Yy, no, tak mniej więcej - odpowiedziałam pokazując rękoma, że tak nie za bardzo, ale wiedziałam o co chodzi. Albo i nie.
- Bo pamiętasz jak do mnie dzwoniłaś i jak ci nie odpisywałem na listy - zaczął. Kiwnęłam głową na znak aby kontynuował. - To... Wiesz, nie jest mi łatwo o tym mówić, ale byłem załamany, bo moja mama umarła - mówił, a wraz gdy dochodził do ostatnich słów jego oczy zaszkliły się, jednak ni zaczął płakać. Miałam ochotę go przytulić, ale zaczął dalej mówić - Umarła na raka. A ja chciałem ci o tym powiedzieć, ale nie miałem czasu, a jak chciałem napisać o tym w liście to rozklejałem się.
- Przykro mi z tego powodu, że twoja mama umarła... - zaczęłam, jednak przerwał mi.
- Nie musisz, już się przyzwyczaiłem do tego, że jej nie ma - powiedział to tak smutno, a zarazem tak obojętnie, że nie dokończyłam tego co chciałam powiedzieć. Po prostu zamilkłam.
Siedzieliśmy tak w ciszy przez dłuższą chwile, dopóki moja mama przyjechała do domu. Lekko uśmiechnęłam się słysząc, że idzie do domu.
- Chcesz coś może do picia? - zapytałam przerywając ciszę. No co? Miałam dosyć tej nudnej ciszy.
- Jasne, jak masz - odpowiedział.
- No, jakbym nie miała to bym się nie pytała, co? - zaśmiałam się. - Chcesz może mrożoną herbatę? - zapytałam wstając z krzesła.
- Tak - uśmiechnął się w moją stronę.
- Jak chcesz to możesz pójść ze mną - zaproponowałam podchodząc dwa kroki w przód. - Nikt u mnie w domu nie gryzie.
- Ale twoja mama... - zaczął niepewnie.
- Ale moja mama nic ci nie zrobi. Pamiętasz jak do ciebie dzwoniłam? - kiwnął głową na tak. - To był jej pomysł, ja bym się nigdy nie odważyła na to aby do ciebie zadzwonić.
- Czego byś się nie odważyła? - zapytał wstając z mebla ogrodowego.
- No, nie wiem - skłamałam. Bo się boje i tyle! Nie, ja go po prostu za bardzo lubię, a moje wnętrzności chcą wylecieć jak z nim rozmawiam i tyle. Ale i tak mu nie powiem. Niech to będzie moja tajemnica.
- Aha - powiedział kiwając głową i stanął przede mną. Urósł przez ten okres jak go nie widziałam i to naprawdę. Był wyższy ode mnie o około 10 centymetrów. Spojrzałam na niego, zachęciłam go do pójścia do domu.
- Idziemy do mnie? - zapytałam, kiwnął głową.
Poszliśmy do kuchni gdzie mama gotowała późny obiad.
- Cześć mamo - przywitałam się z nią.
- Cześć - odpowiedziała i odwróciła się, zaczęła przyglądać się Jamesowi. - To ty jesteś James? - zapytała podchodząc do mojego kolegi.
- Tak.
- Rebecca dużo mi o tobie odpowiadała - podała mu rękę, uścisnął ją.
- Miło mi panią poznać - uśmiechnął się nieśmiało.
W tym czasie gdy rozmawiali ja poszłam do kuchni i nalałam herbatę do wysokich szklanek. Wróciłam do salonu.
- Mamo, możemy iść już? - zapytałam lekko poirytowana. Blondyn wstał z kanapy, podszedł do mnie i wziął jedną ze szklanek.
- Tak, ale bądźcie blisko, abym miała was na widoku - rzekła doprawiając danie które szykowała.
- Mamo - oburzyłam się, a co za tym szło roześmiał się. - No co?
- Nie potrzebnie się tak burzysz.
- No właśnie, on ma racje - krzyknęła, a ja mało co nie wybuchłam. - Może pójdziecie na taras? - zaproponowała.
- Dobry pomysł mamo!
- Idziemy? Musze ci coś jeszcze powiedzieć.
Co? Co jeszcze? To jeszcze nie koniec. Nie spodziewałam się tego po nim. Trochę zaskoczona poprowadziłam go na taras. Siedzieliśmy na płytkach które były ciepłe od słońca i popijaliśmy mrożoną herbatę.
- To o czym chciałeś mi jeszcze powiedzieć? - zapytałam zniecierpliwiona. Zaczął się rozglądać po całym tarasie jakby chciał przez niego wylecieć. Czułam, że coś się szykuje. Moje serce zaczęło szybciej bić, ale ja chciałam aby przestało to robić tak szybko.
- Yy, no, czy miałabyś czas się jeszcze kiedyś spotkać? - zapytał, a po dłuższej przerwie dodał - No wiesz, nie codziennie... - przerwał, spojrzał na mnie błagająco abym się zgodziła. Patrzyłam na niego dużymi oczami nie mogąc uwierzyć w to co powiedział.
- A-ale... - przerwałam. Poczułam jak moje policzki robią się czerwone. - To jest chyba sen - mruknęłam niedowierzająco. - I on się chyba spełnia.
- To jak? - zadał pytanie uśmiechając się do mnie.
Trochę się uspokoiłam, wypiłam pół herbaty i miałam mu odpowiedzieć kiedy wszystko się spierdoliło.
- Chyba nie masz ochoty żeby się ze mną spotykać - oznajmił przygnębiony, wstał i już chciał wychodzić jednak nie pozwoliłam mu łapiąc go za rękę.
- Czekaj, nie idź - błagałam, wstałam i podeszłam do niego nie odrywając swojej dłoni od jego ręki. - Proszę, czekaj - prosiłam niemal ze łzami w oczach. Ale ze mnie ciota! Będę wyć. Nie, nie będę! W jego błękitnych oczach pojawiła się jakaś cząstka litości. - Chciałam się zgodzić, ale... Ale kiedy miałam już mówić to ty chciałeś iść. - przerwałam. - Ale wiesz, nadal się zgadzam i chce się z tobą spotykać - dokończyłam. Usłyszałam klaskanie dochodzące z salonu, w którym było jedno z wejść na taras.
- Mówiłam, że się zgodzi - powiedziała mama. Po raz kolejny mało co nie wybuchłam. Ona o wszystkim wiedziała??
- Ty o wszystkim wiedziałaś? - zapytałam próbując zabić ją wzrokiem.
- Tak. James mogę jej o wszystkim powiedzieć? - zapytała szeroko się uśmiechając.
- Niech pani mówi - odpowiedział.
sobota, 26 stycznia 2013
Rozdział 12
Mam totalnego lenia w pisaniu, ale za to w szkole jest o wiele lepiej. Ale o tym to lepiej nie mówić, bo nie chce nikogo zanudzić pisaniem o moich sukcesach w szkole... A i NIE, JAMES NIE MA DZIEWCZYNY. To tak dla pewności. A i jeszcze jedno weźcie się wpisujecie kto czyta i się nie wpisał w zakładkę o informowanych, bo nie chce mi się szukać. Jestem leniem...
Zapomniałam o jeszcze jednym. Specjalna dedykacja dla mojej zwariowanej, pojebanej, zakochanej do szaleństwa Olki. Oraz mojej mamie, która powiedziała, że piszę to bez uczuć, za co ją kocham, bo jest szczera do bólu.
+ Dużo nie będzie, bo jak wypominałam mam lenia, nie chce mi się pisać oraz totalny brak weny.
Wyjechałyśmy po godzinie 8. Matka obudziła mnie po 6:30 i kazała mi się umyć oraz spakować łazienkowe rzeczy, czyli szczoteczkę do zębów, pastę, szczotkę do włosów, i takie tam. Po 7 zjadłyśmy porządne śniadanie. Potem pobiegłam na górę domu, aby spakować kilka kaset do samochodu, bo znając życie matka nie weźmie, albo zapomni o nich i znając życie wkurwię się na nią z to. Także spakowałam je do mojej małej, czarnej torebki. Wybiegłam z domu jak jakiś debil i wraz z pierwszym promieniem słonecznym, który dotarł do mojej głowy zaczęła mnie ona boleć. W tej samej chwili zauważyłam, że było zimno jak na czerwiec. Złapałam się za głowę i poszłam do domu wzięłam jeansową kurtkę z góry domu, zaszłam do kuchni, wzięłam tabletkę na ból głowy, którą zapiłam połową butelki wody.
Pierwsze godziny drogi spałam, odsypiałam weekendowe balowanie z chłopakami. W tym czasie moja mama zaopiekowała się jedną z moich ulubionych kaset. Oczywiście musiała włączyć Aerosmith, i akurat na Dream On, a ja zamiast dalej spać wstałam i zaczęłam śpiewać, jeżeli to śpiewaniem można nazwać. Raczej to przypominało wycie łosia w okresie godowym, a nie śpiewanie. Kiedy skończyłam solówkę z Tylerem zasnęłam.
Obudziłam się na postoju kiedy rodzicielka tankowała samochód. Słońce samo było w zenicie, czyli około godziny 12 lub 13. Spojrzałam na zegarek i zamglonym wzrokiem odczytałam godzinę, była 12:30.
- Mamo, gdzie jesteśmy? - zapytałam lekko marudnym głosem leniwie wstając z przedniego fotela i przeciągając się.
- Przed Springfield. Za pół godziny powinnyśmy tam być - skierowała do mnie głowę, a gdy skończyła mówić to podała sprzedawcy paliwa pieniądze za paliwo, poszła za min po paragon za to, że tankowała. To ja już wiem dlaczego ona ma taki burdel w portfelu. Po pięciu minutach była już w samochodzie. Zanim wyruszyłyśmy dalej zmieniłam kasetę na Led Zeppelin, uśmiechnęłyśmy się we dwie słysząc pierwsze dźwięki wydobywające się z głośników naszego samochodu . Ruszyłyśmy w trasę, a ja momentalnie zasnęłam ponownie.
Od 17 nie spałam, wyspałam się i to dobrze jak na takie warunki, ale ból głowy mi dalej doskwierał, jeszcze teraz doszedł do tego ból pleców. Ile można człowieka męczyć najróżniejszymi bólami? Mam tego dosyć, chce do Los Angeles i się tam wyspać. Co chociaż na pierwszy tydzień nie będzie możliwe, bo inna strefa czasowa i nowe miejsce. A wtedy to mi ciężko idzie spanie, najczęściej to przewracam się z boku na bok, a rano chodzę półprzytomna. Kiedy nadszedł zmierzch znalazłyśmy jakiś motel ze stacją niedaleko Amarillo. Stanęłyśmy na parkingu, mama poszła załatwić nam nocleg, a mnie wygoniła do sklepu abym rozprostowała nogi i kupiła coś na ból głowy. Jako tako nawet ładny był jako budynek i jako jedno dniowa sypialnia, nie wiem jak w środku, bo nie wchodziłam, ale to bardziej przypominało hotel niż motel. Mniejsza oto. Weszłam do tego 'sklepu', bo nawet na takie miano to coś nie zasługiwało. Było takie jak kiosk, pomalowane na oczojebny zgniło-zielony kolor, a podłoga po której szłam skrzypiała nawet wtedy kiedy podnosiłaś nogę. Z półki wzięłam paczkę gum, jakieś leki na ból głowy, dwie butelki wody, sok pomarańczowy i czekoladę z orzechami. Powoli szłam do kasy rozmyślając ile jeszcze czasu minie aż dojedziemy do L.A. i co James chciał mi przekazać w tedy przez telefon, bo przez listy nie wyciągnęłam z niego tych informacji, ciągle czekał na to abym przyjechała, bo jak twierdził to musi mi na żywo powiedzieć, a nie pisać. W połowie drogi zorientowałam się, że miałam wziąć też coś do jedzenia, ale tu nic takiego nie było, więc stanęłam przy półce z ciastkami i wybrałam pierwsze lepsze, sprawdziłam datę ważności. Odwróciłam się w przeciwna stronę i gwałtownie wpadłam na wysoką postać.
- Jak ty chodzisz?!?! Ślepy jesteś?!?! Rodzice ci okularów nie kupili, czy co?!?!? Uważaj jak chodzisz jeszcze kogoś podepczesz!! - krzyczałam zdenerwowana, zbulwersowana i jeszcze na dodatek wściekła wymachując przy tym rękoma we wszystkie strony świata, przy okazji wszystkie moje zakupy spadły mi na podłogę.
- Ej, ej spokojnie, laleczko - powiedział spokojnie odsuwając się o krok ode mnie, podniósł ręce w geście poddańczym.
- Nie mów tak do mnie! - krzyknęłam i ruszyłam w stronę kasy. W tym samym czasie zorientowałam się, że on jest kasjerem i nie pozbierałam zakupów.
- Nie zapomniałaś o czymś? - wskazał na moje porozrzucane zakupy. Westchnęłam cicho, podeszłam do nich i zaczęłam zbierać, jednak on się do mnie przyłączył, a kiedy mieliśmy brać ostatnia rzecz z podłogi to nasze ręce się dotknęły. Co za pech... Oboje wstaliśmy, podał mi artykuły i spojrzał mi w oczy, ja mu z resztą też. Nawet ładny był, wysoki, chudy, miał wyraziście niebieskie oczy oraz blond włosy sięgające mu do ramion , a grzywka opadała mu na czoło i oczy. Ubrany był w jasne, przetarte spodnie jeansowe, czarne trampki, białą bluzkę wpuszczoną w spodnie, która podkreślała mięśnie na jego brzuchu oraz niebiesko-czarno-białą koszule z rękawem 3/4.
- Dzięki za pomoc - podziękowałam mu jakoś bez uczuć, poszłam do kasy. Rozłożyłam wszystko na blacie przed kasą i zaczęłam liczyć pieniądze. Szybko podszedł do mnie, policzył wszystko, zapłaciłam, miałam już wychodzić ze sklepu jednak mnie zatrzymał.
- A mogę spytać gdzie jedziesz? - stanął przede mną uśmiechając się zadziornie.
- Do Los Angeles - powiedziałam szukając klamki za swoim ciałem.
- Wiesz jakbyś chciała to możesz się mnie zatrzymać, ale będziesz musiała poczekać godzinę - zaproponował ochoczo, taa super, jeszcze ty. Nie, dzięki, niestety nie skorzystam z twojej oferty, bo mam inną.
- Nie, dzięki, nie potrzebuje czyjejś łaski, żeby móc się wyspać. Zatrzymam się w motelu, już nawet mam zarezerwowany pokój - powiedziałam zimno po czym otworzyłam drzwi i wyszłam ze sklepu, pomachałam mu na pożegnanie.
Chwile później byłam na miejscu i zapytałam się o to w jakim pokoju jesteśmy zameldowane. Recepcjonistka bez żadnych problemów, z uśmiechem na ustach powiedziała, jaki pokój oraz, że mam iść na pierwsze piętro. Nie wiem dlaczego to nazywali motelem, przypominało to hotel i to taki dwu albo trzy gwiazdkowy. Idąc z torebką zakupów oglądałam się po ścianach, co róż były pozawieszane obrazy, albo plakaty jakiś festiwali z miasta obok. Był zadbany, schody były drewniane, a podłogi z parkietu, ściany oprócz tego, że poobwieszane tymi 'arcydziełami' miały piękną kremową tapetę w białe kwiatki, albo raczej ich szkice. Nie pukając do drzwi weszłam do pokoju gdzie moja mama czytała książkę.
- O dobrze, ze jesteś - ucieszyła się - Idziemy na kolacje.
- Okej, zaraz, mogę jeszcze pójść do łazienki? - zapytałam rzucając rzeczy duże łóżko, pokręciła głową widząc co robię.
- Tylko szybko - pośpieszyła mnie.
- Już - zawołałam wychodząc z pomieszczenia.
- To idziemy.
Wyszłyśmy z pokoju po czym matka zamknęła drzwi na klucz i ruszyłyśmy na kolacje do stołówki. Tam zjadłyśmy kolacje i poszłyśmy do pokoju.
Ona dalej czytała książkę, umyłam się, ubrałam, ale nie mogąc wytrzymać tam dłużej niż 20 minut wzięłam kurtkę i wyszłam przed hotel, czy tam motel. Była jakaś godzina 21 ich czasu, bo było ciemno, a wszystkie latarnie przy drodze się świeciły. Stałam przez 15 minut w miejscu obserwując tutejsze widoki aż w końcu usiadłam na krawężniku nie daleko ulicy przy wyjeździe. Nagle poczułam, że ktoś się zbliża jednak zignorowałam to.
- Piękny widok prawda? - zapytał ten ktoś z tyłu, mało co nie podskoczyłam ze strachu. Znałam ten głos, poznałam go dzisiaj. To ten chłopak z tego sklepiku. Jak mi łatwo spierdolić humor...
- Tak, ładny - powiedziałam udając zamyśloną - wiesz, ze mnie przestraszyłeś?
- Yyy... No raczej tak. Sorry. - zakłopotał się, siadł obok mnie -Wiesz mi przedstawiłem ci się. Jestem Maciek - podał mi dłoń, spojrzałam na niego z uwagą.
- Rebecca, albo po prostu Reb - uścisnęłam ją.
- To więc Rebecco, może chcesz się ze mną przejść po okolicy? - zaproponował patrząc na mnie.
- Wiesz nie za bardzo, trochę późno już, zaraz będę musiała iść do pokoju.
- No chociaż na trochę, na 10 minutek. Tylko po placu nie będziemy przechodzić na drugą stronę ulicy, proszę - błagał mnie o to, widziałam to w jego oczach.
- Dobra, ale tylko chwile - zgodziłam się dla świętego spokoju, żeby mi nie jęczał dłużej.
Ta cała 'wycieczka' przeciągnęła się do godziny, ale przynajmniej fajnie się rozmawiało. Pod piętrowym budynkiem siedzieliśmy do północy, aż w końcu mało co mu nie padłam na chodniku. Pożegnaliśmy się przytulając się, tak staliśmy przez pięć minut dopóki jedna z recepcjonistek nie zaczęła nam ględzić o tym jaka to młodzież jest nie wychowana, że się szlajają do późna, a potem mają gromadkę małych bachorów. Roześmiałam się, ale on to potraktował na poważnie i kazał mi iść do pokoju położyć się spać. Przyszłam do pokoju, nawet nie rozbierając się jebłam na łóżko, bo inaczej nie da się tego nazwać. Sekundę później już spałam.
Rano obudziło mnie mocne słońce padające wprost w moje oczy. Losowi to się na prawdę nudzi. Siadłam na łóżku i poczułam, że mnie głowa boli. Znowu! Nie mogę z tym wytrzymać. Matka spała w najlepsze, a zegarek wskazywał 8 rano. Poszłam pod prysznic po drodze biorąc ubrania z torebki. Weszłam i pierw poleciała ciepła woda, później zimna, potem gorąca. Niech się zdecydują, bo nie wytrzymam. Stanęło na letniej, umyłam się i wyszłam wycierając się ręcznikiem. Ubrałam się i wyszłam z zaparowanej łazienki. Akurat w takim momencie kiedy moja rodzicielka się budziła. Szybko się zebrałyśmy, poszłyśmy na śniadanie. A, że ja wcześniej zjadałam to poszłam na spacer, aby się przewietrzyć. Zaszłam do pokoju, nasze torby były już spakowane i miałyśmy je znieść do samochodu, a więc tak zrobiłyśmy. Nic nie mówiąc siadłam na krawężniku tam gdzie wczoraj wieczorem. Po chwili usłyszałam tupanie butów, odwróciłam się i zobaczyłam... Zobaczyłam Maćka. Przywitał się ze mną i pomógł mi wstać z krawężnika. Zaproponował mi wyjście do kina, ale musiałam mu odmówić, bo za piętnaście góra dwadzieścia minut wyjeżdżałam stąd. Trochę było mi smutno, ale i zarazem wesoło, że mu odmówiłam. Jeszce chwile pogadaliśmy i pożegnaliśmy się jak starzy przyjaciele, którymi nawet nie byliśmy.
Reszta drogi minęła mi na myśleniu i słuchaniu muzyki. Zanim dojechałyśmy do Miasta Aniołów miałyśmy mały przystanek na stacji obok Flagstaff jakieś 200 kilometrów na północ od Phoenix. O mniej więcej 5 nad ranem wyruszyłyśmy do celu naszej podróży. Na około 12 byłyśmy w centrum, wiadomo korki oraz znając moje szczęście trafiła nam się burza.
Godzina zajebista. Prosze poprawiajcie moje błędy, bo nie czytałam tego. Możecie mnie zabić. A i jeszcze jedno, co się działo w pierwszym tygodniu opisze w następnym. Już mam plany.
Zapomniałam o jeszcze jednym. Specjalna dedykacja dla mojej zwariowanej, pojebanej, zakochanej do szaleństwa Olki. Oraz mojej mamie, która powiedziała, że piszę to bez uczuć, za co ją kocham, bo jest szczera do bólu.
+ Dużo nie będzie, bo jak wypominałam mam lenia, nie chce mi się pisać oraz totalny brak weny.
Wyjechałyśmy po godzinie 8. Matka obudziła mnie po 6:30 i kazała mi się umyć oraz spakować łazienkowe rzeczy, czyli szczoteczkę do zębów, pastę, szczotkę do włosów, i takie tam. Po 7 zjadłyśmy porządne śniadanie. Potem pobiegłam na górę domu, aby spakować kilka kaset do samochodu, bo znając życie matka nie weźmie, albo zapomni o nich i znając życie wkurwię się na nią z to. Także spakowałam je do mojej małej, czarnej torebki. Wybiegłam z domu jak jakiś debil i wraz z pierwszym promieniem słonecznym, który dotarł do mojej głowy zaczęła mnie ona boleć. W tej samej chwili zauważyłam, że było zimno jak na czerwiec. Złapałam się za głowę i poszłam do domu wzięłam jeansową kurtkę z góry domu, zaszłam do kuchni, wzięłam tabletkę na ból głowy, którą zapiłam połową butelki wody.
Pierwsze godziny drogi spałam, odsypiałam weekendowe balowanie z chłopakami. W tym czasie moja mama zaopiekowała się jedną z moich ulubionych kaset. Oczywiście musiała włączyć Aerosmith, i akurat na Dream On, a ja zamiast dalej spać wstałam i zaczęłam śpiewać, jeżeli to śpiewaniem można nazwać. Raczej to przypominało wycie łosia w okresie godowym, a nie śpiewanie. Kiedy skończyłam solówkę z Tylerem zasnęłam.
Obudziłam się na postoju kiedy rodzicielka tankowała samochód. Słońce samo było w zenicie, czyli około godziny 12 lub 13. Spojrzałam na zegarek i zamglonym wzrokiem odczytałam godzinę, była 12:30.
- Mamo, gdzie jesteśmy? - zapytałam lekko marudnym głosem leniwie wstając z przedniego fotela i przeciągając się.
- Przed Springfield. Za pół godziny powinnyśmy tam być - skierowała do mnie głowę, a gdy skończyła mówić to podała sprzedawcy paliwa pieniądze za paliwo, poszła za min po paragon za to, że tankowała. To ja już wiem dlaczego ona ma taki burdel w portfelu. Po pięciu minutach była już w samochodzie. Zanim wyruszyłyśmy dalej zmieniłam kasetę na Led Zeppelin, uśmiechnęłyśmy się we dwie słysząc pierwsze dźwięki wydobywające się z głośników naszego samochodu . Ruszyłyśmy w trasę, a ja momentalnie zasnęłam ponownie.
Od 17 nie spałam, wyspałam się i to dobrze jak na takie warunki, ale ból głowy mi dalej doskwierał, jeszcze teraz doszedł do tego ból pleców. Ile można człowieka męczyć najróżniejszymi bólami? Mam tego dosyć, chce do Los Angeles i się tam wyspać. Co chociaż na pierwszy tydzień nie będzie możliwe, bo inna strefa czasowa i nowe miejsce. A wtedy to mi ciężko idzie spanie, najczęściej to przewracam się z boku na bok, a rano chodzę półprzytomna. Kiedy nadszedł zmierzch znalazłyśmy jakiś motel ze stacją niedaleko Amarillo. Stanęłyśmy na parkingu, mama poszła załatwić nam nocleg, a mnie wygoniła do sklepu abym rozprostowała nogi i kupiła coś na ból głowy. Jako tako nawet ładny był jako budynek i jako jedno dniowa sypialnia, nie wiem jak w środku, bo nie wchodziłam, ale to bardziej przypominało hotel niż motel. Mniejsza oto. Weszłam do tego 'sklepu', bo nawet na takie miano to coś nie zasługiwało. Było takie jak kiosk, pomalowane na oczojebny zgniło-zielony kolor, a podłoga po której szłam skrzypiała nawet wtedy kiedy podnosiłaś nogę. Z półki wzięłam paczkę gum, jakieś leki na ból głowy, dwie butelki wody, sok pomarańczowy i czekoladę z orzechami. Powoli szłam do kasy rozmyślając ile jeszcze czasu minie aż dojedziemy do L.A. i co James chciał mi przekazać w tedy przez telefon, bo przez listy nie wyciągnęłam z niego tych informacji, ciągle czekał na to abym przyjechała, bo jak twierdził to musi mi na żywo powiedzieć, a nie pisać. W połowie drogi zorientowałam się, że miałam wziąć też coś do jedzenia, ale tu nic takiego nie było, więc stanęłam przy półce z ciastkami i wybrałam pierwsze lepsze, sprawdziłam datę ważności. Odwróciłam się w przeciwna stronę i gwałtownie wpadłam na wysoką postać.
- Jak ty chodzisz?!?! Ślepy jesteś?!?! Rodzice ci okularów nie kupili, czy co?!?!? Uważaj jak chodzisz jeszcze kogoś podepczesz!! - krzyczałam zdenerwowana, zbulwersowana i jeszcze na dodatek wściekła wymachując przy tym rękoma we wszystkie strony świata, przy okazji wszystkie moje zakupy spadły mi na podłogę.
- Ej, ej spokojnie, laleczko - powiedział spokojnie odsuwając się o krok ode mnie, podniósł ręce w geście poddańczym.
- Nie mów tak do mnie! - krzyknęłam i ruszyłam w stronę kasy. W tym samym czasie zorientowałam się, że on jest kasjerem i nie pozbierałam zakupów.
- Nie zapomniałaś o czymś? - wskazał na moje porozrzucane zakupy. Westchnęłam cicho, podeszłam do nich i zaczęłam zbierać, jednak on się do mnie przyłączył, a kiedy mieliśmy brać ostatnia rzecz z podłogi to nasze ręce się dotknęły. Co za pech... Oboje wstaliśmy, podał mi artykuły i spojrzał mi w oczy, ja mu z resztą też. Nawet ładny był, wysoki, chudy, miał wyraziście niebieskie oczy oraz blond włosy sięgające mu do ramion , a grzywka opadała mu na czoło i oczy. Ubrany był w jasne, przetarte spodnie jeansowe, czarne trampki, białą bluzkę wpuszczoną w spodnie, która podkreślała mięśnie na jego brzuchu oraz niebiesko-czarno-białą koszule z rękawem 3/4.
- Dzięki za pomoc - podziękowałam mu jakoś bez uczuć, poszłam do kasy. Rozłożyłam wszystko na blacie przed kasą i zaczęłam liczyć pieniądze. Szybko podszedł do mnie, policzył wszystko, zapłaciłam, miałam już wychodzić ze sklepu jednak mnie zatrzymał.
- A mogę spytać gdzie jedziesz? - stanął przede mną uśmiechając się zadziornie.
- Do Los Angeles - powiedziałam szukając klamki za swoim ciałem.
- Wiesz jakbyś chciała to możesz się mnie zatrzymać, ale będziesz musiała poczekać godzinę - zaproponował ochoczo, taa super, jeszcze ty. Nie, dzięki, niestety nie skorzystam z twojej oferty, bo mam inną.
- Nie, dzięki, nie potrzebuje czyjejś łaski, żeby móc się wyspać. Zatrzymam się w motelu, już nawet mam zarezerwowany pokój - powiedziałam zimno po czym otworzyłam drzwi i wyszłam ze sklepu, pomachałam mu na pożegnanie.
Chwile później byłam na miejscu i zapytałam się o to w jakim pokoju jesteśmy zameldowane. Recepcjonistka bez żadnych problemów, z uśmiechem na ustach powiedziała, jaki pokój oraz, że mam iść na pierwsze piętro. Nie wiem dlaczego to nazywali motelem, przypominało to hotel i to taki dwu albo trzy gwiazdkowy. Idąc z torebką zakupów oglądałam się po ścianach, co róż były pozawieszane obrazy, albo plakaty jakiś festiwali z miasta obok. Był zadbany, schody były drewniane, a podłogi z parkietu, ściany oprócz tego, że poobwieszane tymi 'arcydziełami' miały piękną kremową tapetę w białe kwiatki, albo raczej ich szkice. Nie pukając do drzwi weszłam do pokoju gdzie moja mama czytała książkę.
- O dobrze, ze jesteś - ucieszyła się - Idziemy na kolacje.
- Okej, zaraz, mogę jeszcze pójść do łazienki? - zapytałam rzucając rzeczy duże łóżko, pokręciła głową widząc co robię.
- Tylko szybko - pośpieszyła mnie.
- Już - zawołałam wychodząc z pomieszczenia.
- To idziemy.
Wyszłyśmy z pokoju po czym matka zamknęła drzwi na klucz i ruszyłyśmy na kolacje do stołówki. Tam zjadłyśmy kolacje i poszłyśmy do pokoju.
Ona dalej czytała książkę, umyłam się, ubrałam, ale nie mogąc wytrzymać tam dłużej niż 20 minut wzięłam kurtkę i wyszłam przed hotel, czy tam motel. Była jakaś godzina 21 ich czasu, bo było ciemno, a wszystkie latarnie przy drodze się świeciły. Stałam przez 15 minut w miejscu obserwując tutejsze widoki aż w końcu usiadłam na krawężniku nie daleko ulicy przy wyjeździe. Nagle poczułam, że ktoś się zbliża jednak zignorowałam to.
- Piękny widok prawda? - zapytał ten ktoś z tyłu, mało co nie podskoczyłam ze strachu. Znałam ten głos, poznałam go dzisiaj. To ten chłopak z tego sklepiku. Jak mi łatwo spierdolić humor...
- Tak, ładny - powiedziałam udając zamyśloną - wiesz, ze mnie przestraszyłeś?
- Yyy... No raczej tak. Sorry. - zakłopotał się, siadł obok mnie -Wiesz mi przedstawiłem ci się. Jestem Maciek - podał mi dłoń, spojrzałam na niego z uwagą.
- Rebecca, albo po prostu Reb - uścisnęłam ją.
- To więc Rebecco, może chcesz się ze mną przejść po okolicy? - zaproponował patrząc na mnie.
- Wiesz nie za bardzo, trochę późno już, zaraz będę musiała iść do pokoju.
- No chociaż na trochę, na 10 minutek. Tylko po placu nie będziemy przechodzić na drugą stronę ulicy, proszę - błagał mnie o to, widziałam to w jego oczach.
- Dobra, ale tylko chwile - zgodziłam się dla świętego spokoju, żeby mi nie jęczał dłużej.
Ta cała 'wycieczka' przeciągnęła się do godziny, ale przynajmniej fajnie się rozmawiało. Pod piętrowym budynkiem siedzieliśmy do północy, aż w końcu mało co mu nie padłam na chodniku. Pożegnaliśmy się przytulając się, tak staliśmy przez pięć minut dopóki jedna z recepcjonistek nie zaczęła nam ględzić o tym jaka to młodzież jest nie wychowana, że się szlajają do późna, a potem mają gromadkę małych bachorów. Roześmiałam się, ale on to potraktował na poważnie i kazał mi iść do pokoju położyć się spać. Przyszłam do pokoju, nawet nie rozbierając się jebłam na łóżko, bo inaczej nie da się tego nazwać. Sekundę później już spałam.
Rano obudziło mnie mocne słońce padające wprost w moje oczy. Losowi to się na prawdę nudzi. Siadłam na łóżku i poczułam, że mnie głowa boli. Znowu! Nie mogę z tym wytrzymać. Matka spała w najlepsze, a zegarek wskazywał 8 rano. Poszłam pod prysznic po drodze biorąc ubrania z torebki. Weszłam i pierw poleciała ciepła woda, później zimna, potem gorąca. Niech się zdecydują, bo nie wytrzymam. Stanęło na letniej, umyłam się i wyszłam wycierając się ręcznikiem. Ubrałam się i wyszłam z zaparowanej łazienki. Akurat w takim momencie kiedy moja rodzicielka się budziła. Szybko się zebrałyśmy, poszłyśmy na śniadanie. A, że ja wcześniej zjadałam to poszłam na spacer, aby się przewietrzyć. Zaszłam do pokoju, nasze torby były już spakowane i miałyśmy je znieść do samochodu, a więc tak zrobiłyśmy. Nic nie mówiąc siadłam na krawężniku tam gdzie wczoraj wieczorem. Po chwili usłyszałam tupanie butów, odwróciłam się i zobaczyłam... Zobaczyłam Maćka. Przywitał się ze mną i pomógł mi wstać z krawężnika. Zaproponował mi wyjście do kina, ale musiałam mu odmówić, bo za piętnaście góra dwadzieścia minut wyjeżdżałam stąd. Trochę było mi smutno, ale i zarazem wesoło, że mu odmówiłam. Jeszce chwile pogadaliśmy i pożegnaliśmy się jak starzy przyjaciele, którymi nawet nie byliśmy.
Reszta drogi minęła mi na myśleniu i słuchaniu muzyki. Zanim dojechałyśmy do Miasta Aniołów miałyśmy mały przystanek na stacji obok Flagstaff jakieś 200 kilometrów na północ od Phoenix. O mniej więcej 5 nad ranem wyruszyłyśmy do celu naszej podróży. Na około 12 byłyśmy w centrum, wiadomo korki oraz znając moje szczęście trafiła nam się burza.
Godzina zajebista. Prosze poprawiajcie moje błędy, bo nie czytałam tego. Możecie mnie zabić. A i jeszcze jedno, co się działo w pierwszym tygodniu opisze w następnym. Już mam plany.
sobota, 29 grudnia 2012
Rozdział 11
Ehe, ehe, ehe... Najbardziej mi się podoba ten rozdział, chociaż nie jest taki długi jak sobie to wyobrażałam. Trochę inspirowała mnie pewna książka, a właściwie to kilka. Dobra czytajcie, nie przedłużam...
Minęło pare dobrych miesięcy, a za nimi wiadomo Boże Narodzenie, które spędziłam u rodziny w Seattle, sylwester z chłopakami i trzy dniowym kacem oraz karnawał w Nowym Orleanie w styczniu o którym pisał mi w liście kolega. No tak, a dzisiaj był kolejny nudny, zimny dzień, czyli szkoła, dom, Roxy, dom, ciepła herbata, odrabianie lekcji i na koniec dnia przyszła mama do domu cała rozweselona, zrobiła kolacje, zawołała mnie na dół, zeszłam, rozmawiałyśmy jak co wieczór do późnej nocy. I właśnie ta rozmowa zmieniła moje życie, wywróciła je do góry nogami.
Podała mi białą kopertę z listem w środku, była cała uśmiechnięta, właściwie to uśmiech nie schodził z jej twarzy przez cały wieczór. Uważnie wyciągnęłam kartkę papieru, rozłożyłam ją i powoli przeczytałam. Napisali tam, że moja mama dostała pracę w wytwórni filmowej w Hollywood. Na samą myśl, że wyjeżdżamy do L.A zaczęło mi być wesoło. Czytałam dalej... Napisali, że mamy czas na przeprowadzenie się do czerwca tego roku, a jest dopiero środek lutego. Mamy kupiony dom na bodajże Bel Air i przez pierwszy rok będą nam płacić połowę rachunków, a my resztę. Mama ms się wstawić na dłuższą rozmowę dopiero jak przyjedziemy ze względu na odległość i porę roku. No tak na tym zadupiu jest śniegu po pas, a tam to ludzie chlapią się w oceanie. Wstałam z krzesła, a właściwe to z niego zleciałam mało co go przy tym nie przewracając tak samo jak stolika na którym stały dwie gorące kawy z mlekiem. Zaczęłam skakać w okół własnej osi.
- Rebecco, uspokój się - powiedziała mama spokojnym głosem, jednak widziałam rozbawienie na jej twarzy.
- Ale naprawdę jedziemy do Los Angeles? - zapytałam podchodząc do niej.
- Tak, naprawdę, ale dopiero na początku czerwca. Jeszcze nie dostałam wynagrodzenia za te pięć lat w lokalnej telewizji - powiedziała uśmiechnięta do mnie.
- Dopiero w czerwcu? - zadałam pytanie siadając na krześle jakoś w miarę uspokojona, bo z jednej strony się cieszyłam z wyjazdu, ale z drugiej nie za bardzo, bo dopiero w czerwcu.
- Tak. W końcu musisz skończyć ten rok szkolny w miarę normalnie, bo chcą ci wsadzić nie do byle jakiego liceum w Los Angeles tylko najlepszego. Byłam też u dyrektorki - Co? Ona u dyrektorki? Jakim cudem? - i powiedziała, że się w tym roku trochę opuściłaś oraz stwierdziła, że nasz wyjazd nie byłby problemem dla nich. Mają wysłać nam świadectwo do Los Angeles po zakończeniu roku szkolnego.
- Yy, ale jak? - zapytałam zdziwiona zachowaniem dyrektorki, bo zawsze kiedy ją spotykałam odrazu się na mnie wydzierała, ze zadaje się z łobuzami.
- Normalnie. Stwierdziłam, że po prostu dam ci czas na to żebyś poinformowała swoich znajomych o wyjeździe. Napisz Jamesowi, że przyjedziesz do Los Angeles - powiedziała jednak to ostatnie zdanie sprawiło, że poczułam się jakby wiedziała coś czego nie chciałabym aby wiedziała.
-Mamo, nie trzeba było mi tego mówić. I tak bym do niego napisała jakby tylko mi odpisał. Już mi trzeci tydzień nie odpisuje - powiedziałam lekko oburzona, a zarazem przygnębiona.
- A dzwoniłaś do niego? Może gdzieś się list zgubił po drodze, co? Nie pomyślałaś?
- Możliwe, ale nie dzwoniłam, bo nie wiem o której zadzwonić. W końcu mamy inną strefę czasową.
- No tak, dwie czy trzy godziny - opowiedziała obojętnie.
- Mamo - oburzyłam się - dwie, czy trzy godziny - zaczęłam ją naśladować - wiesz, że to trochę czasu, w końcu to, że my mamy 21 to nie oznacza, że on musi siedzieć tak jak my w domu, u nich może być 18 lub 19.
- Zadzwoń do niego,a nie mi nad uchem burczysz jak jakiś bąk - zaśmiała się, ona zawsze potrafi kogoś uspokoić swoim humorem.
- Dobrze mamo - rzuciłam i pobiegłam do telefonu mało co nie rozwalając wszystkiego co miałam po drodze. Kiedy byłam przy telefonie przypomniałam sobie o tym że nie pamiętam numeru. Rzuciłam się na górę domu, tam z biurka wyjęłam zeszyt, gdzie miałam zapisane adresy i telefony osób z koloni. Zbiegłam na dół do kuchni gdzie znajdował się telefon, siadłam na oknie i szybko kartkując zeszyt znalazłam tą stronę z numerem telefonu Jamesa. Wybrałam numer, chwile później usłyszałam pierwszy sygnał, drugi sygnał, trzeci... I w końcu ktoś odebrał. Mój brzuch zaczął wariować, dostał rąk i zaczął mnie łaskotać od środka.
- Halo - usłyszałam czyjś głos, ale nie Jamesa.
- Yy... - no i weź się zatnij na początku rozmowy... - Można z Jamesem? - zapytałam tej osoby przy telefonie.
- Tak już go wołam, poczekasz chwile?
- Tak, jasne. - odpowiedziałam, a moje serce dawało się we znaki. Dosłownie czułam jakby chciało wylecieć albo przodem albo tyłem, dostanie nóg i poleci do Los Angeles. Po kilku minutach ktoś podszedł do telefonu, podniósł słuchawkę i... I to był James. Na początku nie mogłam wydusić z siebie słowa, jednak po chwili w miarę spokojnie z nim rozmawiałam. Po dłuższej rozmowie zapadła cisza tak jakby tematy nam się skończyły, jednak ja miałam jeszcze dwa w zapasie. Pierwszy to informacja o przeprowadzce, a drugi to to czego nie odpisywał mi na listy.
-Wiesz James, chciałabym ci coś powiedzieć - zabrzmiało to jak bym mu składała jakąś przysięgę małżeńską, czy co w tym stylu. On dalej siedział cicho przy telefonie słyszałam jego oddech - wiesz, bo... - no kurwa miłości to ja mu nie wyznaje tylko to, że za parę miesięcy będę mieszkać w tym samym mieście co on. Mów mu, mów! - bo w czerwcu przenoszę się do Los Angeles - dokończyłam. Jest!
- Jak to? - zapytał z radością.
- Yyy... No, bo moja mama dostała prace w jakiejś wytwórni i ... - no tak nie ma to jak przerywanie komuś w połowie zdania.
- Nie wiesz jak ja się ciesze - krzyknął. Ała to bolało, nie miała aż takiego głosu żeby móc się drzeć przez telefon i nikt nie ogłuchł.
- Ała, ale mógłbyś trochę ciszej wygłaszać swoje zadowolenie? - zapytałam z lekką pretensją.
- Tak, jasne - rzekł ciszej - A i mam do ciebie sprawę - zaczął tajemniczo, a mój brzuch zaczął tańczyć pogo.
- Tak.
- Bo wiesz, ze nie odpisywałem na listy, co nie?
- No tak, ale był tylko jeden, czyli list - poprawiłam go.
- To list, to wszystko spowodowane było... - przerwał, coś się zastanawiał - nie wiem jak ci to wytłumaczyć i tak trochę głupio przez telefon mówić.
- Ale przecież możemy porozmawiać jak przyjadę do L.A. Jeszcze będzie czas.
- Nie, bo ja chciałem ci to teraz powiedzieć - zmieszał się lekko.
- Reb mogłabyś powoli kończyć - krzyknęła matka z przedpokoju.
- James, poczekasz chwilę.
- Oczywiście - odpowiedział.
- Dobrze mamo, zaraz skończę - krzyknęłam jej zasłaniając słuchawkę po czym wróciłam do rozmowy z kolegą - Już jestem.
- Wracając do rozmowy to miałem ci coś powiedzieć, ale niestety muszę kończyć. Muszę pomóc zmywać naczynia bratu - tłumaczył się, słychać było w jego głosie, że był smutny.
- Właśnie ja też miałam ci mówić, ze muszę kończyć - oznajmiłam bezuczuciowo. Ale dlaczego tak to nie wiem. Na prawdę było mi smutno, albo może przykro, ze muszę kończyć rozmowę - to cześć.
- Narazie - powiedział po czym rozłączył się.
Przez te trzy miesiące poprawiłam się w nauce, byłam prawie najlepsza z klasy. W końcu trzeba mieć jak najlepsze wyniki do nowej szkoły, co nie? Pisałam z Marry, Duffem i Jamesem listy. Chłopaki stwierdzili, że robię z siebie kujona, ale ja twierdziłam co innego. Do wyjazdu został jeszcze tydzień, od miesiąca liczę dni i godziny nawet minuty. Mama powiedziała, ze jeżeli zdążymy to wyjedziemy w poniedziałek, a jest piątek wieczór. Nie spakowałyśmy się ani nic. Matka twierdzi, że nie będzie sprzedawać domu bo i tak będziemy tutaj przyjeżdżać. A i jeszcze Jeffy z Willem. Oni zareagowali obojętnie, chociaż Will zaczął mi opowiadać jaką to on by chciał zrobić wielką karierę jako piosenkarz w Los Angeles. Wyśmiałam go, a on zrobił mi awanturę o to, że nie wierze w jego możliwości. Jednak po dwóch tygodniach nie odzywania się do nie poszedł do mnie i darł mi się przez okno, że i tak nie mam racji i mnie przeprosił, że zrobił mi tą awanturę.
Wtedy ja wyszłam, a on zaproponował mi wyjście gdzieś na miasto. Zgodziłam się, w końcu nic mi się nie stanie, co nie? I tak sobie chodziliśmy i rozmawialiśmy o przyszłości w Los Angeles dopóki nie zobaczył nas ojczym Willa. Przez ten okres kiedy go znałam zaczął mnie nie znosić, a za każdym razem kiedy byłam u rudego w domu robił mu dziką awanturę o to, że sprowadza jakieś dziewczyny do domu i mnie wyganiał. Posyłałam mu wiązankę życzeń i szłam do domu, zawsze za mną biegł William i przepraszał z niego.
W sobotę i niedziele wyparowałam z dom. Z chłopakami urządziliśmy sobie taką dwudniową popijawę. Już w sobotę pod wieczór nie pamiętałam co robiłam. Jednak wszystko dotarło do mnie kiedy obudziłam się w niedziele rano bez bluzki. Zapytałam się ich co się działo. Opowiedzieli mi jak to się spiłam butelką wódki, tańczyłam na stole i próbowałam się dobierać raz do Willa, raz do Jeffa. Roześmiałam się, jednak to była prawda. Dokończyli mi tą opowieść mówiąc, że chcieli mnie zanieść do domu, ale ja nie chciałam i protestowałam zdejmując poszczególne części garderoby. Po południu poszliśmy do Jeffrey'a i tak u niego piliśmy piwo do późnego wieczora. Do kiedy nie stwierdziłam, że jest zbyt późno i muszę już iść aby się wyspać podczas podróży. We trojkę poszliśmy pod mój dom. Tam było wielkie żegnanie się. Trochę szkoda było mi wyjeżdżać do L.A, bo nie spotkałam chłopaków, a oni mi w jakimś tam sposób ubarwili życie w tej dużej wiosce.
No to na tyle by było. Super myślałam, że będzie więcej, bo w zeszycie był chyba z 15 stron, a tutaj to w chuj mało, ale nie narzekam. Wam pozwalam...
Minęło pare dobrych miesięcy, a za nimi wiadomo Boże Narodzenie, które spędziłam u rodziny w Seattle, sylwester z chłopakami i trzy dniowym kacem oraz karnawał w Nowym Orleanie w styczniu o którym pisał mi w liście kolega. No tak, a dzisiaj był kolejny nudny, zimny dzień, czyli szkoła, dom, Roxy, dom, ciepła herbata, odrabianie lekcji i na koniec dnia przyszła mama do domu cała rozweselona, zrobiła kolacje, zawołała mnie na dół, zeszłam, rozmawiałyśmy jak co wieczór do późnej nocy. I właśnie ta rozmowa zmieniła moje życie, wywróciła je do góry nogami.
Podała mi białą kopertę z listem w środku, była cała uśmiechnięta, właściwie to uśmiech nie schodził z jej twarzy przez cały wieczór. Uważnie wyciągnęłam kartkę papieru, rozłożyłam ją i powoli przeczytałam. Napisali tam, że moja mama dostała pracę w wytwórni filmowej w Hollywood. Na samą myśl, że wyjeżdżamy do L.A zaczęło mi być wesoło. Czytałam dalej... Napisali, że mamy czas na przeprowadzenie się do czerwca tego roku, a jest dopiero środek lutego. Mamy kupiony dom na bodajże Bel Air i przez pierwszy rok będą nam płacić połowę rachunków, a my resztę. Mama ms się wstawić na dłuższą rozmowę dopiero jak przyjedziemy ze względu na odległość i porę roku. No tak na tym zadupiu jest śniegu po pas, a tam to ludzie chlapią się w oceanie. Wstałam z krzesła, a właściwe to z niego zleciałam mało co go przy tym nie przewracając tak samo jak stolika na którym stały dwie gorące kawy z mlekiem. Zaczęłam skakać w okół własnej osi.
- Rebecco, uspokój się - powiedziała mama spokojnym głosem, jednak widziałam rozbawienie na jej twarzy.
- Ale naprawdę jedziemy do Los Angeles? - zapytałam podchodząc do niej.
- Tak, naprawdę, ale dopiero na początku czerwca. Jeszcze nie dostałam wynagrodzenia za te pięć lat w lokalnej telewizji - powiedziała uśmiechnięta do mnie.
- Dopiero w czerwcu? - zadałam pytanie siadając na krześle jakoś w miarę uspokojona, bo z jednej strony się cieszyłam z wyjazdu, ale z drugiej nie za bardzo, bo dopiero w czerwcu.
- Tak. W końcu musisz skończyć ten rok szkolny w miarę normalnie, bo chcą ci wsadzić nie do byle jakiego liceum w Los Angeles tylko najlepszego. Byłam też u dyrektorki - Co? Ona u dyrektorki? Jakim cudem? - i powiedziała, że się w tym roku trochę opuściłaś oraz stwierdziła, że nasz wyjazd nie byłby problemem dla nich. Mają wysłać nam świadectwo do Los Angeles po zakończeniu roku szkolnego.
- Yy, ale jak? - zapytałam zdziwiona zachowaniem dyrektorki, bo zawsze kiedy ją spotykałam odrazu się na mnie wydzierała, ze zadaje się z łobuzami.
- Normalnie. Stwierdziłam, że po prostu dam ci czas na to żebyś poinformowała swoich znajomych o wyjeździe. Napisz Jamesowi, że przyjedziesz do Los Angeles - powiedziała jednak to ostatnie zdanie sprawiło, że poczułam się jakby wiedziała coś czego nie chciałabym aby wiedziała.
-Mamo, nie trzeba było mi tego mówić. I tak bym do niego napisała jakby tylko mi odpisał. Już mi trzeci tydzień nie odpisuje - powiedziałam lekko oburzona, a zarazem przygnębiona.
- A dzwoniłaś do niego? Może gdzieś się list zgubił po drodze, co? Nie pomyślałaś?
- Możliwe, ale nie dzwoniłam, bo nie wiem o której zadzwonić. W końcu mamy inną strefę czasową.
- No tak, dwie czy trzy godziny - opowiedziała obojętnie.
- Mamo - oburzyłam się - dwie, czy trzy godziny - zaczęłam ją naśladować - wiesz, że to trochę czasu, w końcu to, że my mamy 21 to nie oznacza, że on musi siedzieć tak jak my w domu, u nich może być 18 lub 19.
- Zadzwoń do niego,a nie mi nad uchem burczysz jak jakiś bąk - zaśmiała się, ona zawsze potrafi kogoś uspokoić swoim humorem.
- Dobrze mamo - rzuciłam i pobiegłam do telefonu mało co nie rozwalając wszystkiego co miałam po drodze. Kiedy byłam przy telefonie przypomniałam sobie o tym że nie pamiętam numeru. Rzuciłam się na górę domu, tam z biurka wyjęłam zeszyt, gdzie miałam zapisane adresy i telefony osób z koloni. Zbiegłam na dół do kuchni gdzie znajdował się telefon, siadłam na oknie i szybko kartkując zeszyt znalazłam tą stronę z numerem telefonu Jamesa. Wybrałam numer, chwile później usłyszałam pierwszy sygnał, drugi sygnał, trzeci... I w końcu ktoś odebrał. Mój brzuch zaczął wariować, dostał rąk i zaczął mnie łaskotać od środka.
- Halo - usłyszałam czyjś głos, ale nie Jamesa.
- Yy... - no i weź się zatnij na początku rozmowy... - Można z Jamesem? - zapytałam tej osoby przy telefonie.
- Tak już go wołam, poczekasz chwile?
- Tak, jasne. - odpowiedziałam, a moje serce dawało się we znaki. Dosłownie czułam jakby chciało wylecieć albo przodem albo tyłem, dostanie nóg i poleci do Los Angeles. Po kilku minutach ktoś podszedł do telefonu, podniósł słuchawkę i... I to był James. Na początku nie mogłam wydusić z siebie słowa, jednak po chwili w miarę spokojnie z nim rozmawiałam. Po dłuższej rozmowie zapadła cisza tak jakby tematy nam się skończyły, jednak ja miałam jeszcze dwa w zapasie. Pierwszy to informacja o przeprowadzce, a drugi to to czego nie odpisywał mi na listy.
-Wiesz James, chciałabym ci coś powiedzieć - zabrzmiało to jak bym mu składała jakąś przysięgę małżeńską, czy co w tym stylu. On dalej siedział cicho przy telefonie słyszałam jego oddech - wiesz, bo... - no kurwa miłości to ja mu nie wyznaje tylko to, że za parę miesięcy będę mieszkać w tym samym mieście co on. Mów mu, mów! - bo w czerwcu przenoszę się do Los Angeles - dokończyłam. Jest!
- Jak to? - zapytał z radością.
- Yyy... No, bo moja mama dostała prace w jakiejś wytwórni i ... - no tak nie ma to jak przerywanie komuś w połowie zdania.
- Nie wiesz jak ja się ciesze - krzyknął. Ała to bolało, nie miała aż takiego głosu żeby móc się drzeć przez telefon i nikt nie ogłuchł.
- Ała, ale mógłbyś trochę ciszej wygłaszać swoje zadowolenie? - zapytałam z lekką pretensją.
- Tak, jasne - rzekł ciszej - A i mam do ciebie sprawę - zaczął tajemniczo, a mój brzuch zaczął tańczyć pogo.
- Tak.
- Bo wiesz, ze nie odpisywałem na listy, co nie?
- No tak, ale był tylko jeden, czyli list - poprawiłam go.
- To list, to wszystko spowodowane było... - przerwał, coś się zastanawiał - nie wiem jak ci to wytłumaczyć i tak trochę głupio przez telefon mówić.
- Ale przecież możemy porozmawiać jak przyjadę do L.A. Jeszcze będzie czas.
- Nie, bo ja chciałem ci to teraz powiedzieć - zmieszał się lekko.
- Reb mogłabyś powoli kończyć - krzyknęła matka z przedpokoju.
- James, poczekasz chwilę.
- Oczywiście - odpowiedział.
- Dobrze mamo, zaraz skończę - krzyknęłam jej zasłaniając słuchawkę po czym wróciłam do rozmowy z kolegą - Już jestem.
- Wracając do rozmowy to miałem ci coś powiedzieć, ale niestety muszę kończyć. Muszę pomóc zmywać naczynia bratu - tłumaczył się, słychać było w jego głosie, że był smutny.
- Właśnie ja też miałam ci mówić, ze muszę kończyć - oznajmiłam bezuczuciowo. Ale dlaczego tak to nie wiem. Na prawdę było mi smutno, albo może przykro, ze muszę kończyć rozmowę - to cześć.
- Narazie - powiedział po czym rozłączył się.
Przez te trzy miesiące poprawiłam się w nauce, byłam prawie najlepsza z klasy. W końcu trzeba mieć jak najlepsze wyniki do nowej szkoły, co nie? Pisałam z Marry, Duffem i Jamesem listy. Chłopaki stwierdzili, że robię z siebie kujona, ale ja twierdziłam co innego. Do wyjazdu został jeszcze tydzień, od miesiąca liczę dni i godziny nawet minuty. Mama powiedziała, ze jeżeli zdążymy to wyjedziemy w poniedziałek, a jest piątek wieczór. Nie spakowałyśmy się ani nic. Matka twierdzi, że nie będzie sprzedawać domu bo i tak będziemy tutaj przyjeżdżać. A i jeszcze Jeffy z Willem. Oni zareagowali obojętnie, chociaż Will zaczął mi opowiadać jaką to on by chciał zrobić wielką karierę jako piosenkarz w Los Angeles. Wyśmiałam go, a on zrobił mi awanturę o to, że nie wierze w jego możliwości. Jednak po dwóch tygodniach nie odzywania się do nie poszedł do mnie i darł mi się przez okno, że i tak nie mam racji i mnie przeprosił, że zrobił mi tą awanturę.
Wtedy ja wyszłam, a on zaproponował mi wyjście gdzieś na miasto. Zgodziłam się, w końcu nic mi się nie stanie, co nie? I tak sobie chodziliśmy i rozmawialiśmy o przyszłości w Los Angeles dopóki nie zobaczył nas ojczym Willa. Przez ten okres kiedy go znałam zaczął mnie nie znosić, a za każdym razem kiedy byłam u rudego w domu robił mu dziką awanturę o to, że sprowadza jakieś dziewczyny do domu i mnie wyganiał. Posyłałam mu wiązankę życzeń i szłam do domu, zawsze za mną biegł William i przepraszał z niego.
W sobotę i niedziele wyparowałam z dom. Z chłopakami urządziliśmy sobie taką dwudniową popijawę. Już w sobotę pod wieczór nie pamiętałam co robiłam. Jednak wszystko dotarło do mnie kiedy obudziłam się w niedziele rano bez bluzki. Zapytałam się ich co się działo. Opowiedzieli mi jak to się spiłam butelką wódki, tańczyłam na stole i próbowałam się dobierać raz do Willa, raz do Jeffa. Roześmiałam się, jednak to była prawda. Dokończyli mi tą opowieść mówiąc, że chcieli mnie zanieść do domu, ale ja nie chciałam i protestowałam zdejmując poszczególne części garderoby. Po południu poszliśmy do Jeffrey'a i tak u niego piliśmy piwo do późnego wieczora. Do kiedy nie stwierdziłam, że jest zbyt późno i muszę już iść aby się wyspać podczas podróży. We trojkę poszliśmy pod mój dom. Tam było wielkie żegnanie się. Trochę szkoda było mi wyjeżdżać do L.A, bo nie spotkałam chłopaków, a oni mi w jakimś tam sposób ubarwili życie w tej dużej wiosce.
No to na tyle by było. Super myślałam, że będzie więcej, bo w zeszycie był chyba z 15 stron, a tutaj to w chuj mało, ale nie narzekam. Wam pozwalam...
poniedziałek, 24 grudnia 2012
Takie małe życzenia.
Chciałbym Wam życzyć...
Wesołych, zdrowych, spokojnych Świąt oraz bogatego
gwiazdora,
Gunsów pod choinką. Pijanego sylwestra,
a w Nowym Roku samych
sukcesów i pomyślności.
Życzy Trish Adler ;*
niedziela, 23 grudnia 2012
Rozdział 10 cz.2
Powiem tak to też nie będzie z długie, bo jest zakończeniem poprzedniego. Powiem tak szykujcie się na niespodziankę w następnym rozdziale, bo powoli go pisze. Ale nic więcej nie powiem.
- Ej mógłbyś przestać tak robić. Wiem, masz ładne pijane oczy, ale one na mnie nie działają - powiedziałam odsuwając go lekko, aby dać mu do zrozumienia to, że ta sytuacja jest nie za bardzo mi na rękę.
- Nie odsuwaj się - krzyknął Jeff szczerząc się do nas.
- Cicho bądź - powiedzieliśmy razem. Zaśmiałam się.
- Z czego rżysz? - zapytał Will odsuwając się ode mnie kawałek.
- Z ciebie. Dzięki, że się odsunąłeś, wreszcie mogę oddychać.
- A co nie mogłaś? - zapytał, pokręciłam głową i tak zaczęliśmy śmieszną kłótnię na mimikę twarzy. W połowie już nie wytrzymywałam. Towarzystwo przyglądające się na nas miało niezłą beke.
- Skończcie, proszę - zaczęła Marry. - Nie, nie mogę. Weźcie skończcie.
- Nie! - krzyknęliśmy razem, znowu zaśmiałam się. Spojrzał na mnie z pół uśmiechem na twarzy.
- Bez takich... - zaczęłam kładąc się na trawie. Niestety tutaj popełniłam błąd, bo nie powinnam tego robić gdyż zaczął mnie łaskotać, a ja śmiać. Aż wstałam za mną Rudzielec i Jeff. A po co on to już nie wiem. Zaczął mnie powoli spychać ze wzgórza dalej łaskocząc. - Możesz przestać?
- Nie - zaśmiał się po czym wepchał mnie do wody. Wstałam jednak to nic nie dało, bo za chwile znowu byłam w wodzie tylko, że on leżał na mnie. Czyżby to co mówił miało stać się prawdą?
- I co teraz chcesz zrobić? - zapytałam uśmiechając się do niego.
- To - spojrzałam pytająco jednak szybko dostałam odpowiedz. Dosłownie chwile później czułam jak mnie całuje. Pod wpływem alkoholu było to przyjemne, jednak gdybym nie piła z pewnością dostałby po ryju.
- I tylko tyle? Mówiłeś, a właściwie to krzyczałeś co innego.
- Na pewno...? - coś się zaciął.
- Chyba wiem co mowie i co słyszę - powiedziałam. Ale ja się robię łatwa pod wpływem alkoholu. Nie, nie jestem taka. Człowieku ogarnij się, wstań z tej wody, pierdolnij go po mordzie i będziesz miała spokój do końca tego spotkania. - Dobra, ale możesz mnie zaoszczędzić i nic mi nie robić,
- Na pewno?
- Zaciąłeś się czy co?
- Yyy... No nie.
Wstałam z wody, wytrzepałam się z niej jak to robił wcześniej Will po czym wyszłam na brzeg, siadłam obok Marry. Zanim się przywlekli na brzeg jeden drugiego wpychał do wody. Wyglądali zabawnie zwłaszcza dlatego, że się śmiali, a widok Jeffa śmiejącego się to naprawdę rzadki widok. Wyszli z wody, dokończyliśmy picie gadając na najróżniejsze tematy. Zaczęliśmy się zbierać do domów, kiedy powoli zaczynało się ściemniać. Eee to my trochę przesiedzieliśmy tam.
Po odstawieniu Willa do domu poszliśmy we trójkę do Jeffa, całą drogę śpiewaliśmy We Will Rock You i We Are The Champion Queen'ów. Po ogarnięciu, że jest po dziesiątej i jesteśmy w połowie drogi pomiędzy domem bruneta, a moim powiedziałam Marry, że będziemy musiały iść. Ona to przekazała Jeffowi, pożegnałyśmy się z nim i poszłyśmy do naszego domu.
Nasze mamy siedziały w salonie śmiejąc się i popijając kawę. Po cichu przeszłyśmy do mojego pokoju, tam ustaliłyśmy kto pójdzie pierwszy do łazienki i wrazie czego będzie się tłumaczył przed matkami. Także przyjaciółka poszła do łazienki się umyć a ja siedziałam na łóżku wpatrując się w otwarte drzwi. Usłyszałam kroki możliwe, że któraś z naszych rodzicielek szla do sypialni. Była to pani Wissar oczywiście zajrzała do mojego pokoju zobaczyć czy już jesteśmy.
- O widzę, że już jesteście - zaczęła - A gdzie Marry?
- Marry... Ona poszła do łazienki... Umyć się.
- No dobrze. To ja jeszcze pójdę do pokoju i wpadne do was do pokoju.
- Tylko ja nie wiem kiedy ona przyjdzie - powiedziałam tak aby poszła na dłużej do tego pokoju - Nie musi się pani śpieszyć - dodałam.
- Yhym... - mruknęła i wyszła z pokoju. W tym samym czasie przyszła w samym ręczniku brunetka, opowiedziałam jej sytuację, a ona wysłała mnie do łazienki. Także poszłam, umyłam się i wychodząc wpadłam na swoją mamę. Przeprosiłam ją uśmiechem i pobiegłam do pokoju. Na szczęście był pusty. Czyli gdzie jest Marry? Zdjęłam spodenki i założyłam dłuższe spodnie, zeszłam na dół gdzie wszyscy siedzieli i pili herbatę.
- Zrobić ci ciepłej herbaty? - zapytała mama.
- Tak. - odpowiedziałam szybko i siadłam na kanapie.
Zaczęliśmy rozmawiać, kiedy przynieśli mi ciepłą herbatę. Spędziliśmy pół nocy rozmawiając właściwie to nie wiem o czym, ale rozmawiałyśmy.
Następny dzień spędziliśmy chodząc po mieście. Co chwila mówiłam lub odpowiadałam komuś cześć. Nawet tym których nie znałam. Wieczorem pani Wissar i Marry miały wyjeżdżać. Popłakałyśmy się we dwie żegnając się przed domem. Obiecałyśmy sobie, że będziemy do siebie pisać listy oraz dzwonić. I tak było.
- Ej mógłbyś przestać tak robić. Wiem, masz ładne pijane oczy, ale one na mnie nie działają - powiedziałam odsuwając go lekko, aby dać mu do zrozumienia to, że ta sytuacja jest nie za bardzo mi na rękę.
- Nie odsuwaj się - krzyknął Jeff szczerząc się do nas.
- Cicho bądź - powiedzieliśmy razem. Zaśmiałam się.
- Z czego rżysz? - zapytał Will odsuwając się ode mnie kawałek.
- Z ciebie. Dzięki, że się odsunąłeś, wreszcie mogę oddychać.
- A co nie mogłaś? - zapytał, pokręciłam głową i tak zaczęliśmy śmieszną kłótnię na mimikę twarzy. W połowie już nie wytrzymywałam. Towarzystwo przyglądające się na nas miało niezłą beke.
- Skończcie, proszę - zaczęła Marry. - Nie, nie mogę. Weźcie skończcie.
- Nie! - krzyknęliśmy razem, znowu zaśmiałam się. Spojrzał na mnie z pół uśmiechem na twarzy.
- Bez takich... - zaczęłam kładąc się na trawie. Niestety tutaj popełniłam błąd, bo nie powinnam tego robić gdyż zaczął mnie łaskotać, a ja śmiać. Aż wstałam za mną Rudzielec i Jeff. A po co on to już nie wiem. Zaczął mnie powoli spychać ze wzgórza dalej łaskocząc. - Możesz przestać?
- Nie - zaśmiał się po czym wepchał mnie do wody. Wstałam jednak to nic nie dało, bo za chwile znowu byłam w wodzie tylko, że on leżał na mnie. Czyżby to co mówił miało stać się prawdą?
- I co teraz chcesz zrobić? - zapytałam uśmiechając się do niego.
- To - spojrzałam pytająco jednak szybko dostałam odpowiedz. Dosłownie chwile później czułam jak mnie całuje. Pod wpływem alkoholu było to przyjemne, jednak gdybym nie piła z pewnością dostałby po ryju.
- I tylko tyle? Mówiłeś, a właściwie to krzyczałeś co innego.
- Na pewno...? - coś się zaciął.
- Chyba wiem co mowie i co słyszę - powiedziałam. Ale ja się robię łatwa pod wpływem alkoholu. Nie, nie jestem taka. Człowieku ogarnij się, wstań z tej wody, pierdolnij go po mordzie i będziesz miała spokój do końca tego spotkania. - Dobra, ale możesz mnie zaoszczędzić i nic mi nie robić,
- Na pewno?
- Zaciąłeś się czy co?
- Yyy... No nie.
Wstałam z wody, wytrzepałam się z niej jak to robił wcześniej Will po czym wyszłam na brzeg, siadłam obok Marry. Zanim się przywlekli na brzeg jeden drugiego wpychał do wody. Wyglądali zabawnie zwłaszcza dlatego, że się śmiali, a widok Jeffa śmiejącego się to naprawdę rzadki widok. Wyszli z wody, dokończyliśmy picie gadając na najróżniejsze tematy. Zaczęliśmy się zbierać do domów, kiedy powoli zaczynało się ściemniać. Eee to my trochę przesiedzieliśmy tam.
Po odstawieniu Willa do domu poszliśmy we trójkę do Jeffa, całą drogę śpiewaliśmy We Will Rock You i We Are The Champion Queen'ów. Po ogarnięciu, że jest po dziesiątej i jesteśmy w połowie drogi pomiędzy domem bruneta, a moim powiedziałam Marry, że będziemy musiały iść. Ona to przekazała Jeffowi, pożegnałyśmy się z nim i poszłyśmy do naszego domu.
Nasze mamy siedziały w salonie śmiejąc się i popijając kawę. Po cichu przeszłyśmy do mojego pokoju, tam ustaliłyśmy kto pójdzie pierwszy do łazienki i wrazie czego będzie się tłumaczył przed matkami. Także przyjaciółka poszła do łazienki się umyć a ja siedziałam na łóżku wpatrując się w otwarte drzwi. Usłyszałam kroki możliwe, że któraś z naszych rodzicielek szla do sypialni. Była to pani Wissar oczywiście zajrzała do mojego pokoju zobaczyć czy już jesteśmy.
- O widzę, że już jesteście - zaczęła - A gdzie Marry?
- Marry... Ona poszła do łazienki... Umyć się.
- No dobrze. To ja jeszcze pójdę do pokoju i wpadne do was do pokoju.
- Tylko ja nie wiem kiedy ona przyjdzie - powiedziałam tak aby poszła na dłużej do tego pokoju - Nie musi się pani śpieszyć - dodałam.
- Yhym... - mruknęła i wyszła z pokoju. W tym samym czasie przyszła w samym ręczniku brunetka, opowiedziałam jej sytuację, a ona wysłała mnie do łazienki. Także poszłam, umyłam się i wychodząc wpadłam na swoją mamę. Przeprosiłam ją uśmiechem i pobiegłam do pokoju. Na szczęście był pusty. Czyli gdzie jest Marry? Zdjęłam spodenki i założyłam dłuższe spodnie, zeszłam na dół gdzie wszyscy siedzieli i pili herbatę.
- Zrobić ci ciepłej herbaty? - zapytała mama.
- Tak. - odpowiedziałam szybko i siadłam na kanapie.
Zaczęliśmy rozmawiać, kiedy przynieśli mi ciepłą herbatę. Spędziliśmy pół nocy rozmawiając właściwie to nie wiem o czym, ale rozmawiałyśmy.
Następny dzień spędziliśmy chodząc po mieście. Co chwila mówiłam lub odpowiadałam komuś cześć. Nawet tym których nie znałam. Wieczorem pani Wissar i Marry miały wyjeżdżać. Popłakałyśmy się we dwie żegnając się przed domem. Obiecałyśmy sobie, że będziemy do siebie pisać listy oraz dzwonić. I tak było.
Subskrybuj:
Posty (Atom)